Ukonstytuowała się już nowa koalicja rządowa i przedstawiła proponowany skład rządu. Wbrew zapewnieniom premiera - Leszka Millera, zawarta przez SLD, UP i PSL umowa koalicyjna jest "umową programową": nie zawiera żadnego przyszłego programu działań przyszłego rządu. Zawiera zbiór ogólnikowych haseł i "zaklęć rzeczywistości", swoiste " chciejstwo" - bez najmniejszej choćby próby wskazania, w jaki sposób nowa koalicja chce to swe "chciejstwo" wcielić w życie.

Dziwna to "umowa programowa". Nie mówi nic o sposobach likwidacji dziury budżetowej: czy będzie ona likwidowana przez nowe podatki, czy przez skromniejsze wydatki władzy państwowej? Jeśli przez nowe podatki - to jakie? Jeśli przez oszczędności państwowe - to na czym?

Zawarty w umowie frazes głosi, że koalicja "dbać będzie o najsłabszych i walczyć z bezrobociem". Ale właśnie jak? Skąd wziąć pieniądze na więcej zasiłków dla bezrobotnych - czy z wyższych podatków? Ale wyższe podatki z kolei zwiększają bezrobocie... Gdzie nie spojrzeć w tę "umowę programową" - widać w niej tylko sprzeczności i jałową retorykę polityczną. Nie wróży to dobrze: kolejna koalicja posad i synekur?

Zakulisowe przecieki zdają się potwierdzać te obawy. Nowa koalicja naciska na poluzowanie (obniżenie) stóp procentowych, niby po to, by potanić kredyt i ożywić gospodarkę. To czysta demagogia! Kto z przedsiębiorców weźmie kredyt, by zainwestować go w produkcję i nowe miejsca pracy - jeśli nie ma popytu (bo ludzie nie mają pieniędzy), a zatrudnienie nowego pracownika jest tak kosztowne (astronomiczna składka ZUS i inne obciążenia pracodawcy), że polscy przedsiębiorcy wręcz redukują zatrudnienie? Aż narzuca się bardziej oczywiste rozwiązanie: znacząca obniżka podatków, która wyzwoliłaby popyt konsumpcyjny, sygnał dla przedsiębiorców, że warto inwestować. Znacząca obniżka podatków wymagałaby jednak rzeczywistej, a nie tylko ogólnikowo deklarowanej walki - nie tyle z ogólnikowym bezrobociem, ale z konkretną, rozdętą i absurdalnie rozbudowaną biurokracją państwową, państwowym interwencjonizmem, wymagałaby likwidacji kilkudziesięciu budżetowych agencji i funduszy, radośnie marnotrawiących publiczne pieniądze, wreszcie wymagałaby obniżki podatków. Niestety, zarzuty pod adresem tzw. umowy programowej można mnożyć: to jakaś nowa papierowa propaganda. Ot, weźmy choć sprawę Kas Chorych, dość powszechnie krytykowanych, w tym także przez SLD. W owej "umowie programowej" SLD, UP i PSL ani nawet zająkną się, czy i w jaki sposób chcą naprawić to, co tak powszechnie krytykowano...

W tej sytuacji - niestety, zły to prognostyk! - "umowę programową" SLD, UP i PSL można potraktować jako typową dla lewicy propagandę i oczekiwać na pierwsze konkretne przesunięcia nowego rządu. Po nich dopiero poznamy program prawdziwy.

Marian Miszalski