Przed śmiercią wielu z nich wypowiadało słowa "Jeszcze Polska nie zginęła".
Ta Polska, za którą tak bardzo tęsknili. Ta Polska którą tak bardzo kochali. Bohaterscy żołnierze Monte Cassino.
Był wśród nich syn górnika, absolwent przedwojennej podchorążówki piechoty, kapelan batalionu ks. Sławik. Tak jego duszpasterską posługę w tych ekstremalnych warunkach opisuje Melchior Wańkowicz:
"...Ksiądz kapelan ma na piersiach puszkę z komunikantami. Kiedy w Polsce szedł do chorego, poprzedzał go chłopak z dzwonkiem i ludzie klękali. W te straszne czasy Bóg, który
się urodził w stajence, zszedł do puszki schowanej pod mundurem. Ksiądz Sławik pod mundurem chowa torebkę, zawieszoną na piersi: są w niej ponotowane nazwiska tych, którym udzielił pociechy
religijnej przed bitwą. Każdy go bowiem prosi, aby powiadomił rodzinę w Kraju, że umarł pojednany z Bogiem. Ksiądz więc umieścił sobie te adresy na piersi: jeśli polegnie, to juścić znajdą i przekażą
sztafetę dobrej woli - aż pod każdy próg w Polsce". Tacy byli ci żołnierze spod Monte Cassino.
18 maja 1944 r. o godz. 9.50 ułan Józef Bruliński zatknął na ruinach klasztoru proporzec pułkowy. O godz. 10. 30 na gruzach klasztoru została zatknięta biało-czerwona flaga, a na
rozkaz dowódcy Korpusu gen. Andersa zatknięty został również przez polskich żołnierzy sztandar brytyjski jako symbol polsko-brytyjskiego braterstwa broni. Obie flagi zwiastowały zwycięstwo.
Ale zanim ręka żołnierza polskiego - jak pisze historyk Piotr Żaroń - zatknęła biało-czerowny sztandar na ruinach klasztoru Monte Cassino wielu, wielu żołnierzy krwią swą napoiło zieloną murawę hal
apenińskich, wielu padło na szare głazy włoskich gór.
Wieczny spoczynek znaleźli na włoskiej ziemi. Są wśród nich chłopcy z Przeworska, Jarosławia i Łańcuta. Leżą obok siebie Polacy i Żydzi.
Kiedy ze szczytu cmentarza na Monte Cassino, białą falą schodów idzie się w dół, mocny napis biegnący dwumetrową antykwą przez całe plateau mówi: PRZECHODNIU, POWIEDZ POLSCE ŻEŚMY POLEGLI
WIERNI W JEJ SŁUŻBIE.
Żołnierze z Monte Cassino, pamiętamy o Waszym bohaterstwie i o Waszej przelanej krwi. I w imię tej pamięci będziemy bronić naszej suwerenności i tożsamości.
John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org
Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
Pięć rzymskich parafii, nieposiadających własych świątyń, otrzyma takie obiekty. Diecezja Rzymu 20 stycznia rozpoczyna publiczny nabór projektów na budowę świątyń w peryferyjnych dzielnicach włoskiej stolicy. Przy projektach pracować muszą architekci, liturgiści i artyści, a preferowane są materiały ekologiczne, np. drewno.
Zrównoważoność, wszechstronność i charakterystyczność - tymi kryteriami będzie się kierować Diecezja Rzymu przy wyborze projektów nowych kościołów. Niezwykle ważnym kryterium jest oczywiście kwestia liturgiczna oraz artystyczna, związana z obiektami.
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
