Przed powstaniem parafii w Sierosławicach opiekę duszpasterską nad wiernymi tej miejscowości pełnili ojcowie pijarzy, którzy od 1946 r. pracują na terenie naszej diecezji. Sierosławice przynależały wówczas do parafii w Hebdowie.
Mając na względzie duchowe dobro mieszkańców Sierosławic, ojcowie zaczęli czynić starania, aby w Sierosławicach utworzyć parafię. Za zgodą Biskupa kieleckiego w 1971 r. rozpoczęto budowę kościoła parafialnego. Dzieła budowy, mimo różnych, piętrzących się trudności, podjął się ówczesny proboszcz parafii w Hebdowie o. Edward Malicki, który został potem wybrany prowincjałem prowincji polskiej pijarów. Rozpoczęte dzieło kontynuował potem o. Kazimierz Zborowski, także wieloletni proboszcz w Hebdowie oraz jego następcy: o. Stanisław Góralczyk, o. Zbigniew Janiczek, o. Antoni Jedrzejek. Od 2000 r. sprawami związanymi z budową kościoła oraz duszpasterską posługą wśród wiernych w Sierosławicach zajmuje się o. dr Henryk Bogdziewicz.
W 1979 r. ks. bp Jan Gurda, wikariusz generalny biskupa kieleckiego, dokonał poświęcenia niewykończonego jeszcze wówczas kościoła. Jednak parafię w Sierosławicach powołano do życia dopiero w 1982 r. na mocy dekretu ówczesnego biskupa kieleckiego Stanisława Szymeckiego. W jej skład weszły wioski wydzielone z trzech parafii: Babina, Heblowa i Książnic Wielkich. Patronką parafii została obrana Matka Boża Częstochowska.
Od tamtego czasu parafianie z Sierosławic mieli już swego stałego duszpasterza. Udało się też wiele poczynić, by dobrze zorganizować życie wspólnoty parafialnej. W niedługim czasie założono cmentarz grzebalny, wybudowano nową plebanię i uporządkowano otoczenie kościoła.
Parafianie wspominają, że nie było łatwo, bo parafia liczyła niewiele ponad tysiąc wiernych. Trzeba było wiele samozaparcia duszpasterzy, jak też i całej wspólnoty wiernych, aby wszystko doprowadzić do właściwego zakończenia. Lecz wspólnym wysiłkiem udało się zrobić dużo.
Nie znaczy to jednak, iż wszystko już zakończone. Wciąż podejmowane są liczne inicjatywy duszpasterskie zmierzające do pogłębienia życia religijnego wiernych, a przede wszystkim ukształtowania w nich poczucia odpowiedzialności za parafię. Ksiądz Proboszcz opowiada o zaangażowaniu ludzi w dzieło służby na rzecz parafii. W ostatnim czasie odnowiono mury kościoła i jego otoczenie, ale jest jeszcze wiele do zrobienia.
2 listopada 2003 r. bp Kazimierz Ryczan dokonał uroczystego poświęcenia kościoła. Dzień ten stał się podsumowaniem wysiłku duszpasterzy i wiernych, jaki włożono w dzieło budowy i wykończenia świątyni. Towarzyszyli mu licznie zgromadzeni kapłani z Zakonu Ojców Pijarów, a także z dekanatu proszowickiego.
W homilii Ksiądz Biskup wskazał na istotne znaczenie kościoła parafialnego w kształtowaniu życia religijnego człowieka wierzącego. Mówił, że świątynie budują ludzie, którzy mają w sercu Boga, a poświęcona świątynia jest wyrazem chwały oddanej Bogu i przypomina, że wszystko, co czyni człowiek i co ofiaruje Bogu, przyczynia się do jego zbawienia. Świątynia jest znakiem miłości Boga do nas i Jego żywej obecności wśród modlącej się wspólnoty ludzi wierzących. I dlatego troska o świątynię jest wyrazem dojrzałości w wierze i poczucia wzajemnej solidarności. Dlatego poświęcona świątynia jest darem i zadaniem dla przyszłych pokoleń, aby nie tylko zachowały wiarę, ale umiały dzielić się nią jak chlebem.
Uroczyste błogosławieństwo, poprzedzone licznymi podziękowaniami i gratulacjami, zakończyło wspólną modlitwę i chwilę, która wpisała się w historię tej wspólnoty parafialnej. Do niej wracać będą następne pokolenia.