Reklama

Komentarze

Miłosierne społeczeństwo

[ TEMATY ]

komentarz

miłosierdzie

fotolia.com

Niedziela 8 kwietnia, zwana w Kościele katolickim Niedzielą Miłosierdzia, zainaugurowała w Polsce Tydzień Miłosierdzia zatytułowany „Miłosierdzie źródłem wolności”.

Miłosierdzie jest jednym z kluczowych pojęć chrześcijańskich mających zastosowanie nie tylko na gruncie religijnym, ale również społecznym.

Reklama

Miłosierdzie z jednej strony oznacza przebaczenie, darowanie win, skreślenie zapisu dłużnego, z drugiej zaś – przekazanie jakiegoś dobra potrzebującemu, okazanie wielkoduszności. Często konfrontujemy miłosierdzie ze sprawiedliwością, podkreślając, że doskonała miłość zawiera oba przymioty przy czym miłosierdzie dzierży prymat nad sprawiedliwością. Przykład tego prymatu dał sam Bóg, który miłosiernie odpuścił człowiekowi grzechy, posyłając Syna na krzyż, by poniósł za nas śmierć.

Jako ludzie, którym darowano winy za tak wysoką cenę, mamy w sobie pragnienie i powinność udzielania przebaczenia tym, którzy nam zawinili, a także niesienia ulgi w cierpieniach.

Idee te zostały uwypuklone przez katolickich hierarchów podczas obchodów tegorocznej Niedzieli Miłosierdzia. Papież Franciszek w Rzymie podkreślał, by nie zniechęcać się upadkami i czerpać radość z faktu, że Chrystus przebaczył nam winy. Wtórowali mu polscy biskupi w Krakowie-Łagiewnikach. Abp Marek Jędraszewski podkreślał: – Jakże ja mogę potępiać czy odwracać się od brata, choćby on wyrządził mi krzywdę? Bp Damian Muskus wskazał wartość pojednania z samym sobą, zaś kard. Stanisław Dziwisz zwrócił uwagę na wspólnotowy i społeczny charakter miłosierdzia: – Przeprowadzając rachunek sumienia musimy uczciwie powiedzieć, że niejednokrotnie daleko nam do ducha, który ożywiał pierwszych chrześcijan. (…) Każde pokolenie uczennic i uczniów Chrystusa powołane jest do składania mu świadectwa miłości Boga i bliźniego.

Reklama

Nawiązując do ostatnich słów stawiam sobie pytanie w jaki sposób dzisiejsze pokolenie może włączać się w okazywanie czynnego miłosierdzia? Może to czynić osobiście, okazując konkretną pomoc w potrzebie bliskim, sąsiadom czy osobom dotkniętym przez los. Może czynić to w formie społecznościowej, uczestnicząc w różnorakich formach wolontariatu socjalnego, medycznego, senioralnego, hospicyjnego, parafialnego itp. Może również realizować miłosierdzie za pośrednictwem zrzeszeń i organizacji, wspierając je finansowo. Ta ostatnia forma stała się w ciągu ostatnich lat bardziej popularna miedzy innymi dzięki możliwości przeznaczenia 1proc. podatku na działanie wybranego przez siebie stowarzyszenia lub fundacji, posiadającej status organizacji pożytku publicznego.

Jak wykazują badania międzynarodowej firmy audytorskiej KPMG Polska (przeprowadzone w ubiegłym roku), swój 1 proc. na działalność organizacji pożytku publicznego przeznacza prawie 80 proc. Polaków. Jest to wartość wyższa o 4 punkty procentowe w porównaniu do poprzedniego roku. Liczba osób aktywnie zarządzających swoim „jednym procentem” rośnie z roku na rok i co ciekawe okazuje się, że nie jest prawdą, iż dostatek sprzyja egoizmowi. Badania wskazują, że im wyższy dochód netto tym większa chęć przekazywania pieniędzy. Warto też zauważyć, że niespełna trzy czwarte respondentów wybiera organizacje kierując się poleceniem lub prośbą znajomych i rodziny. Świadczy to o tym, że nie lubimy anonimowości. Wyborem losowym kieruje się tylko 14 proc. badanych zaś kampanie medialne stanowią inspirację zaledwie dla 13 proc.

