Nie ma społeczeństwa, w którym nie byłoby ludzi chorych, niepełnosprawnych, upośledzonych umysłowo. Nawet najbogatsze państwa nie są pozbawione tego problemu. No właśnie, czy czasem nie nazbyt często postrzegamy obecność wśród nas ludzi chorych w kategoriach problemu? Może pora, byśmy nauczyli się patrzeć na naszych chorych bliźnich jak na dar. Tego wymaga od nas nauka Chrystusa. Sam Jezus Chrystus stał się ubogim, pokaleczonym, wyśmianym, wyzutym ze wszystkiego, wołającym o pomoc, ofiarowującym się nam w cierpieniu i ubóstwie. On . Bóg utożsamia się z człowiekiem słabym i pokrzywdzonym przez los. "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" ( Mt 25, 40). Dlatego też w istotę chrześcijaństwa wpisana jest posługa człowiekowi choremu. Przez setki stuleci to chrześcijaństwo nieustannie nawołuje do pochylania się nad człowiekiem potrzebującym, widząc w nim tego samego Jezusa. Każdy człowiek ma bowiem prawo do godności, bez względu na to, jak wyostrzoną ma percepcję poznania rozumowego. Dysfunkcja intelektu zastępowana jest sercem, poznaniem emocjonalnym. Czy ono jest gorsze? Zdecydowanie nie. Jest jedynie inne. Kościół po dziś dzień głosi za Jezusem Chrystusem w słowach i czynach tę samą prawdę.

Na VII Międzynarodowej Konferencji na temat problemów osób niepełnosprawnych w społeczeństwie, zorganizowanej przez Papieską Radę do spraw Duszpasterstwa Służby Zdrowia 21 listopada 1992 r., Ojciec Święty mówił: "Każda osoba ludzka . ustawodawstwo międzynarodowe jasno to potwierdza . jest podmiotem fundamentalnych praw, które są niezbywalne, nienaruszalne i niepodzielne . każda osoba, a więc i niepełnosprawny. Niekiedy jednak z powodu swojego upośledzenia może on napotkać szczególne trudności w konkretnym korzystaniu z tych praw. Nie należy więc zostawiać go samego. Nikt nie jest w stanie zrozumieć obowiązku podobnej altruistycznej interwencji lepiej od chrześcijanina. Święty Paweł mówiąc o Kościele, mistycznym Ciele Chrystusa, przypomina mu, że "gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne z nim" (1 Kor 12,26).

Wypowiedzi Kościoła i sama postawa Papieża jest dla współczesnych chrześcijan inspiracją do realizowania Ewangelii na płaszczyźnie miłości uczynkowej. To przecież szereg zgromadzeń zakonnych prowadzi domy pomocy społecznej, domy dziecka, placówki dla niepełnosprawnych. To przecież Caritas przeprowadza największe akcje humanitarne w Polsce. To w końcu przyparafialne grupy charytatywne docierają tam, gdzie jest największa potrzeba i gdzie nikt nie chce pomóc.

W otaczającym nas społeczeństwie jest wiele osób niesamodzielnych i potrzebujących pomocy. Trudno jednak we współczesnym świecie dostrzec te osoby, bowiem współczesny styl życia lansuje siłę, a nie słabość. Czy zatem i w naszej codzienności nie odsuwamy, jak to czyniono w starożytnej Sparcie, ludzi nie mieszczących się w naszych ramach, gdzieś w wysokie, odległe góry? Czy pośrednio nie opowiadamy się za zabijaniem, popierając i głosując na partie polityczne, które wprost mówią o pozbawianiu życia, kiedy nie jest ono doskonałe, w pełni zdrowe i sprawne?

W słabości siła. W słabości moc się doskonali. Nauka Krzyża jest tego najlepszym dowodem. "Osoby dotknięte poważnym upośledzeniem fizycznym lub umysłowym nie mogą zdążyć tak zwaną normalną drogą życia. W zamian za to posiadają zazwyczaj zalety, które w społeczeństwie często ulegają zapomnieniu czy też nawet zwyrodnieniu. Są nimi na przykład miłość promienna, czysta, niewinna i szczera, chęć ofiarnej i bezinteresownej pomocy innym" (fragmenty wypowiedzi Jana Pawła II do osób upośledzonych w Szkocji, 1 czerwca 1982 roku).

W perspektywie miłości ubogi budzi serce. W perspektywie miłości sens istnienia osób okaleczonych nabiera barw i rumieńców. W perspektywie miłości jego godność jest nienaruszalna i niezbywalna. Zapraszamy na spotkanie ze światem ludzi chorych. Może dobrą okazją będzie festyn charytatywny, jaki odbędzie się w najbliższą niedzielę, może spotkanie jednej ze wspólnot "Betel" lub wspólny wyjazd w góry, a może zbliżająca się pielgrzymka Federacji na Jasną Górę. W słabości siła. Pamiętajmy jednak, że tkwi ona również w naszej jedności.