2 października pracownicy poznańskiej Specjalistycznej Przychodni Onkologicznej „pomoc maltańska” Fundacji św. Jana Jerozolimskiego przeprowadzili bezpłatnie badanie 34 kobiet ze Słońska.
Służyli pomocą, radą, opieką, odpowiadali na pytania i rozwiewali wątpliwości pacjentek, a tym samym dali przykład ofiarnej miłości bliźniego. Parafialny Zespół Caritas w Słońsku, który był organizatorem
wyjazdu, z głębokim wzruszeniem i ogromną wdzięcznością przekazuje pracownikom przechodni wyrazy szacunku i życzy dużo zdrowia i obfitości łask Bożych w ich ofiarnej służbie ludziom i w czynieniu dobra
na co dzień.
Słubice
Reklama
9 października w Słubicach rozpoczął się festiwal Musica autumna - Muzyka jesieni. Koncert inauguracyjny odbył się w kościele pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Słubicach, a wystąpiła
Państwowa Orkiestra Brandenburgii. Międzynarodowe Spotkania Muzyczne, organizowane przez Słubicki Miejski Ośrodek Kultury oraz Słubickie Towarzystwo Muzyczne, służą przede wszystkim propagowaniu europejskiego
dorobku muzyki poważnej. 10 października Słubice gościły Collegium Viridimontanum pod kierownictwem Jerzego Markiewicza, który dwa dni wcześniej koncertował w zielonogórskiej konkatedrze. Ten zespół muzyki
dawnej, realizujący ideę stałej współpracy muzyków polskich i niemieckich, wykonał kantaty nr 84,106 i 131 J. S. Bacha. Natomiast koncert galowy festiwalu odbędzie się 23 października w auli Collegium
Polonicum, wystąpią młoda pianistka Anastazja Łukanienko z towarzyszeniem Orkiestry Symfoników Bydgoskich oraz chór „Adoramus”.
Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży zaprasza przyszłorocznych maturzystów na intensywne kursy z języka angielskiego oraz niemieckiego. Zajęcia prowadzone przez dyplomowanych nauczycieli mają na celu jak
najlepsze przygotowanie uczniów do matury pisemnej i ustnej. Kurs jest także dobrym przygotowaniem do egzaminu First Certificate in English (FCE). Jest możliwość uczestniczenia także w kursie języka hiszpańskiego
na poziomie podstawowym i zaawansowanym oraz w specjalnym kursie języka angielskiego dla dzieci.
Szczegółowych informacji udziela biuro KSM, ul. Aliny 7, Zielona Góra, tel. 320-762-96.
Lizbona
Pielgrzymka Zaufania przez Ziemię organizowana jest od 28 grudnia 2004 r. do 1 stycznia 2005 r. w Lizbonie. Wyjazd na spotkanie z młodymi ludźmi z różnych stron świata organizuje Duszpasterstwo
Akademickie „U Zbawiciela”, działające przy parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze. Tradycyjnie młodych pielgrzymów z całego świata ugoszczą rodziny i parafie Lizbony. Wszelkie
informacje i zgłoszenia można uzyskać w duszpasterstwie oraz pod nr telefonu: 0-661-03-09-80.
Jednym zdaniem
1 października w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze wystąpił Wifried Wilke, kompozytor, organista i kantor z Cottbus wraz z Orkiestrą Filharmonii Zielonogórskiej. W programie
XI Międzynarodowego Festiwalu Organowego im. Telemanna znalazł się m.in. wstęp do Tristiana i Izoldy Wagnera.
4 października Mszą św. w konkatedrze pw. św. Jadwigi w Zielonej Górze rozpoczęły się obchody VI Lubuskiego Tygodnia Seniora. Seniorzy w ramach obchodów swojego święta uczestniczyli także w
pielgrzymce do Lichenia.
5 października w kościele pw. św. Jakuba w Ośnie Lubuskim odbył się koncert kameralny z udziałem organisty Wifrieda Wilkego i oboistów Filharmonii Zielonogórskiej.
6 października ks. Marek Kidoń, dyrektor diecezjalnej Caritas, otrzymał statuetkę „Kamienia milowego” za niesienie pomocy wszędzie tam, gdzie innych zabrakło. Statuetki przyznawane
są corocznie przez zespół miesięcznika „Puls” za działalność w sferze społecznej.
8 października bp Adam Dyczkowski poświęcił nowy Blok Parowo-Gazowy zielonogórskiej Elektrociepłowni.
9 października w konkatedrze pw. św. Jadwigi w Zielonej Górze można było usłyszeć kantaty Johanna Sebastiana Bacha. Organizatorem koncertu było Towarzystwo Śpiewacze „Cantores”.
10 października bp Paweł Socha udzielił bierzmowania i uczestniczył w obchodach 25-lecia kościoła pw. Matki Bożej Różańcowej w Lubanicach, parafia Drożków.
13 października członkowie głogowskiego KIK-u wyruszyli w intencji nowego roku pracy na grodowieckie wzgórze, by tam, wspominając 150-lecie ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej
Maryi Panny, oddać cześć Bogu w Trójcy Jedynemu i prosić o błogosławieństwo.
Zielonogórzanka Barbara Skiba znalazła się wśród wyróżnionych w V Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. Teofila Ociepki w Bydgoszczy. Na co dzień B. Skiba uczęszcza na zajęcia prowadzone przez Warsztaty
Terapii Zajęciowej Katolickiego Stowarzyszenia na rzecz Osób Niepełnosprawnych „Tęcza”.
Zaproszenia
Centrum Wolontariatu przy ul. Bema 32/34 w Zielonej Górze zaprasza 26 października o godz. 18.00 na spotkanie osoby, które chcą służyć pomocą w pracy w świetlicach dla dzieci, a 28 października o
godz. 18.00 na spotkanie wszystkich chętnych do pracy w zielonogórskim hospicjum.
30 października o godz. 20.00 w kościele pw. św. Antoniego w Nowej Soli wystąpi kameralny zespół „Cantores Viridimontani”. Usłyszymy utwory barokowe m.in. pieśń J. S. Bacha Du bist
die Ruh i drugą część koncertu Domenica Scarlattiego Stabat Mater.
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona
na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii
pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju.
Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół
i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie
widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów.
Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności
obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość
dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć,
energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa
europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe.
Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości
ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących.
Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła
swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście,
Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził
życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni
byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja
rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy
życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji
Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina,
umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie
lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała,
że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem
a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności
i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii
i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była
wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie,
gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze
większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna
osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie
- Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy
wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc,
czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi
jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby "
wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą
ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława
Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety,
chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach
powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się
do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do
księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier
i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby
zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie
chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej
robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl
o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza
XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną
i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami
pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj,
przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie
czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje
mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy
Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na
twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze
30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób
życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc
odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie
zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy
są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić
z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością
i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne.
Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców
katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało
być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna
pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański,
dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy
się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział
apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił
do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI
starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy
zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która
trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna
umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego
Mistrza.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Narodowe Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu/facebook.com
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki nadał odznaczenia państwowe osobom zasłużonym w pielęgnowaniu pamięci o męczeństwa duchowieństwa polskiego w okresie II wojny światowej.
za zasługi w działalności na rzecz kształtowania postaw patriotycznych
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