Pouczająca jest analiza głównych powodów, dla których niektórzy Polacy nie decydują się na wsparcie jednym procentem żadnej organizacji pożytku publicznego. Na czele listy znajduje się brak zaufania w stosunku do organizacji (21 proc.) oraz przekonanie, że nasze działanie nic nie zmieni (15 proc.). 10 proc. twierdzi, że przekazywane środki są zagospodarowywane nieefektywnie. Te liczby oznaczają, że aby rozwinąć w Polsce wyobraźnię miłosierdzia, gros energii powinniśmy skierować na odbudowę zaufania społecznego i wiary w skuteczność zorganizowanego działania. Zdecydowanie potrzebujemy wzmocnienia przekonania o obywatelskiej sprawczości jednostki, gdy działa razem z innymi, nawet jeśli jej zaangażowanie nie wydaje się spektakularne.

W rozpoczętym w niedzielę Tygodniu Miłosierdzia zachęcam siebie i Czytelników, by zadać sobie pytanie: co przeszkadza nam w praktykowaniu miłosierdzia na gruncie społecznym? Czego brakuje polskiemu społeczeństwu, by można było nazwać je „społeczeństwem miłosiernym”? Aby zwiększyć motywację do praktykowania miłosierdzia, warto uświadomić sobie, że okazując wielkoduszność nawet w stosunku do osób nieżyczliwych, oszustów, nieuczciwych konkurentów czy politycznych adwersarzy, czynimy to niejako we własnym interesie. Jak wielokrotnie wspominał św. Jan Paweł II, miłosierdzie okazywane drugiemu jest korzyścią nie tylko dla tego, kto je otrzymuje, ale również dla samego udzielającego. Warto wreszcie zauważyć, że cnotą jest dawać, ale sztuką jest również dar przyjmować. To ostatnie wymaga pokory i nieraz może okazać się trudniejsze. Oby w roku świętowania 100-lecia niepodległości udało się nam odkryć, że miłosierdzie jest prawdziwie źródłem wolności.

2018-04-10 09:45

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Miłosierdzie w czasach pandemii

2020-11-10 10:08

Niedziela warszawska 46/2020, str. I

[ TEMATY ]

wywiad

miłosierdzie

pandemia

Archiwum ZSMBM

Siostra Miriam Janiec

Siostra Miriam Janiec

O tym, jak odpowiadać w codziennym życiu na orędzie Bożego miłosierdzia, na czym polega różnica między miłosierdziem a litością i czym jest Boża sprawiedliwość z s. Miriam Janiec rozmawia Łukasz Krzysztofka.

Łukasz Krzysztofka: Bóg jest miłosierny. Co to oznacza dla człowieka?

S. Miriam Janiec: Jest nie tylko miłosierny, ale jest „samą Miłością i Miłosierdziem”. Tak się przedstawił św. Faustynie. Miłosierdzie jest tożsame z Jego naturą. A miłość ma to do siebie, że kocha zawsze, bez względu na okoliczności. Kocha mnie bez względu na to w jakiej kondycji dziś jestem.

Czas pandemii może być czasem odkrywania orędzia o Bożym miłosierdziu?

Oczywiście. To czas próby dla wielu z nas. Martwimy się o zdrowie najbliższych, o pracę, o przyszłość. W tych chwilach prawda o tym, że Bóg jest miłosierny, może dawać nadzieję i umacniać wiarę, bo ona mówi o tym, że nie jestem sam, że jest ze mną Bóg, który z wszystkiego może i chce wyprowadzić dla mnie dobro.

Dlaczego to prawda, którą tak trudno przyjąć?

Bo często jesteśmy poranieni w naszym ludzkim doświadczeniu miłości. Myślimy, że Bóg kocha nas tak samo, jak człowiek, to znaczy, że ta Jego miłosierna miłość wobec nas jest czymś uwarunkowana. Że musimy na nią zasłużyć, zapracować... I dlatego tak trudno nam przyjąć tę darmową miłość.

W jaki sposób możemy wcielać w życie przesłanie Bożego Miłosierdzia?

Najpierw przez świadectwo zaufania Bogu. Kiedy jestem głosicielem wiary w dobroć i miłosierdzie Boga, mogę innym przekazywać nadzieję i dodawać otuchy w ich cierpieniu.

A kolejny krok?

Drugim ważnym sposobem jest konkretny czyn miłosierdzia. Jezus uczył s. Faustynę, że są trzy sposoby na miłosierdzie: czyn, słowo i modlitwa. Warto zapamiętać te proste słowa. Nasze zgromadzenie na przykład na stronie: www.faustyna.pl prowadzi dzieło, które niesie pomoc konającym przez odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia. Potrzeba obecnie więcej osób, które chcą włączyć się w to dzieło.

Jak to można zrobić?

Wystarczy wybrać jedną godzinę czuwania w ciągu tygodnia, a następnie w swojej strefie czuwania odpowiedzieć hasłem: „Amen” na wezwanie SMS-owe z imieniem konającego i odmówić w jego intencji Koronkę.

Dzisiaj dużo mówi się o miłosierdziu Boga, zapominając o Jego sprawiedliwości. Z czego to wynika?

Często z niewłaściwego pojęcie miłosierdzia. Niektórzy sądzą, że miłosierdzie anuluje czy przekreśla sprawiedliwość.

Jak więc rozumieć Bożą sprawiedliwość w odniesieniu do miłosierdzia?

Miłosierdzie zakłada sprawiedliwość, bo ona jest podstawową miarą miłości. I sprawiedliwość i miłosierdzie wypływa z miłości, ale miłosierdzie przekracza tę podstawową miarę miłości. Najlepszym przykładem jest dla nas śmierć naszego Pana. Zapłatą za grzech jest śmierć – to jest sprawiedliwość. Jednak Jezus wziął cały grzech na siebie i w ten sposób spłacił dług sprawiedliwości, a nadto przywrócił nam godność dzieci Bożych – to jest miłosierdzie, które przekracza miarę sprawiedliwości.

W czym miłosierdzie różni się od litości?

Litość to tylko uczucie, wzruszenie nad jakąś biedą, cierpieniem. Miłosierdzie, choć może także zawierać uczucie jest czymś więcej, jest konkretnym czynem, który często wymaga także konkretnego wysiłku.

Papież Franciszek mówił, że podczas pandemii światu grozi „jeszcze większy wirus: obojętnego egoizmu”. Jak możemy temu zapobiec?

Czas pandemii właśnie przez to, że związany jest z wielorakim cierpieniem, jest okazją do niesienia innym pociechy i pomocy. To okazja, by zrezygnować ze swojego wolnego czasu, ze swoich planów, by swój czas poświęcić dla drugiego człowieka. To może być na przykład telefon do starszych rodziców, sąsiadów, zaproponowanie, by zrobić im zakupy. Jest teraz wiele okazji, by świadczyć miłosierdzie czynem.

Teraz to o wiele trudniejsze, bo coraz więcej osób jest na kwarantannie...

Jeśli ktoś jest chory lub na kwarantannie, może modlić się za innych i swoje cierpienia ofiarowywać za tych, którzy stracili nadzieję i poddają się rozpaczy.

Maryja określana jest tytułem Matki Miłosierdzia. Dlaczego?

Najpierw dlatego, że jest Matką Wcielonego Miłosierdzia. Ona nosiła w swoim łonie i urodziła Syna Bożego, który jest objawieniem miłosierdzia Boga. Jest Matką Miłosierdzia także dlatego, że – jak powiedział Jan Paweł II – najpełniej okupiła swój udział w objawianie się Bożego miłosierdzia na krzyżu przez ofiarę swojego matczynego serca. Maryja jest miłosierną Matką także wobec nas, czyli Tą, która jak kiedyś w Kanie zauważa nasze dzisiejsze braki i potrzeby, i chce im zaradzić oraz troszczy się o nas.

Czy dzisiaj nie nadużywamy orędzia o Bożym miłosierdziu, usprawiedliwiając nim swoją bierność wobec grzechu i zła w świecie?

Dzieje się tak, kiedy ktoś myli miłosierdzie z pobłażliwością. Bóg nie jest pobłażliwy, to znaczy nie mówi: „Nie przejmuj się, grzesz dalej i tak ci przebaczę”. W Ewangelii Jezus do grzeszników mówił: „Idź i odtąd już nie grzesz!”. Bóg w swoim miłosierdziu jest zawsze gotowy nam przebaczyć, nawet największe grzechy. Jednak z naszej strony konieczny jest akt skruchy, żalu i pragnienie otwarcia się na Jego łaskę.

Pouczać, radzić, pocieszać, umacniać, przebaczać i krzywdy cierpliwie znosić – to uczynki miłosierdzia co do duszy. Dlaczego one, jak i uczynki co do ciała, są tak ważne?

