Pełne wiosennej świeżości niedzielne popołudnie 10 czerwca br. w życiu Izbicy i Tarnogóry upamiętnione zostało niepowtarzalnym wydarzeniem. Dzięki staraniom Kurii Metropolitalnej w Lublinie oraz tarnogórskich duszpasterzy i miejscowych władz samorządowych przygotowano modlitewne spotkanie społeczności katolickiej i zaproszonych Żydów. Uroczyste, religijne obrzędy celebrowano najpierw w tarnogórskim kościele pw. św. Zofii, a następnie na izbickim cmentarzu, gdzie spoczywają prochy kilku tysięcy rozstrzelanych Żydów, wypędzonych z okolicznych miejscowości, a także deportowanych z Czech, Austrii i Niemiec do urządzonego w Izbicy getta.

Na wstępie proboszcz ks. Marek Czerko powitał abp. Józefa Życińskiego, przybyłego z Izraela ks. prał. Grzegorza Pawłowskiego oraz przewodniczącego lubelskiej gminy żydowskiej Romualda Litmana. W uroczystości uczestniczyli także posłowie na Sejm Teresa Liszcz i Henryk Wujec, kapłani z dekanatu krasnostawskiego, władze samorządowe Izbicy i licznie zgromadzeni parafianie, wśród których znajdowała się Halina Błaszczyk, odznaczona medalem "Sprawiedliwy wśród narodów świata". Mszę św. w intencji ofiar Holocaustu koncelebrował abp Życiński z dwoma kapłanami żydowskiego pochodzenia, którzy jako nieletni chłopcy zostali ocaleni w wojennej zagłady dzięki odwadze i dobroci Polaków. W wystąpieniach Metropolita przywołał tragedię nazistowskiego ludobójstwa oraz wyrażał wdzięczność wszystkim, którzy z chrześcijańską miłością ratowali Żydów, a także ostrzegał przed zagrożeniami płynącymi z ludzkiej nienawiści.

Homilię wygłosił współcelebrujący Eucharystię ks. prał. Pawłowski. Słowa Kaznodziei przepojone były wspomnieniami i zadumą, prawdą i miłością. Przypomniał, że jako zamojskie, żydowskie dziecko, został przypędzony na stracenie do Izbicy. Jego ojca Niemcy rozstrzelali wcześniej, zaś matka i siostry zostały zamordowane nad dołami na izbickim kirkucie. Sam w zamieszaniu wymknął się oprawcom. Wdzięczny Bogu za ocalenie po wojnie został katolickim księdzem, posługując obecnie w swojej drugiej, izraelskiej ojczyźnie. Jego pierwszą macierzą była i jest Polska, która szczerze kocha i w niej postanowił spocząć po swojej ziemskiej wędrówce. Ks. Pawłowski, czcząc pamięć zabitych, z którymi łączą go więzy krwi Abrahama, wzniósł na cmentarnym pagórku pomnik opatrzony polsko - hebrajską inskrypcją, z wyrytymi na obelisku tablicami Dekalogu, zwieńczonego gwiazdą Dawida.

Po Mszy św. uczestnicy uroczystości gremialnie zebrali się przy cmentarnym monumencie, żeby raz jeszcze uczcić pamięć zgładzonych. Popłynęły izraelskie pieśni w wykonani scholi. Rabin Romuald Litman odczytał stosowne fragmenty ksiąg Biblii. Jaśniały zapalone znicze, czerwieniały róże złożone na pomniku i na grobach ofiar. Ks. Pawłowski ponownie przemówił. W przypływie wzruszenia na wspomnienie matki zaszlochał serdecznie. I wtedy rozszeptała się zieleń, trącana kroplami deszczu. Wydawało się, że i niebo nagle zapłakało.