W 100-lecie diecezji łódzkiej do pracy duszpasterskiej w Łodzi dołączyły dwa zgromadzenia zakonne. Decyzją Metropolity Łódzkiego w parafii Podwyższenia Świętego Krzyża od pierwszej niedzieli sierpnia swoją posługę rozpoczęli oo. dominikanie, natomiast w parafii Dobrego Pasterza ojcowie z Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, potocznie nazywani paulinami.
Reklama
– Parafianie naszej nowej placówki przyjęli nas z wielką życzliwością i otwartością – wspomina paulin o. Wojciech Dec. – Przyznaję, że nie spodziewaliśmy się takiego przyjęcia i nie ukrywam, że szliśmy do Łodzi z radością, ale też lekkim lękiem. Przyjechałem do Łodzi dwa dni przed oficjalnym przejęciem parafii i kiedy tak usiadłem wieczorem w pustym pokoju, to pomyślałem: „Panie, gdzie Ty nas posłałeś” i wtedy przyszło do mnie światło, że jestem w świątyni, która jest dedykowana Dobremu Pasterzowi, więc czemu się lękam i niepokoję. Następnego dnia dowiedziałem się, że przyjechałem dokładnie w dniu, w którym przed 70 laty erygowano parafię, choć historia powstania kościoła jest o wiele starsza. Ucieszyło mnie to, że w jakimś sensie będziemy kontynuować życie zakonne, które w tym miejscu narodziło się na początku XX wieku – wszak świątynię i budynki do niej przyległe wybudowali bracia bezhabitowi ze Zgromadzenia Synów Matki Bożej Bolesnej, nazywani dolorystami. I tu pojawia się bardzo ważny dla paulinów i naszej duchowości wątek, mianowicie ten związany z osobą Matki Bożej. Kiedy wszedłem do świątyni, to natychmiast zwróciłem uwagę na polichromię okalającą prezbiterium, dostrzegłem na niej paulina klęczącego przed obrazem Matki Bożej. Odczytuję to jako znak, że my paulini, którzy jesteśmy stróżami jasnogórskiego obrazu mamy być również i w tym miejscu – podkreśla o. Dec.
Kanclerz łódzkiej kurii ks. dr Zbigniew Tracz witając paulinów w nowej wspólnocie, wyraził nadzieję, że bogactwo nowych charyzmatów, które przynoszą z sobą zgromadzenia zakonne, przyczyni się do odnowy życia religijnego, ducha modlitwy i kontemplacji. Natomiast o. Arnold Chrapkowski, generał Zakonu Paulinów powiedział, że pierwszy raz w historii zgromadzenia paulińskiego, zakonnicy zagoszczą w archidiecezji łódzkiej i wyraził nadzieję, że tych czterech, młodych gorliwych kapłanów stanie się znakiem modlitewnej jedności parafii z całą rodziną paulińskiego zakonu rozsianego w 17 krajach świata.
– Pracę duszpasterską chcemy skupić na pracy z wiernymi, szczególnie na dobrej komunikacji z nimi, tak by oni czynnie uczestniczyli w naszych działaniach – mówi o. Dec. Pierwszym, takim wyraźnym akcentem wspólnego poznania się, będzie uroczystość ku czci Matki Bożej Częstochowskiej gdy 26 sierpnia. o godz. 11.30, celebrowana będzie Msza św. przy ołtarzu polowym „na szczycie”. Na tę liturgię paulini zapraszają mieszkańców swojej parafii oraz Łodzi.
Szukając sposobów na budowanie i umacnianie wspólnoty, parafie podejmują różne projekty duszpasterskie. Wkraczają w Nowy Rok ze świeżymi planami, inwestycjami i pomysłami, które realizują we współpracy z różnymi instytucjami. Tak jak na przykład parafia Piotrkowice-Zarzecze k. Wodzisławia.
Postanowiono dać starej organistówce drugie życie, organizując w niej potrzebną świetlicę. – Moim marzeniem było stworzenie miejsca dla parafian, gdzie można po niedzielnej Mszy św. spotkać się przy kawie i ciastku, porozmawiać, posiedzieć, a nawet obgadać proboszcza – jak z humorem tłumaczy ks. Mariusz Chmura, proboszcz parafii w Piotrkowicach-Zarzeczu. Według niego to inwestycja we wspólnotę, dobre relacje i współpracę. Ważne, aby po długim okresie izolacji w pandemii i nadszarpniętych więzi między ludźmi odbudowywać je i umacniać.
