Pątnicy wędrowali pod hasłem „Matko Kościoła, prowadź”! Wędrówka zakończyła się modlitwą przed obrazem Czarnej Madonny, a później Mszą św. na Szczycie, której przewodniczył bp Jan Wątroba, ordynariusz diecezji rzeszowskiej.

Pobudka, droga, śniadanie, odpoczynek, droga, Msza św., droga, obiad, droga. Taniec, modlitwa i sen. To rytm pielgrzymkowego dnia. Nie mogą nie iść. Idą, bo kochają Boga, Maryję i jasnogórski szlak. W grupach nie zabrakło doświadczonych pielgrzymów, rodzin z dziećmi, młodzieży. Dla pielgrzymów jednak każdy dzień był inny. Pokazali dobroć, radość, wrażliwość i wiarę, wielu zabierało głos, dzieląc się swoimi spostrzeżeniami na temat konferencji czy też świadectwem życia.

Niektórzy powrócili na pątniczy szlak po kilkunastu czy kilkudziesięciu latach. Wielu na 10 dni, inni już tylko na pielgrzymkę sztafetową, bo zdrowie już nie to, bo obowiązki w rodzinie czy pracy nie pozwalają wyruszyć na całą pielgrzymkę.

Wbrew powszechnej opinii, że młodych nie ma w Kościele, na pielgrzymim szlaku było ich sporo. Mimo zmęczenia byli wobec siebie mili i uprzejmi. Potrafili dzielić się tym, co mają, wspierali się w trudnych sytuacjach. Entuzjazm wyznawanej wiary przekładał się na prozę codziennego pielgrzymowania i zaangażowanie w każdy punkt programu. W czasie drogi przetrwali i potrafili docenić słońce, ale i ulewę, zrozumieć, że pielgrzymowanie, podobnie jak życie, nie zawsze jest proste i radosne. Podobnie jak starsi, doświadczeni pątnicy, młodzi dawali świadectwo głębokiej i radosnej wiary w Boga oraz zakorzenienia w Kościele katolickim, którego świat bardzo potrzebuje.

Pielgrzymka jest idealnym dowodem na to, że ludzie wierzą, są w Kościele, że tego potrzebują i z tym idą do Matki. Udział w pielgrzymce ludzi starszych, całych rodzin, matek z małymi dziećmi i młodzieży pozwala wierzyć, że będą dawać świadectwo zarówno słowem, jak i życiem. To napawa optymizmem i nadzieją.

Czarna Madonna. To do tego miejsca i do Niej wędrowali w trudzie i znoju. Moment, kiedy pątnicy spoglądają w oczy Matki Jasnogórskiej, wieńczy wędrówkę. To najwspanialszy moment całej pielgrzymki. Modlitwa, dziękczynienie i prośby, z którymi przyszli. Do oczu cisną się łzy radości i wzruszenia. I już tam, w Kaplicy Cudownego Obrazu, wielu pielgrzymów składało obietnice, że jeśli tylko będą mogli, to za rok powrócą na pielgrzymkowy szlak.