Weszliśmy w lato i obracamy się w jego zielonym wnętrzu. Nastał czas wędrówek, wakacji, urlopów i religijnych pielgrzymek. W polu trwa wytężona, gospodarska praca. Spełniają się też małe lub większe marzenia krajoznawcze. Warto, ile się tylko da, nawdychać się zapachu siana, najeść leśnych owoców, zaznać kąpieli. Ale póki co lato nie jest na miarę oczekiwań. Mało upragnionego słońca. Takie stonowane, nieśmiałe, powściągliwe. Cóż więc, nam znękanym otaczającą teraźniejszością, może przynieść ulgę, jeśli nie obietnica położenia się na gorącej, morskiej plaży? A jeszcze na horyzoncie ta straszna wojna w Iraku. Może jednak nadarzy się odpowiedni czas i w beztrosce odpoczniemy, zmyjemy ze wszystkich myśli, to co nam dolega i czyni życie bardzo utrudzonym. Trzeba się od tego oderwać, odciąć, odkreślić jakąś grubą kreską, by zacząć wszystkie sprawy na nowo. Wierząc, że odtąd będzie lepiej. Że lepiej ułożą się drobne, zwyczajne rzeczy. Niechby przybyło sił. Tego życzyć wypada każdemu człowiekowi. Co dobre nikogo nie powinno omijać. Wtedy może życie nie straci barwy ani smaku, a pomiędzy brakiem a nasyceniem nie zachwieje się równowaga. Tyle choćby osiągnąć. Tak życie nieść na swoich barkach. To wystarczy. Jak to jednak dzisiaj zrealizować, jak osiągnąć owo elementarne uporządkowanie? Nie wiem. Zwłaszcza, że narastają problemy społeczne. Młode pokolenie coraz bardziej frustruje się brakiem perspektyw. Niektórzy znajdą jakieś zajęcia na Zachodzie, a reszta? W środku lata, gdy jedni jadą na piękne, egzotyczne wakacje do Chorwacji, Grecji czy Egiptu, gdy swobodnie robią zakupy, fundują sobie nowe meble, zamawiają kominki do swych willi, inni popadają w gorzkie zwątpienie. W kościele ksiądz mówi, że trzeba w tych trudnych czasach zaufać Bogu. Oczywiście pociesza, ma rację, gdyż chce ratować ostatnią w człowieku sferę wartości, czyli duszę, która, gdy ogarnie ją ciemność, smutek, gdy dotknie upadek, to prawie po człowieku. Nie zwróci się do Boga, nie podniesie głowy, już nie mówiąc, że może dopuścić się przestępstwa. Trzeba Bogu zaufać, czerpać z tego zawierzenia doczesną radość. Wszystko wskazuje, że w tej postawie zawarty jest sens. Myślę jednak, że chodzi tu głównie o ufność metafizyczną, wymagającą głębszego namysłu. A młody człowiek chce realizować swoje plany. Może więc wzruszyć ramionami, gdy mu ksiądz mówi o zaufaniu Bogu.

***

Ostatnio więcej piszę prozą. Na własnej skórze sprawdzam, że pomiędzy utworem prozatorskim a poetyckim różnica jest głównie jedna. Tekst prozatorski odzwierciedla, a w poetyckim każde słowo obejmuje liryczne wzruszenie. Wszystko o czym mówi poeta zostaje uwewnętrznione, oddaje stan jego ducha, nie tylko stan faktów. Dlatego łyżka, stół, spacer po lesie czy podróż pociągiem w poezji nabiera cech szczególnego doznania. I wydarzenia. W prozie może niczym się nie wyróżniać. Czytelnik czeka tylko na fabularne następstwa. W prozie niekoniecznie trzeba mówić od siebie, w poezji trzeba. Jedno dyktuje rytm życia, a drugie rytm krwi.

***

Tak potrzebuję raz po raz z kimś rozmawiać, usłyszeć czyjś głos, a telefony strasznie drogie. Chodzę więc po domu i przeżywam męki.

***

Nikogo nie namawiam, nikomu nie polecam zbytniej wrażliwości na sprawy tego świata, bo przygniatają. No chyba, że nie może inaczej, gdy to poeta. I musi. Całej reszcie zalecam ostrożność, powściągliwość, bo można sobie narobić problemów.

***

Czerwcowy zamęt na scenie politycznej związany z zatwierdzaniem zaufania dla rządu znosiłem raczej źle. Oto bowiem stan kłótliwości, mnożenia obietnic i rozwiązań bez pokrycia, braku porozumienia, wzajemnej niechęci czy wręcz złej woli, graniczącej ze szkodzeniem interesowi ogólnemu dosięgał zenitu. I widać było, jak bardzo lekceważeni są ci, którym winno się przede wszystkim służyć dobrą pracą. Wypowiadano racje jakby miały wagę nadzwyczajnej, natychmiastowej wykonalności. Z butą i pychą. „Miałeś chamie złoty róg”. To zdanie Stanisława Wyspiańskiego właśnie wtedy z całą mocą przychodziło mi na myśl. Miałeś wielką, epokową szansę, daną od Boga i niepowtarzalnego momentu historii, by dokonać naprawdę wielkich zmian, ale podzieliłeś się na wszelkie, możliwe sposoby. Wybrałeś prywatę, prawie nic sobie nie robiąc z losu milionów.