Chleb aniołów Wak właśnie bywa określana Eucharystia - chociaż aniołowie - jako byty duchowe - nie potrzebują pokarmu w takim sensie jak ludzie. Ale też Eucharystia nie jest pokarmem, jak inne. Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja - prawdziwym napojem” - powiedział o Eucharystii sam Pan Jezus. Jest to jednak pokarm duchowy -” wzmacniający nasze wewnętrzne siły na drodze do wieczności. Eucharystii właśnie chciałbym poświęcić dzisiejszy felieton.

Wspomniałem już, że Eucharystia ma być swoistym pokarmem duchowym; pokarmem, który wzmocni nasze dążenie do świętości. Brzmi to nieco dziwnie, ale taka jest właśnie prawda. Chrystus powiedział bardzo wyraźnie, że bez przystępowania do sakramentu Jego Ciała i Krwi nie będziemy mieć życia w sobie - życia duchowego, należy dodać. Jak potrzebujemy pokarmu dla ciała, który daje nam siły potrzebne do podejmowania codziennych obowiązków - podobnie nasze siły duchowe ulegają osłabieniu i potrzeba nam ich wzmocnienia. Eucharystia to konkretna łaska Boża, to sam Chrystus, który przychodzi do nas, by napełnić swą mocą. I od razu przychodzi tu na myśl refleksja - jak często wzmacniamy nasze siły fizyczne, a jak często przypominamy sobie o dokarmianiu” duszy... Zdarzają się przecież chrześcijanie przystępujący do Komunii tylko od święta”- jakby poza świętami Chrystus nie był im potrzebny. Codziennie, kilka razy dziennie przyjmują pokarm cielesny, ale dusza zostaje zapomniana. Nie ma się więc co dziwić, że ich duchowość umiera - przestają odczuwać potrzebę pokarmu duchowego. Nie ma się co dziwić, że brak im sił i chęci do wzrastania w dobru, do konsekwentnego odrzucania zła. Łaska Boża jest do zbawienia koniecznie potrzebna - znają tę prawdę wiary nawet dzieci ze szkoły podstawowej. Dlaczego więc zapominają o niej niekiedy dorośli - chcąc być chrześcijanami bez Bożej pomocy, bez łaski, bez Eucharystii? Nie zamykajmy swych serc przed Chrystusem eucharystycznym; pozwólmy Mu często gościć w naszych duszach - niech nas umacnia do dobra, niech dodaje sił na drodze do świętości. Eucharystia to również sakramentalna obecność Pana Jezusa w świątyniach. Czy pamiętamy o tym przychodząc do kościoła? Nieraz prawdziwie dziwią mnie takie obrazki: tzw. wierni wchodzą do kościoła i czekają na rozpoczęcie Mszy św. Nie pamiętają jednak, że Chrystus jest już tam obecny w tabernakulum. Zamiast modlitewnie - rozmawiając z Nim przygotować się na to, co zaraz się dokona - wybierają rozmawianie ze sobą. Niestety - zachowanie takie cechuje nie tylko dzieci, ale nieraz też dorosłych. Zapomnieli o eucharystycznym Chrystusie; zapomnieli, że - On tam jest”- jak zwykł mawiać św. Jan Vianney.

Eucharystia to również sama Msza św. Ale przecież nie można całej prawdy o tym sakramencie zawrzeć w jednym artykule. Pozostańmy więc dziś na tym, a do tematu trzeba będzie wrócić innym razem.

A na zakończenie anegdotka (prawdziwa!). Zaproszono mnie kiedyś na uroczystość pierwszej Komunii św. Była uroczysta koncelebra, kapiące” złotem ornaty, wspaniałe dekoracje, kwiaty, kamery i aparaty fotograficzne; były wierszyki i liczne dary ołtarza. Nadszedł tak bardzo oczekiwany moment. Dzieci - jak dobrze wyszkolone wojsko - podeszły równiutko, by przyjąć Chrystusa Pana do swych serc. Niestety, w nawale przygotowań zapomniano o... Chrystusie. Na Komunię oczekiwało setki osób, a w tabernakulum było zaledwie kilkadziesiąt zakonsekrowanych komunikantów. Na szczęście znaleziono wyjście awaryjne” i uroczystość szczęśliwie dobiegła końca. Okazuje się jednak, że w wielkim zabieganiu można zapomnieć o najważniejszym... Przywiązując wielką wagę do najróżniejszych spraw naszej codzienności, nie zapomnijmy o chlebie aniołów”, który dał nam Pan na drogę do Niego.