Przed śmiercią wielu z nich wypowiadało słowa "Jeszcze Polska nie zginęła".
Ta Polska, za którą tak bardzo tęsknili. Ta Polska którą tak bardzo kochali. Bohaterscy żołnierze Monte Cassino.
Był wśród nich syn górnika, absolwent przedwojennej podchorążówki piechoty, kapelan batalionu ks. Sławik. Tak jego duszpasterską posługę w tych ekstremalnych warunkach opisuje Melchior Wańkowicz:
"...Ksiądz kapelan ma na piersiach puszkę z komunikantami. Kiedy w Polsce szedł do chorego, poprzedzał go chłopak z dzwonkiem i ludzie klękali. W te straszne czasy Bóg, który
się urodził w stajence, zszedł do puszki schowanej pod mundurem. Ksiądz Sławik pod mundurem chowa torebkę, zawieszoną na piersi: są w niej ponotowane nazwiska tych, którym udzielił pociechy
religijnej przed bitwą. Każdy go bowiem prosi, aby powiadomił rodzinę w Kraju, że umarł pojednany z Bogiem. Ksiądz więc umieścił sobie te adresy na piersi: jeśli polegnie, to juścić znajdą i przekażą
sztafetę dobrej woli - aż pod każdy próg w Polsce". Tacy byli ci żołnierze spod Monte Cassino.
18 maja 1944 r. o godz. 9.50 ułan Józef Bruliński zatknął na ruinach klasztoru proporzec pułkowy. O godz. 10. 30 na gruzach klasztoru została zatknięta biało-czerwona flaga, a na
rozkaz dowódcy Korpusu gen. Andersa zatknięty został również przez polskich żołnierzy sztandar brytyjski jako symbol polsko-brytyjskiego braterstwa broni. Obie flagi zwiastowały zwycięstwo.
Ale zanim ręka żołnierza polskiego - jak pisze historyk Piotr Żaroń - zatknęła biało-czerowny sztandar na ruinach klasztoru Monte Cassino wielu, wielu żołnierzy krwią swą napoiło zieloną murawę hal
apenińskich, wielu padło na szare głazy włoskich gór.
Wieczny spoczynek znaleźli na włoskiej ziemi. Są wśród nich chłopcy z Przeworska, Jarosławia i Łańcuta. Leżą obok siebie Polacy i Żydzi.
Kiedy ze szczytu cmentarza na Monte Cassino, białą falą schodów idzie się w dół, mocny napis biegnący dwumetrową antykwą przez całe plateau mówi: PRZECHODNIU, POWIEDZ POLSCE ŻEŚMY POLEGLI
WIERNI W JEJ SŁUŻBIE.
Żołnierze z Monte Cassino, pamiętamy o Waszym bohaterstwie i o Waszej przelanej krwi. I w imię tej pamięci będziemy bronić naszej suwerenności i tożsamości.
Czy każde ostrzeżenie pomaga? Można przecież mieć rację, a jednocześnie przegrać człowieka. Posłuchajcie historii chłopca, który rzucił swój wymarzony rower pod koła autobusu. Zrobił to, ponieważ wiedział, że za chwilę pojazd może runąć z zerwanego mostu. Stracił coś bardzo cennego, ale ocalił ludzi. Właśnie tak wygląda postawa stróża, o której Bóg mówi do proroka Ezechiela.
W rozważaniu przywołuję tragedię miasta, które zlekceważyło nadchodzące niebezpieczeństwo. Opowiem też o pozornie dobrej uwadze wypowiedzianej podczas rodzinnej uroczystości, która zraniła ludzi i zepsuła całe spotkanie. Te historie pokazują, że nie wystarczy wiedzieć, co powiedzieć. Trzeba jeszcze wiedzieć, jak, kiedy i z jaką miłością to zrobić. Można mieć rację i jednocześnie przegrać człowieka. Miłość nie milczy, gdy widzi przepaść, ale mówi tak, by człowiek chciał zawrócić.
Istotą wieczystej adoracji jest obecność czcicieli Najświętszego Sakramentu o każdej porze dnia i nocy. Właśnie to przeszkadza mieszkańcom jedynej parafii w Moguncji, w której odbywa się wieczysta adoracja, narzekającym na światła oraz otwieranie i zamykanie drzwi samochodów - informuje serwis infocatolica.com.
W mieście Moguncja, nad brzegiem Renu, znajduje się kościół parafialny św. Akacjusza, w którym odbywa się wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu.
250 chórzystów ćwiczy pod kierunkiem wszystkich prowadzących, którzy przez ostatnią dekadę byli związani z warsztatami, a więc Huberta Kowalskiego, Leopolda Twardowskiego, Jakuba Tomalaka oraz Mateusza Makuch
„Radość i wdzięczność” - to hasło, które towarzyszy uczestnikom Jubileuszowych X Zielonogórskich Warsztatów Liturgiczno-Muzycznych, które w dniach od 4 do 6 września odbywają się w Zielonej Górze. Ich zwieńczeniem będzie jutrzejszy Jubileuszowy Koncert Wielbienia!
Tegoroczna edycja jest wyjątkowa dla organizatorów, ponieważ świętują jubileusz dziesięciu lat warsztatów. W tym roku odbywają się one od 4 do 6 września w Zielonej Górze na Uniwersytecie Zielonogórskim. 250 chórzystów ćwiczy pod kierunkiem wszystkich prowadzących, którzy przez ostatnią dekadę byli związani z warsztatami, a więc Huberta Kowalskiego, Leopolda Twardowskiego, Jakuba Tomalaka oraz Mateusza Makucha. Towarzyszy im hasło: „Radość i wdzięczność”:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
