Reklama

Czy Bóg o nas zapomniał?

Niedziela w Chicago 45/2003

Ks. Janowi Rybce miejscowy biskup powiedział: Jesteś Polakiem, dasz radę!

Ks. Janowi Rybce miejscowy biskup powiedział: Jesteś Polakiem, dasz radę!

Z ks. Janem Rybką - misjonarzem pracującym w Afryce - rozmawia Jadwiga Pobratyn

Jadwiga Pobratyn: - Papież Jan Paweł II w encyklice Redemptoris Missio podkreśla, iż: „Dla każdego wierzącego tak, jak dla całego Kościoła, sprawa misji winna być na pierwszym miejscu, ponieważ dotyczy wiecznego przeznaczenia ludzi i odpowiada tajemniczemu i miłosiernemu planowi Bożemu”. W jakim kraju i od jak dawna uczestniczy Ksiądz w realizowaniu tego „planu Bożego”, przepowiadając i głosząc Słowo Boże?

Ks. Jan Rybka: - Mineło, 19 lat od chwili, gdy stanąłem na ziemi afrykańskiej, w Kamerunie - kraju będącego miniaturą Afryki, nawet pod względem ludności. W latach od 1984-97 pracowałem we wschodniej części Kamerunu, w diecezji Doume, a następnie w 1999 r. objąłem nową misję w południowej części Kamerunu - w Mintom, na granicy Konga i Gabonu, misji utworzonej na prośbę miejscowych katolików.

Reklama

- Jak wielką grupę stanowią katolicy na tle innych wyznań na terenie księdza misji?

- Wspomnę może najpierw o Kamerunie, gdzie największą grupę religijną stanowią katolicy i protestanci, a potem muzułmanie i animiści, będący wyznawcami pierwotnej religii w Afryce uznającej wiarę w duchy, jako te, które opiekują się i rządzą światem, a kapłanami są czarownicy tzw. sorcier. W mojej parafii jest 9 tys. mieszkańców, 50% to animiści - głównie Pigmeje, następnie - protestanci stanowiący około 20%, muzułmanie - 5%, sekty - 5%. Katolicy szacowani są na około 20% łącznej liczby mieszkańców parafii.

- Spośród których grup wyznaniowych jest najwięcej nawróceń na katolicyzm i jaka jest dynamika tego procesu?

- W bardzo krótkim czasie po moim przybyciu do parafii duża grupa ludzi, przygotowywana wcześniej przez katechistów, przyjęła chrzest św. w Księdze Chrztów, założonej w 1999 r., mamy wpisanych 1560 osób. Jest jeszcze bardzo duża liczba katechumenów - kandydatów przygotowujących się do chrztu św. Statystyka pokazuje więc bardzo pozytywne zmiany. Kościół katolicki doświadcza wyraźnego wzrostu liczby przyjmowanych chrztów. Ochrzczeni pochodzą nie tylko z rodzin katolickich, ale także spośród Pigmejów oraz członków Kościoła protestanckiego, a nawet zanotowano kilka chrztów wśród młodzieży z rodzin muzułmańskich.

- Polska jest potęgą misyjną, która zasila misje w różnych częściach świata, w tym również w Afryce. Jak miejscowa ludność przyjmuje tak licznie przybywających do Kamerunu polskich misjonarzy?

- Bardzo istotny jest na pewno aspekt historyczny, nigdy bowiem Polska, a tym samym polski misjonarz, nie jest kojarzony z kolonializmem, dzięki czemu zawsze uważani jesteśmy za przyjaciół tubylców. Styl pracy i pozytywne jej efekty budują dobrą i przychylną o nas opinię. Kameruńczycy utożsamiają Polskę z Ojcem Świętym, z „Solidarnością” i Wałęsą, a nazwiska znanych piłkarzy stają się pseudonimami tutejszych młodych piłkarzy. Można więc usłyszeć z dumą wypowiadane nazwiska: Lato, Szarmach, Kasperczak, Dejna, czy Boniek.

Reklama

- Czy wizyty Papieża w Afryce, a zwłaszcza w Kamerunie, wywarły pozytywny wpływ na rozwój miejscowego Kościoła?

- Niewątpliwie wpływ Ojca Świętego na rozwój Kościoła jest ogromny. Kościół katolicki w Kamerunie jest żywotny i dynamiczny, a praca misjonarzy coraz bardziej owocna. Obecnie w Kamerunie pracuje ponad dwustu młodych polskich misjonarzy, cieszących się wielkim uznaniem i ogromną sympatią miejscowej ludności.

- A jaki jest stosunek kameruńskiego rządu do Kościoła katolickiego?

- Parafia Mintom to równocześnie centrum administracyjne na poziomie naszego powiatu, jest to supprefektura. W Kamerunie istnieje także administracja tradycyjna czyli administracja królów. Królem jest każdy szef plemienia. Są trzy stopnie wśród królów: król 1 stopnia - to król plemienia, mający najwyższy autorytet moralny, król 2 stopnia - król rodzin; jest także król 3 stopnia - to król wioskowy. Państwo respektuje ich decyzje administracyjne w zakresie spraw kryminalnym i wszelkich spornych. Administracja państwowa bardzo chętnie zaprasza na wszelkie uroczystości i jest bardzo przychylna Kościołowi i chociaż sama nie posiada większych funduszy, wykazuje znaczne zaangażowanie w rozwiązywaniu wszelkich problemów Kościoła.

