Reklama

Jak zmienić pustynię w las?

Czy jeszcze na naszych oczach Sahara, gigantyczna pustynia, przestanie istnieć? A może zmieni się w zielone płuca Afryki?

Marzeniem radykalnych ekologów, postępowych globalistów i biznesmenów jest uczynienie z Sahary zielonego lasu. Jak pokazują chińskie doświadczenia, zmiana pustyni w pulsujący zielenią ogród nie jest mrzonką, a obecne zdobycze nauki i techniki w pełni umożliwiają takie przedsięwzięcie. Wszystko ma jednak swoje konsekwencje. Zalesienie Sahary może przynieść więcej strat czy korzyści? Kto by na tym skorzystał, a kto by stracił?

Sahara była zielona

Naukowcy są pewni, że gigantyczna pustynia, rozciągająca się na obszarze 11 państw, gdzie w ciągu dnia temperatura często przekracza 50oC, jeszcze 5 tys. lat temu była porośnięta bujną zielenią. Zamieszkujący ją ludzie mogli bez przeszkód uprawiać rolę i hodować zwierzęta.

Reklama

Jak to możliwe, że Sahara tętniła życiem? Odpowiedzi udzielili Amerykańscy paleoklimatolodzy, którzy przeanalizowali osady przez wieki nawarstwiające się na afrykańskim wybrzeżu Atlantyku. Skrupulatnie odtworzyli klimatyczną mapę subsaharyjskiej części Czarnego Lądu. Ich zdaniem, przez długi czas Sahara przypominała porośniętą trawami i drzewami sawannę. Za ten stan rzeczy odpowiadała zmiana nachylenia osi ziemi, która doprowadziła do przesunięcia się strefy monsunowej bardziej na południe niż jest to obecnie. Deszcze, które aktualnie dostarczają wody państwom basenu Morza Śródziemnego, zasilały wówczas saharyjskie nieużytki, zmieniając je w zielony raj. Stan ten nie trwał jednak długo. Wskutek gwałtownych i złożonych mechanizmów klimatycznych sytuacja uległa zmianie. Monsuny przesunęły się ponownie na północ, a Sahara pozbawiona życiodajnej deszczówki wyschła na wiór.

Chiński Eden

Przekształcenie pokrytej piaskiem Sahary w zielony Eden wydaje się przedsięwzięciem niewykonalnym – praktyka jednak pokazuje, że dzięki długiej i mozolnej pracy oraz wsparciu najnowszymi technologiami zmiana ta może zostać zrealizowana z pełnym sukcesem. Pustynia Mu Us jeszcze 60 lat temu zajmowała powierzchnię ponad 40 tys. km2 i była czwartym pod względem wielkości terenem pustynnym w Chinach. Od 1959 r. wokół pustyni zaczęto sadzić drzewa, co miało ograniczyć występowanie burz piaskowych, zagrażających pobliskiemu miastu. Początkowe działania przyniosły nadspodziewanie dobry efekt, co tylko zachęciło do dalszego zalesiania nieużytków pustynnych. Tam, gdzie jeszcze niedawno znajdowały się wydmy i szalały burze piaskowe, obecnie rośnie las – 93% Mu Us stanowią tereny zielone. Według ekspertów, ostatnie skrawki tego niegdyś rozległego nieużytku już za kilka lat znikną, zmieniając się w tętniące życiem skupisko drzew. Państwo Środka prowadzi prace użyźniające także na kilku innych pustyniach, a ich wyniki są bardzo obiecujące.

Wielki Zielony Mur

„Żarłoczność” terenów pustynnych jest niepohamowana. Każdego roku pochłaniają one do 6 mln ha ziemi. Sama Sahara od lat 60. XX wieku przesunęła się na południe o 100-150 km, „pożerając” obszar ponad dwukrotnie większy od Polski. Nieustanny marsz Sahary w tym kierunku stanowi realne zagrożenie zarówno dla delikatnego ekosystemu Sahelu – pasa suchej sawanny przecinającej Afrykę od Senegalu po Erytreę – jak i zamieszkujących tam ludzi. „Żarłoczność” największej pustyni świata ma powstrzymać tzw. Wielki Zielony Mur – las, składający się z akacji i innych odpornych na suszę roślin, nasadzony ręką człowieka. Pas zieleni ma się rozciągać z zachodu na wschód na długość prawie 8 tys. km i szerokość 15 km. Podstawową przeszkodą do realizacji tego projektu był brak środków finansowych. Obecnie pieniądze na ten cel płyną z całego świata, również z Europy. Dzięki uzyskanym funduszom zrealizowano 15% założonego planu. W miejscach, w których powstała zielona bariera, naukowcy zaobserwowali obecność zwierząt, co świadczy o powodzeniu projektu. Podobne działania realizują Chiny, wznosząc Zielony Mur na obrzeżach pustyni Gobi. Podjęto je już w 1978 r., a ich zakończenie planowane jest na 2050 r.

Słońce i woda

Reklama

Zmiana Sahary w gigantyczną oazę będzie generować tak wielkie koszty, jak rozmiary tej pustyni. Podstawowe wyzwanie stanowi dostarczenie wody dla rozrastającego się obszaru zielonego. Naukowcy opracowali system pozyskiwania wody morskiej i dostarczania jej w głąb kontynentu. By zminimalizować straty spowodowane parowaniem, proponują oni nawadnianie kropelkowe. System akweduktów, podziemnych zbiorników i pomp będzie jednak pochłaniać gargantuiczne ilości energii. Problem ten mają rozwiązać niezliczone farmy wiatrowe i elektrownie słoneczne. Koszt stworzenia i utrzymania takiego systemu szacowany jest na 2 bln dolarów rocznie.

Zamki z piasku

Wizja zmienienia gigantycznej afrykańskiej piaskownicy – obejmującej powierzchnię ponad 9,2 mln km2 – w zielony raj rozpala wyobraźnie ekstremistycznych ekologów i kusi wielki kapitał. Pierwsi widzą w niej możliwość zwiększenia terenów zielonych, drudzy wietrzą złoty interes – pozyskane w ten sposób tereny można przeznaczyć pod uprawy, obszary mieszkalne dla rozrastającej się w porządku geometrycznym ludności Afryki i eksploatować je ekonomicznie.

Nowa epoka lodowcowa

Wizja zalesienia Sahary jest kusząca, ale rodzi daleko idące konsekwencje. Według naukowców, spowoduje to obniżenie temperatury na północy Afryki o 8oC, co będzie generowało roczny spadek temperatury także w Europie. Zdaniem niektórych klimatologów, najbardziej poszkodowane termicznie będą państwa północnej Europy, w tym Polska. Zmiany te raczej nie spowodują wystąpienia nowej epoki lodowcowej, ale o ciepłym i słonecznym lecie będziemy mogli zapomnieć, a okres wegetacji może ulec drastycznemu skróceniu, co będzie zagrażać rolnictwu. W znacznie trudniejszym położeniu znalazłaby się Ameryka Południowa. Piasek znad Sahary, unoszony z wiatrem po przekroczeniu Oceanu Atlantyckiego, opada nad Amazonią. W czasie przemieszczania się afrykański pył zbiera wilgoć, co ma zasadnicze znaczenie dla poziomu opadów w Puszczy Amazońskiej. Dodatkowo dostarcza on składników odżywczych, stymulując rozrost flory w tej części globu. Uczynienie z Sahary lasu spowodowałoby wymarcie Puszczy Amazońskiej, a to miałoby trudne do przewidzenia skutku w skali globalnej.

Historia lubi się powtarzać

Gdy dla ideologii i zysku człowiek stara się poprawiać naturę, nie może z tego wyjść nic dobrego. Wystarczyło zaledwie 50 lat, aby z powierzchni ziemi zniknęło jedno z największych jezior na świecie – z uwagi na swoje rozmiary zwane morzem. Jeszcze w latach 60. XX wieku Jezioro Aralskie zajmowało powierzchnię zbliżoną do obszaru Litwy, obecnie stanowi nieco ponad 10% swojej dawnej wielkości. Za jego zniknięcie odpowiedzialne są władze ZSRR, które w imię ideologii i chęci zysku podjęły wysiłek nawodnienia pustyń Kyzył-kum i Kara-kum, aby zmienić je w plantacje bawełny. Wodę na ten cel pozyskiwano z rzek Syr-darii i Amu-darii, które zasilały jezioro. Spowodowało to największą w świecie katastrofę ekologiczną. Obecnie prowadzone są działania, które mają odwrócić skutki tamtej nietrafionej decyzji, ale bez większego powodzenia. Jeśli nawodnienie dwóch pustyń w centralnej Azji przyniosło opłakane skutki dla regionu, to o ile większe straty może spowodować terraformacja Sahary?

2021-06-29 13:49

Ocena: +8 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papieskie podróże Benedykta XVI

Joseph Ratzinger na biskupa Rzymu został wybrany 19 kwietnia 2005 r., a zatem jego pontyfikat trwał prawie 8 lat. W tym czasie Papież odbył 24 podróże zagraniczne, odwiedzając 24 państwa

CZYTAJ DALEJ

Pielgrzymi na trasie z Ośna Lubuskiego do Górzycy

2021-09-25 10:21

Karolina Krasowska

Pielgrzymi na trasie do Górzycy

Pielgrzymi na trasie do Górzycy

Z kościoła pw. św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskim po raz czwarty wyruszyła Diecezjalna Pielgrzymka Pokutna z Ośna Lubuskiego do Górzycy.

- Chcemy wynagradzać za wszelkie zniewagi wobec Matki Najświętszej, wobec Kościoła i wobec wiary, ale też niesiemy swoje własne, osobiste sprawy, które chcemy zanieść Matce Bożej i tam prosić o Jej wstawiennictwo - mówi ks. Piotra Grabowski, proboszcz parafii pw. św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskim.

CZYTAJ DALEJ

Jasna Góra: rozpoczęła się 37. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin

2021-09-25 18:46

Salwatorianie Cygański Las

Plakat zapraszający na dzień skupienia dla małżeństw.

Plakat zapraszający na dzień skupienia dla małżeństw.

Konieczna jest promocja wartości małżeństwa i rodziny - mówił na Jasnej Górze na rozpoczęcie Pielgrzymki Małżeństw i Rodzin bp Wiesław Śmigiel. Przewodniczący Rady ds. Rodziny KEP w homilii zwrócił uwagę na potrzebę troski o starszych, która jest „dialogiem z własnymi korzeniami”, a zadaniem seniorów jest szeroko rozumiana posługa katechetyczna w rodzinie oraz parafii. Dwudniowa 37. Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin odbywa się pod hasłem: „Pójdźcie do Józefa” i stanowi centralne obchody w Polsce Roku św. Józefa i Roku Rodziny Amoris Laetitia.

- W tych trudnych czasach rodzina jest najważniejsza - podkreślił bp Wiesław Śmigiel w rozmowie z KAI i @JasnaGóraNews.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję