Wizja Kościoła, podkreślająca tylko szczególne wybraństwo chrześcijan sprzeniewierzałaby się integralnej perspektywie Kościoła. Przeciwieństwem tej wizji jest inna: wizja służby. Tę ideę wyraża łacińskie określenie: genus diaconicum - co znaczy plemię oddane służbie. Uniżenie jakiemu poddał się Jezus - to nie tylko droga krzyża, ale przede wszystkim przyjęcie postaci sługi (Flp 2,7). Jest to wzór i zobowiązanie dla wszystkich jego uczniów.

Wydarzeniem, zachęcającym do medytacji na powyższy temat jest fakt przyjęcia święceń diakonatu przez 15 alumnów WSD w Łodzi. Święcenia te odbyły się 17 czerwca 2000 r. o godz. 10.00 w bazylice archikatedralnej a ich szafarzem był bp Ireneusz Pękalski, który po raz pierwszy udzielał sakramentu święceń. Przyszłych diakonów na pięciodniowych rekolekcjach prowadził duchowo ks. prał. Waldemar Irek, proboszcz z Oławy oraz wykładowca WSD we Wrocławiu i Papieskiego Fakultetu Teologicznego w tymże mieście.

W swojej homilii podczas Mszy św. z obrzędem święceń, dziękował za formację rodzinną alumnów, wracał do wydarzeń z ich życia, które naznaczają przyszłość człowieka, lecz nie są ślepym losem, są decyzją. "To tutaj wszystko się zaczęło, zaczęło się już także w domu rodzinnym".

Mówi się współcześnie, że potrzeba wielu sług, niewolników Chrystusa, którzy uwyraźniają swoją osobą dar męstwa. Niepodobna także nie powiedzieć, że chrześcijanin by móc być większym, musi stać się sługą wszystkich (por. Mt 23, 11). Może być tylko jeden powód podjęcia służby w Kapłaństwie Chrystusowym - wiara i przynaglająca nas miłość Chrystusa. Ona wzywa młodych ludzi do bezkompromisowego wyboru "pójścia za" i wciąż ożywia Kościół - Żywe Ciało Chrystusa. Życie każdego człowieka winno być chwałą na cześć Jego Stwórcy, nade wszystko jednak wzywa nas do dziękczynienia za życie powołanych do szczególnej służby człowiekowi na podobieństwo Chrystusa.