Każdy dzień (18-28 maja) przynosił nowe widoki, wspaniałe miejsca i przeżycia. Nowy Sad, stolica Wojwodiny, zaskoczył nas starą, ogromną twierdzą Petrovaradin z widokiem na Dunaj. Belgrad zadziwił śladami polskości w cerkwi św. Mikołaja, w którym malowidła w carskich wrotach wykonał Jan Matejko. Skopje, stolica Macedonii, gościła nas w domu św. Matki Teresy z Kalkuty. Dom ten został wybudowany w miejscu kościoła, który został zniszczony w czasie trzęsienia ziemi. W nim chrzest przyjęła przyszła święta.
Z modlitwą na ustach i śpiewem „Godzinek” jechaliśmy do skalnych szczytów Wielkiego Meteora. Na szczytach skalistych gór zostały tam wybudowane klasztory, które istnieją do dzisiaj i olśniewają swoją budowlą i obrazami wewnątrz. Mieszkający w nich mnisi oprócz modlitwy zajmują się rzemiosłem, uprawiają zioła i kwiaty.
Kolejne dni przynosiły nowe niespodzianki. Termopile, miejsce pamięci bitwy Greków z Persami, przywitały nas muzeum tej bitwy i pomnikiem króla Leonidasa. Kolejnego dnia ukazało nam się Morze Egejskie. Następnego dnia mogliśmy zajrzeć w głąb Kanału Korynckiego. Potem kolejne zachwyty nad Nafplio – perełką Peleponezu. W antycznym teatrze w Epidauros mogliśmy się przekonać, jak świetnie przemyślano, aby widzowie mogli usłyszeć nawet ciche dźwięki ze sceny. Mykeny, starożytne Królestwo Agamemnona, wzbudzało podziw wysoką kulturą i sztuką. Korynt – miasto, w którym żył i nauczał św. Paweł. Ateny – chyba wielu z nas czekało na ten moment, aby ujrzeć na własne oczy Akropol, Aeropag, agorę grecką i rzymską czy zmianę warty przy grobie nieznanego żołnierza.
Kolejnym etapem było zwiedzanie miasta portowego Saloniki, w którym również przebywał i nauczał św. Paweł. Wracaliśmy przez malowniczą, zieloną Serbię, Węgry, Czechy. Zadowoleni, pełni wrażeń, wzbogaceni wiedzą o św. Pawle, historii Grecji, jej filozofii i kulturze pełni nadziei wróciliśmy do domów.
- Doświadczenie Kościoła pielgrzymującego jest bowiem jak się wydaje także figurą jego przyszłości w ogóle. Także opowieścią o przyszłości Kościoła katolickiego w Polsce – pisze w komentarzu przesłanym KAI, po przejściu kilkuset kilometrów wraz z synem - prof. Sławomir Sowiński, politolog z UKSW. A oto pełna treść komentarza:
O fenomenie pieszych pielgrzymek, które w sierpniowym słońcu i deszczu, z różnych stron Polski zmierzają na Jasną Górę napisano już chyba wszystko. Warto choćby wspomnieć, że pątniczą drogę z Warszawy do Częstochowy już w roku 1894 genialnie sportretował sam Władysław Reymont. A jednak dziś, gdy polski katolicyzm znów szuka znaków swej nadziei, owo doświadczenie Kościoła w drodze, nabiera nowego, szczególnego, rzec by można, inspirującego znaczenia.
Kiedy świat „adoruje siebie i galerie”, modlitwa przed Jezusem Eucharystycznym w ostatnich dniach karnawału to czas wejścia w ciszę, pokutę, wynagrodzenie Bogu za popełnione grzechy. Na Jasnej Górze rozpoczęło się nabożeństwo czterdziestogodzinne. Ma charakter głównie pokutny. Wśród intencji te wynagradzające za grzechy i błagalne; m.in. o pokój, nowe powołania kapłańskie, zakonne i misyjne, za młodzież podejmującą życiowe wybory, o trzeźwość w narodzie.
S. Maria Amabilis, Uczennica Boskiego Mistrza mówiąc o intencjach podejmowanych przez nie w modlitwie wskazuje przede wszystkim potrzeby całego Kościoła Świętego, papieża, kapłanów. - Prosimy o wierność, wytrwanie w powołaniu, miłość, o nowe powołania - mówi siostra Amabilis i zapewnia też o modlitwie zwłaszcza za chorych, cierpiących, za tych, którzy już odeszli do Pana. Zauważa, że czas trwania przy Jezusie Eucharystycznym na Jasnej Górze jest czasem wynagradzania Bogu za grzechy, prośbą dla wszystkich o dobre przygotowanie do przeżycia Wielkiego Postu, o nawrócenie, odnawianie ducha. S. Amabilis, która w zgromadzeniu jest już 43 lata, zapewnia, że czas adoracji, tej wyjątkowej bliskości intymnej przed Jezusem zawsze przynosi owoce. - Bóg wie, co dla mnie w tej chwili jest potrzebne - podkreśla, i mówi, ze dziękuje za wytrwanie w powołaniu, w wierności.
Filmu o Orzechu nie da się po prostu „obejrzeć”. On się człowiekowi przydarza – jak rozmowa, w którą wchodzi się niechcący, a wychodzi z niej z poczuciem, że ktoś właśnie pociął nasze życie na głębsze warstwy i uparcie domaga się prawdy.
Największym komplementem, jaki ks. Kazimierz Orzechowski, słynny duszpasterz akademicki z Wrocławia, wystawił twórcom filmu „Orzech. Zawsze chciałem być z ludźmi”, było zdanie: „Dobrze, że nie zrobiliście laurki.” Nie chciał pomników za życia, nie znosił stawiania go na piedestale – nawet krasnal „Orzech” musiał mieć odsłonięte, „pięknie wypiętrzone czoło”, a nie czapkę na oczach. Wolał, by przypominano go raczej jako tego, który potrafił huknąć z ambony, niż jako grzeczny portret w pozłacanej ramie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
