Zdecydował się wstąpić do Seminarium Duchownego we Włocławku, aby przygotować się do kapłaństwa. Po czwartym roku jego studiów seminaryjnych biskup włocławski Aleksander Bereśniewicz skierował go na dalsze studia do Cesarskiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Warunki klimatyczne panujące w stolicy carów surowa zima i nadmierna wilgotność powietrza, nie sprzyjały jego słabemu zdrowiu, a nawet wyraźnie mu szkodziły. W 1888 r. wyjechał z Petersburga. Co było jednak faktycznym powodem takiej decyzji? W Akademii Duchownej w Petersburgu studia teologiczne były tradycyjne, a poziom studiów niski. Tymczasem on był zachwycony wielkimi postępami nauk przyrodniczych uprawianych na Zachodzie Europy, a które w Petersburgu były całkowicie nieznane.

18 listopada 1888 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Alojzego Zorna w Gorycji we Włoszech. W Rzymie studiował sztukę kościelną - malarstwo, rzeźbę i architekturę. W następnych latach kontynuował studia w Monachium, Paryżu i Londynie. Poznał i opanował dobrze języki: francuski, niemiecki i angielski i jako nauczyciel tych języków zarabiał w szkołach na swoje utrzymanie. W 1893 r. powrócił do ziemi ojczystej, a biskup włocławski mianował go wikariuszem w parafii Osiek Wielki. Był to jednak bardzo krótki okres jego pracy parafialnej. Wracał do Francji, gdzie w Juvisy sur Orge pod Paryżem był kapelanem polskich weteranów powstańczych w ośrodku prowadzonym przez polskie Siostry Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo. Był człowiekiem stale zgłębiającym wiedzę o Bogu i wszechświecie, do czego służyła mu wiedza astronomiczna. Zamierzał "w przestworach niebieskich przy pomocy formuł matematycznych i promieni świetlnych, przy pomocy astronomii szukać Boga w ogromie i nieskończoności piękna światów Jego. Brał także udział w wyprawach przyrodniczych na Ocean Indyjski, w czasie których prowadził badania nad wodorostami morskimi, ale wszędzie odnajdywał ślady dobroci Boga i Dziewicy Niepokalanej. 22 stycznia 1904 r. w swoich notatkach napisał: "Dziewico Niepokalana, Ciebie się nie puszczę, strzeż mnie. Wypowiedź ta związana była z ciężką chorobą, której nabawił się w Australii. Powróciwszy do Francji, do Juvisy, zorganizował tam obserwatorium astronomiczne oraz zbudował, przy wydatnej współpracy wybitnego astronoma francuskiego Camiliusa Flammariona, duży teleskop.

Polski dom dla weteranów powstańczych w Juvisy został zlikwidowany przez socjalistyczne władze francuskie, a polskie siostry zakonne zostały wydalone do Królestwa Polskiego. Ten sam los spotkał ks. Metlera.

CDN