Kwiaty lipy były pieczołowicie zbierane i suszone, gdyż mają uzdrawiającą moc. Szczególnie w okresie zimowym nasi przodkowie pili lecznicze herbatki, zwłaszcza gdy dokuczały im przeziębienie, grypa, ból gardła. Dziś możemy skorzystać z ich wiedzy i doświadczenia. Poznajmy zatem lecznicze właściwości kwiatu lipy, miodu lipowego oraz sproszkowanego węgla lipowego.

Kwiat lipy jest najczęściej wykorzystywany przez człowieka ze względu na łatwość jego pozyskiwania. W naszych domach zwykle przygotowujemy z niego napar dla poprawy odporności. Przede wszystkim stosujemy go jako środek przeciwgorączkowy i napotny. Pomaga także zmniejszyć kaszel i oczyścić zaflegmione płuca. Napar z lipy możemy wykorzystać także do płukania gardła. Herbata z kwiatów lipy pomaga obniżyć ciśnienie tętnicze spowodowane stresem – powinniśmy zatem ją pić, kiedy odczuwamy wzmożone napięcie nerwowe.

Wypróbowałem ostatnio zapomniany już sposób parzenia ziół. Otóż po zalaniu ich wrzącą wodą szczelnie otulam naczynie ręcznikiem. W ten sposób napar pozostaje dłużej ciepły i lepiej naciąga.

Aby uzyskać odczuwalną skuteczność, napar pijmy 3 razy dziennie po pół szklanki między posiłkami.

Napar z lipy znajduje także zastosowanie w pielęgnacji cery mieszanej i trądzikowej. Wygładza ją, usuwa piegi i leczy stany zapalne. Warto więc przemywać naparem twarz lub oczyszczać ją namoczonym w nim wacikiem. Nasączony naparem wacik możemy też przykładać na powieki, szczególnie przy stanach zapalnych lub uczuciu suchości i piasku w oczach, przy zmęczeniu itd. Tym, którzy pragną się odprężyć, polecam wlać przygotowany napar do kąpieli.

Zimą warto częściej używać miód lipowy. Dodaje się jedną jego łyżeczkę do naparu z kwiatu lipy; aby nie stracił leczniczych właściwości, miód powinien być dodawany do naparu wtedy, kiedy nie przekracza on 40°C. Pomoże obniżyć gorączkę, działa napotnie i uspokajająco.

Z drewna lipowego z kolei produkowany jest leczniczy węgiel, który jest stosowany w leczeniu biegunki, zatruć i niestrawności. Węgiel absorbuje gazy i działa przeciwgnilnie. W 1860 r. o jego skuteczności napisał doktor E. Muller w Zielniku: „Tam, gdzie już nie ma żadnej nadziei, spróbujcie jeszcze lipowego węgla sproszkowanego, a wielu chorym uratujecie zdrowie. Do tego celu nadaje się najlepiej świeżo palony węgiel lipowy. Jako przeciętną dawkę sproszkowanego węgla bierze się go dla dorosłego człowieka na koniec noża (niezbyt dużo) rano i wieczór do kieliszka wody albo letniego mleka (...). Przy chorobach płuc i wątroby działa proszek ten doskonale, trzeba go jednakże używać przez kilka tygodni”.