Ponieważ są one wyznacznikiem autentycznej miłości do Boga i naszego życia chrześcijańskiego. „Wiara bez uczynków martwa jest” – powie św. Jakub. Uczynki miłosierdzia pomagają nam także wychodzić z naszego egoizmu, dzięki czemu dojrzewamy jako ludzie. I co najważniejsze: Ewangelia mówi nam o tym, że kiedy po naszej śmierci staniemy przed Bogiem, On zapyta nas o to jedno: czy byliśmy miłosierni.

Siostra Miriam Janiec Od 22 lat w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Większość życia zakonnego przeżyła w Krakowie-Łagiewnikach. Jest radną generalną zgromadzenia i przewodniczącą Stowarzyszenia Apostołów Bożego Miłosierdzia „Faustinum”.

CZYTAJ DALEJ

Ponad 1200 profesorów uczelni wyższych i pracowników naukowych apeluje o prawdę i szacunek w pamięci o Janie Pawle II

2020-11-25 11:36

[ TEMATY ]

św. Jan Paweł II

TV.Niedziela.pl

Ponad 1200 profesorów polskich uczelni wyższych i pracowników instytutów badawczych podpisało się pod apelem o prawdę i szacunek w pamięci o Janie Pawle II - dowiedziała się PAP. Ich zdaniem, oczerniając papieża, pokazujemy brak szacunku dla najjaśniejszych kart w naszej współczesnej historii.

Pod opublikowanym w sobotę listem podpisało się dotąd ponad 1200 profesorów i pracowników naukowych. Wśród sygnatariuszy apelu są m.in. prof. Krzysztof Zanussi, prof. Hanna Suchocka (UAM), prof. Stanisław Krajewski (UW), prof. Stefan Chłopicki (Collegium Medicum UJ), prof. Tomasz Dietl (PAN), prof. Leszek Roszkowski (PAN), prof. Agnieszka Zalewska (PAN), prof. Maciej Żylicz (PAN).

Profesorowie i pracownicy instytutów badawczych podkreślili, że "w pracy naukowej i dydaktycznej są zobowiązani do szukania prawdy oraz przekazywania jej studentom". "W ostatnich dniach obserwujemy falę oskarżeń wysuwanych wobec Jana Pawła II. Zarzuca mu się tuszowanie przypadków czynów pedofilskich wśród duchownych katolickich i nawołuje do usunięcia jego publicznych upamiętnień. Działania te mają doprowadzić do zmiany wizerunku osoby godnej najwyższego szacunku w kogoś współwinnego odrażających przestępstw" - napisali autorzy listu.

Zaznaczono, że "Jan Paweł II pozytywnie wpłynął na historię świata, był w wymiarze globalnym ważnym promotorem idei wolności ludzi i narodów". Profesorowie wskazali także na "ogromną rolę papieża w procesie wyzwalania się narodów Europy Środkowej i Wschodniej spod panowania Związku Radzieckiego". Ich zdaniem, "papież był duchowym przywódcą Polaków w okresie +Solidarności+ i stanu wojennego".

Profesorowie podkreślili, że "imponująco długa lista zasług i osiągnięć Jana Pawła II jest dziś podważana i przekreślana". "Dla młodych ludzi, którzy urodzili się już po jego śmierci, zdeformowany, zakłamany i poniżony wizerunek papieża może stać się jedynym znanym" - ocenili w liście. Autorzy listu zaapelowali o "opamiętanie do wszystkich ludzi dobrej woli".

"Jan Paweł II, jak każda inna osoba, zasługuje na to, żeby mówić o nim rzetelnie. Oczerniając i odrzucając Jana Pawła II, czynimy wielką krzywdę nie jemu, ale sobie samym. Pokazujemy w ten sposób, że nie mamy szacunku dla dziejowych dokonań i najjaśniejszych kart w naszej współczesnej historii. Jeśli takie ich traktowanie nie zostanie powstrzymane, to z czasem pozostaną nam świadomości tylko klęski i momenty hańby Rzeczpospolitej, obraz z gruntu nieprawdziwy, jednak z wszystkimi tego konsekwencjami. A z nich najpoważniejszą stanie się przekonanie następnego pokolenia, że nie ma żadnego powodu, by wspólnotę z taką przeszłością podtrzymywać" - oświadczyli profesorowie.

Inicjatorzy listu przekazali PAP, że "jeśli inne osoby świeckie z tytułem profesora chciałyby podpisać się pod tym apelem, mogą to zrobić pisząc na adres apelprofesorow@gmail.com z podaniem tytułu naukowego i nazwą uczelni".

Pod listem podpisali się profesorowie polskich uczelni wyższych: Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Gdańskiego, Uniwersytetu Śląskiego, Politechniki Warszawskiej, Politechniki Wrocławskiej i Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. List poparli także pracownicy naukowi różnych instytutów Polskiej Akademii Nauk.(PAP)

CZYTAJ DALEJ

“Bez Boga nie ma przyszłości" - odpust ku czci św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Górze

2020-11-25 21:21

Michalina Stopka

Ks. Jan Węgielski przewodniczył Eucharystii

Ks. Jan Węgielski przewodniczył Eucharystii

Uroczystościom odpustowym w największej górowskiej parafii przewodniczył ks. Jan Węgielski – proboszcz parafii pw. św. Józefa Oblubieńca w Wąsoszu, który skierował również do wiernych odpustowe kazanie.

Msza była koncelebrowana przez proboszcza parafii ks. Henryka Wachowiaka oraz ks. Norberta Graczyka (wikariusza). W związku z obostrzeniami spowodowanymi pandemią reszta księży z dekanatu łączyła się we wspólnej modlitwie duchowo.

Ks. Jan swoje kazanie rozpoczął od krótkiego przedstawienia sylwetki św. Katarzyny Aleksandryjskiej - Genialna piękność, oprócz olśniewającej urody miała wybitny umysł, pochodziła z Aleksandrii, córka króla Kustosa. Była wykształconą chrześcijanką, która przyjęła śluby czystości. Chcąc nawrócić cesarza Maksencjusza, pokonała w dyspucie religijnej 50 filozofów niechrześcijańskich, nawracając kilku z nich. Cesarz skazał ją na tortury, a ostatecznie ściął. Zarysowuje się tutaj piękna postawa odwagi i obrony wiary chrześcijańskiej, a nawet gotowość oddania życia za swoje przekonania.

W dalszej części, ukazując jej obecne działanie, wskazane zostały grupy, którym patronuje. Są to kolejarze, nauczyciele, filozofowie i modystki. - Dawniej mówiono że Katarzyna Adwent zaczyna” – głosił Proboszcz z Wąsosza.

Pokazując odwagę patronki parafii, kaznodzieja zachęcił do tego, aby nie lękać się osób niszczących wiarę katolicką.

- Chrześcijaństwo jest dzisiaj najbardziej prześladowaną grupą na świecie. Tam gdzie króluje lewicowo-liberalna ideologia, ludzie wierzący są wyśmiewani i podstępnie rugowani w przestrzeni publicznej - mówił.

Kontynuując swoją myśl, ks. Węgielski nawiązał do czasów komunizmu.- Paradoksalnie obecnie w Polsce potrzeba większej odwagi by wyznawać katolicyzm, niż było to w czasach PRL-u. Trzeba stawać w obronie kościoła i polskości. Doświadczamy w nas i wokół nas rzeczywistości grzechu, ale od zła mocniejsza jest Chrystusowa łaska, zechciejmy ją przyjąć w naszym życiu”.

Ksiądz Jan poruszył problem aborcji dzieci i eutanazji, a w konsekwencji wartości za którymi chcemy podążać. Nawiązał do wolności, ale także agresji strajkujących kobiet, szczególnie w tych trudnych czasach pandemii. Przedstawił problem ataków, agresji i wulgarności na ulicach, a także dewastacji m.in. zabytkowych kościołów, które kiedyś utożsamianie były jako miejsca azylu dla każdego człowieka.

Kaznodzieja wrócił także wspomnieniami do czasów stanu wojennego.
- Pamiętam kiedy byłem w seminarium, ludzie przed ZOMO chowali się do katedry wrocławskiej. A gdy w moich rodzinnych Polkowicach, górnicy przebierali się w kościele, podczas strajków, w odzież przyniesioną przez mieszkańców - nawet ZOMO-wcy nie wchodzili do kościołów. Z historii i opowiadań parafian wiem że zakłócali nabożeństwa i mordowali w kościołach członkowie band UPA i OUN na wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej.

Na zakończenie ks. Jan Węgielski zaprosił wszystkich obecnych na Eucharystii do refleksji.

- Myślę, że pytania które powinniśmy sobie zadać to kierunek - Dokąd zmierzamy?, czego chcemy?, czego pragniemy? Refleksja na koniec: Budujmy nasze życie osobiste, rodzinne i narodowe wg słów papieża Benedykta XVI: „ bez Boga nie ma przyszłości „

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję