W niedzielę 25 maja do katedry zostały wprowadzone relikwie bł. rodziny Ulmów. Są oni uznawani za patronów rodzin ze względu na ich bohaterskie działanie podczas II wojny światowej i oddanie życia dla ratowania polskich Żydów.
Byliśmy razem z mężem w gronie innych rodzin po relikwie. Ulmowie są wyjątkowym symbolem na dzisiejsze czasy, kiedy inaczej definiuje się życie, a zwłaszcza początek tego życia. Pokazali niewiarygodny przykład pomocy bliźnim i życia na co dzień Ewangelią. Wyjazd do Przemyśla był dla mnie ogromnym zaszczytem – przyznaje Aleksandra Żebrowicz-Raubo.
– Rodzina Ulmów żyła mocą sakramentów świętych. To, co uczynili w 1944 r., kiedy ukrywali Żydów, było aktem wielkiej odwagi. Wiedzieli, że grozi im za to śmierć, ale miłość zwyciężyła wszystko. Oni żyli Chrystusem. Była modlitwa, była Eucharystia, która jest siłą, mocą i było Pismo Święte w domu. Na drugi dzień po egzekucji w domu Ulmów znaleziono Pismo Święte, w którym podkreślone zostały dwa fragmenty. Pierwszy to przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, drugi fragment to cytat z Ewangelii wg św. Marka: „Jeśli miłujecie tylko tych, którzy was miłują, to jakaż jest wasza zasługa?” Oto zwycięzcy, nasi orędownicy. Módlcie się do nich często, całymi rodzinami – mówił w homilii proboszcz ks. Robert Kristman.
Małżeństwo Maria i Grzegorz Garbacz wraz z piątką dzieci: 11-letnim Stasiem, 7-letnią Jadzią, 5-letnim Ignacym, 4-letnią Tereską i niespełna rocznym Józiem w towarzystwie babci Agaty, uroczyście wnieśli do świątyni relikwie bł. rodziny Ulmów. – Gdy w katedrze po raz pierwszy były relikwie błogosławionej rodziny, miałam wielkie pragnienie wyrwać się z domu na adorację Najświętszego Sakramentu – przyznaje pani Maria. – To było takie duchowe, mocne przeżycie. Prosiłam ich o błogosławieństwo dla naszej rodziny, dla męża, dla naszego małżeństwa, dla dzieci, żeby szły drogą Bożą, drogą świętości do nieba. Czułam, że ta modlitwa jest wysłuchana i kilka tygodni później okazało się, że jestem w stanie błogosławionym. Nasze piąte dziecko urodziło się w sierpniu, ma na imię Józef. Po tym dowiedziałam się, że Kościół postanowił w sposób szczególny obchodzić święto bł. rodziny Ulmów w dniu, kiedy się pobrali, 7 lipca, a to jest też rocznica naszego ślubu. Więc dla mnie to była taka niesamowita kropka nad „i”, że to właśnie oni wyprosili nam Józefa – dodaje. – Są oni dla nas jak rodzina. Ich postawa i życie nam imponuje. A to, że możemy wnieść do świątyni ich relikwie, to dla nas ogromny zaszczyt – podkreśla pan Grzegorz.
– Pierwszy raz w historii Kościoła cała rodzina jest beatyfikowana i pierwszy raz dziecko nienarodzone. Dziś, kiedy jesteśmy światkami niesamowitego ataku na życie, Kościół mówi: kochajmy każde życie, bo Bóg jest dawcą życia. Według mnie jest to sygnał dla nas, abyśmy walczyli o każde poczęte dzieciątko. To są niezwykli święci, którzy, mam nadzieję, będą przyciągać do katedry wszystkie rodziny, by mogły za ich pośrednictwem wypraszać u Boga wszystkie potrzebne łaski – dodaje pani Maria.
Relikwie rodziny są umieszczone w relikwiarzu. Widać na nim kłos z ziarnami w liczbie członków rodziny Ulmów, łącznie z nienarodzonym dzieckiem. Po drugiej stronie są dwie palmy symbolizujące męczeństwo. A wszystko to wpisane jest w krzyż, czyli zwycięstwo Chrystusa nad cierpieniem i splecione jest to dwoma obrączkami symbolizującymi małżeństwo.
Św. Paweł mówi o 3 aspektach ofiarowania: ma to być ofiara żywa, święta i Bogu przyjemna – przypomniał bp Andrzej Siemieniewski
W święto Ofiarowania Pańskiego w południe w katedrze Mszy św. z udziałem osób konsekrowanych, bp. Piotra Wawrzynka, księży z legnickich parafii oraz kapłanów zakonnych przewodniczył bp Andrzej Siemieniewski.
W homilii podkreślił, że święto jest okazją do złożenia dziękczynienia Bogu i ludziom za dar wielu form życia konsekrowanego w Kościele. – Kościół byłby niekompletny, nie odzwierciedlałby całego Nowego Testamentu, gdyby zabrakło osób żyjących radami ewangelicznymi. Dlatego dziś dziękujemy tym, którzy odpowiedzieli na Boże wezwanie. Bogu i ludziom wyrażam dziś wdzięczność – powiedział. Zauważył też, że u podstaw tej wielości form życia i posług w Kościele stoi przeżywanie swojego powołania, a to wszystko można zrozumieć, kiedy użyjemy słowa: „ofiara”. Jednak, jak podkreślił, należy rozumieć je nie jako pozbawienie człowieka czegokolwiek, należy je rozumieć w świetle Bożego objawienia. Przywołał na pamięć fragment listu do Hebrajczyków, gdzie jest mowa o dobroczynności i wzajemnej więzi jako przejawach ofiary, które cieszą Boga. – Wzajemna więź, wspólnota, gromada, która się zbiera jak rodzina, na mocy złożonych ślubów pozostaje razem. Ofiarowanie swojego życia Bogu przez Jezusa Chrystusa przez dar powołania to coś, co raduje Boga, jak pisze apostoł – podkreślił. Zauważył też, że we wspólnotach zakonnych, zgromadzeniach realizowane są różne posługi: edukacyjne, charytatywne, modlitewne, wychowawcze, kulturowe. – To wszystko odpowiada pojęciu dobroczynności, czyli czynienia dobra innym ludziom, o której mówi list do Hebrajczyków – zaznaczył.
Pieśń o winnicy zaczyna się jak liryka miłosna: „chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy”. Prorok występuje jak pieśniarz na uczcie, i słuchacze zapewne przyklaskują, nie przeczuwając, że pieśń jest pułapką. Przyjaciel uczynił dla winnicy wszystko. Żyzne zbocze, okopanie, oczyszczenie z kamieni, szlachetna winorośl (hebr. sorek), wieża strażnicza, tłocznia. Po stronie właściciela nie brakło niczego. Oczekiwanie było zasadne. „A ona wydała cierpkie jagody”. Wtedy pieśń zmienia gatunek i staje się mową procesową: „teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem i mężowie z Judy, rozsądźcie, proszę, między Mną a winnicą moją”. Bóg czyni słuchaczy sędziami we własnej sprawie, dokładnie tak, jak Natan uczynił sędzią Dawida, a Jezus uczyni arcykapłanów (zob. glossę na 27 IX). Wyrok, który słuchacze muszą wydać, spada na nich samych, bo pointa odsłania tożsamość stron: „winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym”. Hebrajski oryginał zamyka oskarżenie grą słów nieprzetłumaczalną, a doskonałą: Bóg „oczekiwał mišpat (prawa), a oto mispach (rozlew krwi); oczekiwał sedaqa (sprawiedliwości), a oto seaqa (krzyk uciśnionych)”. Między prawem a bezprawiem jest różnica jednej głoski. Tak blisko siebie leżą w ludzkich dziejach. Zapowiedź kary jest odwróceniem wszystkich dobrodziejstw. Rozebrany mur, zdeptana ziemia, cierń i oset, chmurom zakazano deszczu. Winnica pozostawiona sobie samej to najcichsza z kar. Bóg przestaje przeszkadzać skutkom. Pieśń Izajasza stanie się w ustach Jezusa osnową dzisiejszej przypowieści o rolnikach. Różnica będzie znamienna. U Izajasza zawodzi winnica, u Jezusa dzierżawcy. Winnica, lud Boży, pozostaje dobra. Sąd przenosi się na tych, którym ją powierzono.
Do wspólnej modlitwy różańcowej w październiku w intencji zakończenia wojen i budowania pokoju wezwał Ojciec Święty po odmówieniu modlitwy „Anioł Pański” i udzieleniu apostolskiego błogosławieństwa.
Przypomniał o inicjatywie „Milion dzieci odmawia Różaniec”, organizowanej w dniach 1-7 października przez Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie (PKWP). Zapowiedział również watykańskie spotkanie z okazji 10. rocznicy adhortacji apostolskiej Amoris laetitia, prosząc wiernych o wsparcie go swoją modlitwą
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
