W tym roku w okresie Wielkiego Postu pod renesensowymi sklepieniami rzymskiego kościoła św. Jana Chrzciciela Florentyńczyków słychać charakterystyczne śpiewy młodzieży ze wspólnoty z Taizé. Siedzą na niebieskiej wykładzinie w lewym skrzydle transeptu przed ołtarzem Krzyża Świętego, gdzie wystawiony jest Najświętszy Sakrament, a ich modlitewne śpiewy przy akompaniamencie gitary i fletu przeplatają się z czytaniem tekstów bibijnych oraz chwilami ciszy na refleksję i osobistą modlitwę. W ławkach bocznej nawy zasiadają wolontariusze Roku Świętego, pielgrzymi, księża i siostry zakonne. Modlitwy trwają około 45 min. I tak jest dwa razy dziennie - o godz. 12.00 i 17.00
O tej szczególnej wielkopostnej inicjatywie rozmawiałem z bratem Markiem, Polakiem ze wspólnoty z Taizé.
Włodzimierz Rędzioch:- Jak to się stało, że wspólnota z Taizé “przeniosła się” nad Tybr?
Brat Marek
- Okazja szczególna, bo to Rok Jubileuszowy Miłosierdzia. Za każdym razem, kiedy w Rzymie obchodzono Lata Święte bracia przyjeżdzali tutaj. Tak było w Roku Świętym 1983/84 i w Roku 2000. Dlatego postanowiliśmy przyjechać też w tym Roku Miłosierdzia, na cały Wielki Post, żeby się tutaj modlić razem z pielgrzymami i za pielgrzymów.
- Czy to tylko wasza inicjatywa?
- To jest nasza inicjatywa ale oczywiście brat Alois, przełożony naszej wspólnoty, spotkał się z abpem Fisichellą, przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji , żeby omówić nasz wkład w obchody jubileuszowe i ustalili, że będziemy modlić się w jednym z trzech tzw. kościołów jubileuszowych, gdzie pielgrzymi przygotowują się do odbycia drogi do Drzwi Świętych. Wybór padł na kościół św. Jana Chrzciciela Florentyńczyków, który znajduje sie nad samym Tybrem, niedaleko via della Conciliazione.
- Jak zorganizowane są wasze modlitwy?
- Modlimy się dwa razy dziennie, w samo południe oraz o 17.00. To jest modlitwa taka jak w Taizé: śpiewy, cisza, słuchanie Słowa Bożego. Animują ją bracia, jest nas kilku, oraz grupka wolontariuszy, a właściwie wolontariuszek z Taizé, które pięknie śpiewają. Specyfiką naszej modlitwy jest to, że modlimy się przed Najświętszym Sakramentem.
- Kto przychodzi modlić się z wami?
- Przede wszystkim pielgrzymi, bo informacja o naszych modlitwach jest na stronie internetowej Roku Jubileuszowego. Wydrukowaliśmy też ulotki, które zostały rozporowadzone po Rzymie, dlatego przychodzą Rzymianie, którzy słyszeli o naszej wspólnocie. Przychodzą też księża, zakonnicy i zakonnice oraz studenci różnych kolegiów, których tyle jest w Rzymie.
Rzadko papieska encyklika była tak kwestionowana, nigdy papieski dokument nie był tak manipulowany i poddawany próbom interpretacji według „potrzeb świata”, jak to miało miejsce w przypadku encykliki „Humanae vitae”. Ale Opatrzność chciała, by właśnie Paweł VI – papież „Humanae vitae”, papież, który bronił życia, został ogłoszony błogosławionym dzięki cudowi uzdrowienia za jego wstawiennictwem nienarodzonego dziecka, a 14 października 2018 r. będzie ogłoszony świętym także dzięki kolejnemu cudowi uzdrowienia za jego przyczyną dziecka, które miało się nie narodzić. To są znaki nieba, których nie można lekceważyć.
