Ks. Czesław Lewandowski był moim katechetą. Uczęszczałam wówczas do Szkoły Podstawowej nr 6 we Włocławku, która zajmowała część budynku Niższego Seminarium Duchownego im. Ks. Jana Długosza. Jakież było moje zdumienie, gdy ten modlący się we wczesnych godzinach popołudniowych wśród kwiatowych klombów dziedzińca Seminarium Ksiądz (widziany z tarasu szkoły) okazał się naszym nauczycielem religii. Mógłby ktoś pomyśleć: jak on, wyciszony, skupiony, pełen wewnętrznego ładu, poradzi sobie z naszym uczniowskim hałasem, roztargnieniem, bylejakością naszych zachowań? Poradził sobie doskonale, a przy tym obdarzył nas miłością, za którą odpłacaliśmy mu tak, jak potrafiliśmy. Na pewno za małą miarą.

Naszą wychowawczynią była mgr Halina Maciążek -- nauczyciel powołany do wykonywania tego zawodu przez samego Pana Boga, traktujący powierzone obowiązki jako misję do stałego wypełniania. Przedstawiła nam Księdza Katechetę w sposób serdeczny: od razu wiedzieliśmy, że jest naszym Przyjacielem.

Lekcje religii prowadzone w szkole przez ks. Czesława Lewandowskiego były darem szczególnym, ale my -- dzieci -- oczywiście nie zdawałyśmy sobie z tego sprawy. Po 40 latach częściowo rozumiem znaczenie tego daru i dziękuję za niego Bożej Opatrzności. Za wszystko, co w moim postępowaniu, zachowaniu podczas lekcji religii było niewłaściwe, pragnę Księdza przeprosić. Przepraszam i dziękuję za styl pracy pedagogicznej, jaki zastosował ks. Lewandowski podczas procesu kształtowania i rozwoju religijnego (a również i ogólnego) dzieci i młodzieży. Było dla nas niepojęte, gdy niejeden raz właśnie Ksiądz, a nie dyżurni -- wycierał po lekcjach tablicę... Pamiętam, z jaką pobłażliwością i cierpliwością wysłuchiwał uczniów, którzy nie przygotowali się do odpowiedzi, z jaką miłością przyglądał się niepoprawnym -- skruszonym, którzy szukali wszelkiego możliwego usprawiedliwienia... Nasz Ksiądz nader skrupulatnie sprawdzał zeszyty od religii, wnioskując ze staranności ich prowadzenia o stosunku ucznia do przedmiotu nauczania. Przy wszystkich naszych niedomogach i zaniedbaniach traktował nas poważnie i uczciwie -- nawet gdy na to nie do końca zasługiwaliśmy. Po prostu -- kochał nas takimi, jakimi byliśmy. Obdarzał ogromnym szacunkiem rodziców, nauczycieli, kierownictwo szkoły i tę cechę wpajał wychowankom. Wskazania ks. Lewandowskiego były dla mojej Mamy (a sądzę, że i dla innych także) wytycznymi, obowiązującymi w wychowaniu córki. Dla niej był kapłanem nieprzeciętnym. Wybór ks. Lewandowskiego na biskupa pomocniczego diecezji włocławskiej utwierdził ją w żywionym przeświadczeniu. Radziła, bym przy składaniu gratulacji i życzeń dołączyła podziękowanie: ,, Dziękuję, Księże Katecheto!´´. Tak uczyniłam i powtarzam to teraz, w 50. rocznicę jego święceń kapłańskich, powtarzam za Papieżem Janem Pawłem II: ,,Trwałe owoce duszpasterskich trudów rodzą się na podłożu świętości kapłańskich serc´´ (Dar i Tajemnica). Niech dobry Bóg w Trójcy Jedyny dalej prowadzi Waszą Ekscelencję ku spełnianiu kapłańskiej służby Bogu i ludziom.