Sądzę, że każda kobieta ma w sobie coś, co sprawia, że jest tajemnicza. Być może w moim przypadku owa tajemniczość bardziej rzuca się w oczy. Pewnie jest tak dlatego, że przez długi czas żyłam niejako w cieniu odwiecznej Tajemnicy, czyli Jezusa z Nazaretu.
Według tradycji kościelnej, sięgającej II wieku, mój mąż Kleofas był bratem św. Józefa. Dlatego też od samego początku byłam bardzo blisko Świętej Rodziny, z którą się przyjaźniłam. Urodziłam trzech synów (Jakuba, Józefa i Judę Tadeusza - por. Mt 27,56; Mk 15,40; 16,1; Jud 1).
Jestem jedną z licznych uczennic Jezusa. Wraz z innymi kobietami zajmowałam się różnymi sprawami mojego Mistrza (np. przygotowywaniem posiłków czy też praniem). Osobiście nie znoszę bylejakości i tzw. prowizorki. Zawsze potrafiłam się wznieść ponad to, co zwykłe i pospolite. Stąd też lubię, kiedy znaczenie mojego imienia wywodzą z języka hebrajskiego. W przenośni oznacza ono „być pięknym”, „doskonałym”, „umiłowanym przez Boga”. Nie chciałabym się przechwalać, ale cechuje mnie spokój, rozsądek, prostolinijność, subtelność i sprawiedliwość. Zawsze dotrzymuję danego słowa. Bardzo serio traktuję rodzinę i wszystkie sprawy, które są z nią związane.
Wytrwałam przy Panu aż do Jego zgonu na drzewie krzyża (por. J 19, 25).
Wiedziałam jednak, że Jego życie nie może się tak zakończyć! Byłam tego wręcz pewna! I nie myliłam się, gdyż za parę dni m.in. właśnie mnie ukazał się Zmartwychwstały - Władca życia i śmierci! Wpatrywałam się w Jego oblicze i wsłuchiwałam w Jego słowa (por. Mt 28,1-10; Mk 16,1-8). Poczułam wtedy radość nie do opisania. Chciałam całemu światu wykrzyczeć, że Jezus żyje!
Czyż nadal jestem tajemnicza? Jestem raczej świadkiem tajemniczych wydarzeń związanych z życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa. One całkowicie zmieniły moje życie. Głęboko wierzę, że mogą one również zmienić i Twoje życie. Wystarczy tylko - tak jak ja - otworzyć się na dar łaski Pana i z Nim być.
Droga Światła w parafii Trójcy Świętej we Wrocławiu
Radość Wielkanocy wybrzmiała w parafii Trójcy Świętej we Wrocławiu, gdzie wspólnota Phileo wraz z ks. Jakubem Deperasem poprowadziła nabożeństwo Drogi Światła. Uczestnicy, z zapalonymi świecami i śpiewem, rozważali spotkania ze Zmartwychwstałym Chrystusem, odkrywając na nowo sens Jego miłości.
Droga Światła jest paschalnym odpowiednikiem Drogi Krzyżowej, opiera się na rozważaniu 14 spotkań z Chrystusem Zmartwychwstałym – od pustego grobu po Zesłanie Ducha Świętego. Rozważania, które prowadził ks. Deperas oparte były na biblijnym Hymnie o Miłości. Przy stacji V upamiętniającej objawienie się Jezusa przy łamaniu chleba, ks. Deperas mówił: „Miłość nie pamięta złego. (...) W Eucharystii pamiętamy, że Bóg jest samym dobrem. Pamiętamy Jego akt ofiary; to, że nieustannie składa się za nas w ofierze; pamiętamy Jego pragnienie komunii z nami, że chce nas nakarmić swoim Ciałem i Krwią. Dlatego Eucharystia, łamanie chleba, jest najlepszym lekarstwem na każdą pokusę podejrzewania Boga, że nas ogranicza, że zabrania, że gdyby nas kochał, to nasze życie wyglądałoby inaczej. Dlatego Eucharystia jest miejscem rozpoznania Boga, bo otwiera oczy na to, jakim Bóg naprawdę jest. Uwalnia nas od naszych własnych projekcji i podejrzeń na Jego temat. Gnaj mnie Panie na Eucharystię! Przyciągaj mnie do Eucharystii Panie! Bym się nie mylił co do Ciebie”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1775135371.jpg)
_1775126913.jpg)