Amanda, dziewczynka, która ma dzisiaj trzy lata, nie powinna się urodzić. Jej matka, Vanna, podczas ciąży postanowiła przeprowadzić inwazyjne badanie prenatalne (biopsję kosmówki). Nie wszystko poszło tak, jak powinno – błony zostały uszkodzone, co spowodowało całkowitą utratę płynu owodniowego; stało się to w trzynastym tygodniu ciąży. Lekarze powiedzieli rodzicom Amandy, że może dojść do poronienia, a gdyby jednak dziecko w łonie matki, wbrew wszelkim statystykom, przeżyło, to jedynym wyjściem jest aborcja terapeutyczna. W takich przypadkach bowiem – zgodnie z nowoczesną nauką medyczną – dziecko rodzi się niepełnosprawne z powodu braku odpowiednio rozwiniętych płuc i innych narządów. Ale w tej dramatycznej sytuacji jeden z lekarzy poradził rodzicom, którzy nie byli bardzo wierzący, by udali się na pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Brescii. Powiedział: „Życie to nie tylko statystyki – kto inny jest Autorem życia.” W ten sposób Vanna i Alberto Tagliaferro z Villa Bartolomea w prowincji Werona znaleźli się przed figurą Pawła VI, która stoi w sanktuarium. Dziecku, które było w łonie matki, nie dawano już żadnej nadziei na przeżycie, ale pomimo tego rodzice prosili błogosławionego Papieża o łaskę zdrowia dla Amandy. Wrócili do domu i postanowili utrzymać ciążę. I tak dochodzimy do 23. tygodnia (we Włoszech prawo zezwala na aborcję tylko do tego momentu). Vanna nagle poczuła ulgę i wewnętrzny spokój – życie jej dziecka nie zależało już od jej wyboru. Mogła teraz oddać życie Amandy w ręce Boga za wstawiennictwem bł. Pawła VI. W noc Wigilii Bożego Narodzenia 2014 r., trzy miesiące przed naturalnym końcem ciąży, młoda matka musiała jechać do szpitala z powodu silnych bóli porodowych. W szpitalu lekarze byli pewni, że dziecko urodzi się martwe. Tymczasem Amanda przyszła na świat całkowicie zdrowa, bez żadnego poważnego problemu – dla nauk medycznych wszystko to było niewytłumaczalne.
Trzy lata później, 6 lutego 2018 r., Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała jednogłośnie pozytywną opinię na temat cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu błogosławionego papieża Pawła VI, a 19 maja, podczas konsystorza, Franciszek ogłosił, że 14 października 2018 r. w czasie ceremonii w Bazylice św. Piotra dokona kanonizacji papieża Montiniego.
Włodzimierz Rędzioch: – W 2014 r. zaszła Pani w ciążę z drugim dzieckiem. Dlaczego zdecydowała się Pani przeprowadzić badania prenatalne?
Biskup Benno Elbs był świadkiem oświadczyn w katedrze w Vaduz, stolicy Liechtensteinu. W wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny był na adoracji w katedrze. „Nagle zdałem sobie sprawę, że coś się dzieje za mną i odwróciłem się. Zobaczyłem, że młody mężczyzna uklęknął przed kobietą, wręczył jej pierścionek i w kościele się oświadczył” - opowiadał administrator archidiecezji Vaduz przemawiając podczas oficjalnej ceremonii państwowej z okazji święta narodowego Liechtensteinu. „Szczerze mówiąc, nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem” - przyznał hierarcha.
Następnie zapytał parę, czy powinien zrobić zdjęcie - „ponieważ nie było tam nikogo innego, kto mógłby zrobić zdjęcia” - relacjonował radośnie bp Elbs wobec kilku tysięcy osób, wśród nich regenta Liechtensteinu księcia Aloisa. „Zrobiłem więc zdjęcie, byli mi za to wdzięczni” - dodał.
Biskup Benno Elbs był świadkiem oświadczyn w katedrze w Vaduz, stolicy Liechtensteinu. W wigilię uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny był na adoracji w katedrze. „Nagle zdałem sobie sprawę, że coś się dzieje za mną i odwróciłem się. Zobaczyłem, że młody mężczyzna uklęknął przed kobietą, wręczył jej pierścionek i w kościele się oświadczył” - opowiadał administrator archidiecezji Vaduz przemawiając podczas oficjalnej ceremonii państwowej z okazji święta narodowego Liechtensteinu. „Szczerze mówiąc, nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem” - przyznał hierarcha.
Następnie zapytał parę, czy powinien zrobić zdjęcie - „ponieważ nie było tam nikogo innego, kto mógłby zrobić zdjęcia” - relacjonował radośnie bp Elbs wobec kilku tysięcy osób, wśród nich regenta Liechtensteinu księcia Aloisa. „Zrobiłem więc zdjęcie, byli mi za to wdzięczni” - dodał.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