- Bazując na długoletnim doświadczeniu Księdza w pracy misyjnej, czy jest możliwe pełne utożsamienie się misjonarza z ludźmi żyjącymi w tak odmiennych warunkach kulturowych i religijnych?

- Pełniąc posługę misyjną, koniecznym, choć niełatwym, staje się poznanie ludzi wraz z ich tradycjami, przekonaniami czy mentalnością, tak dalece różniąca się od europejskiej, a w przypadku nas Polaków - tej czysto katolickiej. Zrozumienie i poznanie ich staje się więc długotrwałym procesem, często trudnym, czasem wręcz niemożliwym, a także i niebezpiecznym w społecznościach o tak silnych tradycji życia rodzinnego prowadzonego w licznie występujących tu plemionach. Dla Afrykanina - tradycja - określana słowem „kutim”, jest rzeczą najświętszą i nietykalną. Gdy w rozmowie usłyszymy odpowiedź, że to jest nasz „kutim”, jakakolwiek dalsza rozmowa staje się bezsensowna. Dla misjonarza bardzo więc ważna rzeczą jest poznanie zwyczajów i tradycji w swoich parafiach. Nie należy z nimi walczyć, ale włączyć je do pracy duszpasterskiej.

- Spotykamy się ciągle z bardzo smutnymi statystykami, dotyczącymi wysokiej zachorowalności ze względu na trudny dla organizmu człowieka klimat tropikalny oraz niski standard życia. Jak misjonarz przybywający z Europy radzi sobie z tak odmiennymi warunkami?

- Rzeczywiście stanowi to bardzo wielki problem. Pierwsi misjonarze w zetknięciu z klimatem tropiku umierali już po pierwszym ataku malarii, a przeciętny czas pracy niemieckich misjonarzy palotynów przed I wojną światową nie przekraczała czterech lat. Dzisiaj także stanowi to przedmiot zmagań, mimo lekarstw i postępu medycyny. Dlatego początek pracy na misjach to tak ważna aklimatyzacja. Korzystamy więc dzisiaj z całego dorobku i doświadczeń dawnych misjonarzy. Jeśli dzisiaj Kościół stawia nam nowe zadania przez podział dużych diecezji, czy tworzonych parafii, to do dzieła tego powoływani są misjonarze z doświadczeniem. Wystarczy wspomnieć, iż nawet urzędujący biskup, przy podziale diecezji, zawsze nowego biskupa zostawia na swoim miejscu, a sam bazując na zdobytym doświadczeniu, obejmuje nowe miejsce, aby zająć się tworzeniem nowych struktur diecezjalnych.

- Proszę opowiedzieć o swojej nowej parafii w Mintom.

- Warunki, jakie tam zastałem, poza wielką potrzebą kapłana, przekroczyły moje wszelkie doświadczenia misyjne. Parafia pod wezwaniem św. Maksymiliana Marii Kolbego w diecezji Sangmelima obejmuje 35 tys. km2. Są to głównie wielkie połacie lasów tropikalnych. Długość parafii w linii prostej wynosi 300 km, odległość do parafii macierzystej - to 150 km a odległość do biskupa to około 110 km. Teren ten, zwłaszcza na odcinku parafii macierzystej - Djoum, która także ma jednego kapłana, nie ma praktycznie dróg przejezdnych dla zwykłych samochodów. Istnieje brak jakichkolwiek struktur, nie wspomnę o mieszkaniu dla księdza, kościele parafialnym, czy nawet kaplicach w wioskach dojazdowych. Parafia dotychczas nie ma samochodu, brak jest prądu, wody, telefonu, szpitala z lekarstwami. To wszystko Ksiądz Biskup miejscowy złożył na ręce misjonarza - proboszcza mówiąc: „Jesteś Polakiem, a dla Polaka nie ma rzeczy niemożliwych, daje ci do pomocy drugiego Polaka - św. Maksymiliana Marię Kolbego i ustanawiam go Patronem twojej parafii”. Czy mogłem odpowiedzieć - nie?

- Jak opisałby Ksiądz swoich wiernych, ich postawę, udział i zaangażowanie w życiu Kościoła?

- Są to ludzie, którzy całym sercem kochają Boga i swojego księdza, o którego długo modlili się i prosili stale biskupa. Kiedy ksiądz przyjeżdża ludzie budują mały szałas, pokryty liśćmi z palmy, gdzie staje stół i kapłan, aby skryć go przed słońcem. Sami zostają na słońcu w czasie odprawiania Mszy św., sami modlą się o możliwość zbudowania prawdziwego Domu Bożego - ich własnego kościoła wioskowego. Nie załamują się, że nie mają jeszcze kościoła. Najbardziej pragną mieć wśród siebie księdza. A kiedy przyjdzie do nich, aby się modlić i mówić o Bogu, zostawiają wszystko, bo obecność kapłana to ogromne święto. Są dobrymi słuchaczami i z tego, co Bóg do nich mówi nigdy nie robią żartów. Martwią się tylko, że Bóg jest od nich daleko, że o Afrykanach zapomniał. Kiedy ksiądz jest z nimi wszyscy się radują, choćby nie byli katolikami. Na główną Mszę św., przychodzi nawet pastor ze swoimi wiernymi i chórem, nawet muzułmanie witają księdza przynosząc mu podarki. Taka Msza św. na misjach to niemal dzień jedności wszystkich wierzących w Boga. Nie pytajcie więc nigdy misjonarzy, dlaczego wracają na swoją misję, a raczej pomóżcie im swoimi modlitwami i ofiarami, aby nasi bracia - Afrykanie nie myśleli nigdy, że Bóg o nich zapomniał, że ich nie kocha.

- Jakie są więc najpilniejsze zadania stojące przed Księdzem po powrocie do Kamerunu?

- Jest bardzo wiele różnych problemów w mojej parafii. Istotna jest sprawa budowy plebanii i kościoła. Aby myśleć o budowie potrzebny jest samochód, a także o normalnej posłudze kapłańskiej w parafii, która składa się aż z 25 wiosek bardzo odległych od siebie. Kolejną sprawą jest brak studni na misji. Pijemy wodę z bagienka. Korzystając z kolejnego pobytu w Chicago u rodziny, ośmielam się Wam o tym powiedzieć i zaprosić do współpracy w tworzeniu wspomnianej przeze mnie parafii misyjnej w Kamerunie. Licząc na Wasze zrozumienie i wspaniałomyślność, pozostaję z Wami, Przyjaciele misji, w jedności modlitewnej za zbawienie nasze i całego świata.

- Dziękuje za rozmowę.

Dla pragnących poprzeć misję ks. Jana Rybki, podajemy numer konta bankowego: Midamerica Bank Fund of St. Maxymilian Parish Rev. Jan Rybka Account Number: 0603256747

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Przyjaciele Pana

2021-07-20 10:22

Niedziela Ogólnopolska 30/2021, str. VIII

[ TEMATY ]

św. Łazarz

św. Marta

Wspomnienie świętych Marty, Marii i Łazarza

pl.wikipedia.org

Jan Vermeer, Chrystus w domu Marty i Marii

Jan Vermeer, Chrystus w domu Marty i Marii

Od tego roku 29 lipca obchodzimy po raz pierwszy liturgiczne wspomnienie Świętych Marty, Marii i Łazarza. Było to rodzeństwo, które Jezus z Nazaretu często odwiedzał.

O Marcie, Marii i Łazarzu mieszkających w Betanii nieopodal Jerozolimy traktuje wiele nowotestamentowych tradycji obecnych przede wszystkim w Ewangeliach według św. Łukasza i według św. Jana. Dają nam one jednoznacznie do zrozumienia, że Pan Jezus był z owym rodzeństwem wyjątkowo zaprzyjaźniony, że przyjmowali Go w swoim domu.

CZYTAJ DALEJ

Biskupi z Irlandii Północnej: brytyjski rząd narzuca nam niesprawiedliwe prawo

2021-07-29 17:10

[ TEMATY ]

rząd

biskupi

Irlandia Północna

Vatican News

Biskupi z Irlandii Północnej wyrazili sprzeciw wobec decyzji brytyjskiego rządu nakazującej liberalizację aborcji w ich kraju. Opublikowali oświadczenie, w którym wzywają wszystkich wiernych i ludzi dobrej woli do protestów przeciwko dyrektywie władz. Londyn nakazał rządowi w Belfaście wprowadzenie reformy aborcyjnej do 21 marca przyszłego roku.

W oświadczeniu biskupi stwierdzili, że dyrektywa sekretarza stanu ds. Irlandii Północnej Brandona Lewisa to decyzja, która nie tylko narusza prawo do życia, przysługujące każdemu człowiekowi, ale także zagraża kruchej równowadze politycznej zagwarantowanej dzięki porozumieniu wielkopiątkowemu z 1998 r., które zakończyło trzydziestoletnią wojnę domową.

CZYTAJ DALEJ

Prezydent: pewnie nie byłoby wolnej Polski, gdyby nie krew przelana przez powstańców warszawskich

2021-07-30 14:51

[ TEMATY ]

prezydent

Powstanie Warszawskie

Andrzej Duda

PAP/Wojciech Olkuśnik

Pewnie nie byłoby wolnej, niepodległej, całkowicie suwerennej Polski, gdyby nie krew przelana przez powstańców warszawskich, gdyby nie tamto bohaterstwo, tamten wysiłek, tamta postawa - powiedział w piątek prezydent Andrzej Duda podczas spotkania z powstańcami w Muzeum Powstania Warszawskiego.

Z okazji 77. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego prezydent nadał ordery i odznaczenia państwowe uczestnikom powstania oraz osobom zaangażowanym w pielęgnowanie pamięci o tamtych wydarzeniach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję