W niedzielę 15 lipca br. w Lesie Jeziorkowskim została odprawiona Msza św. polowa w intencji ofiar okupacji niemieckiej na terenie Łomżyńskiego. Eucharystię sprawował ks. Stefan Grajewski - miejscowy proboszcz.

Zmienna pogoda nie przeszkodziła wiernym z okolicznych miejscowości przybyć tam całymi rodzinami: z dziećmi w wózkach i na ręku, często pieszo, aby pomodlić się także za zmarłych, leżących we wspólnym grobie.

Na skraju polany uwagę przyciągał pomnik-gablota z butami zabitych dzieci i dorosłych. Nie sposób przejść obojętnie obok tak oczywistego symbolu ludzkiej tragedii. W pewnym momencie zaczął padać drobny deszcz. Pomyślałam wtedy, że to niebo płacze nad leżącymi w leśnej mogile.

Najstarsi mieszkańcy Jeziorka pamiętają tragiczne wydarzenia z czasów okupacji hitlerowskiej. Po Mszy św. podchodzili do mogiły i ze łzami w oczach wspominali zmarłych, swoich najbliższych i sąsiadów. Do dziś w uszach brzmią jeszcze krzyki ludzkie, szczekanie psów i serie z karabinów. Wiele pozostało nierozwiązanych zagadek z tamtych czasów. Jedno jest pewne, że wiele naszych rodzin zostało bestialsko wymordowanych. Ocaleli tylko nieliczni, którzy w tym czasie byli poza domem. Chcemy przypomnieć te wydarzenia z przeszłości, aby najmłodsze pokolenia znały dzieje i czciły pamięć swoich przodków.

Terror we wszystkich postaciach stanowił podstawę sprawowania władzy hitlerowskiej na terenie całego kraju. Wojska hitlerowskie również na terenie ziemi łomżyńskiej dokonały setek bestialskich zbrodni na ludności cywilnej. Władze niemieckiej administracji cywilnej i policja przygotowywały listy ustalone według różnych kryteriów. Obejmowały one przede wszystkim miejscową inteligencję z całymi rodzinami, ludzi cieszących się uznaniem w ich środowisku, rodziny zawodowych wojskowych, a oprócz tego ludzi podejrzanych o jakąkolwiek działalność na szkodę hitlerowców, a także listy zgłaszane przez reichs- i volksdeutschów. Z list tych korzystano przygotowując różnego typu akcje. Najczęstsze były tzw. "akcje odwetowe" i branie zakładników. Obie z reguły kończyły się śmiercią aresztowanych. Drugą bestialską formą masowych mordów były pacyfikacje. W tym przypadku tracono nie wyznaczone osoby, ale ludność całych wsi. Począwszy od matek z niemowlętami na ręku aż po starców.

Latem 1942 r., pod pretekstem przewiezienia mieszkańców domu starców (placówki te obecnie noszą nazwę Domów Opieki Społecznej) do lepszej placówki w Augustowie, dokonano w pobliskim lesie zagłady mieszkańców domów starców z Pieniek Borowych i Łomży. Mord seniorów był pierwszą egzekucją, jaka odbyła się w tym lesie. Należy też nadmienić, że wszystkie egzekucje, jakie miały tam miejsce, miały charakter masowy.

Najczarniejszym okresem dla Białostocczyzny, a co za tym idzie - ziemi łomżyńskiej był lipiec 1943 r., w którym śmierć poniosło ok. 12% wszystkich ofiar (mowa tu o Polakach) podczas okupacji. Powołana została "Grupa Muallera", która wsławiła się wyjątkowym okrucieństwem. Kilkaset osób spotkała śmierć

w lipcu 1943 r., kiedy we wszystkich miastach powiatowych rozstrzelano po 19 rodzin miejscowej inteligencji. W tym dniu dokonano egzekucji m.in. w Lesie Jeziorkowskim, był tam bowiem "aktywny" posterunek niemieckiej żandarmerii.

Cdn.