Chłopcy nawet nie domyślają się tego, co znaleźli. Wszystkie kawałki porąbanej figury kładą na stos gałęzi przeznaczony do spalenia. Dopiero matka Alojzego, przy segregowaniu drewna na opał, zauważa wyrzeźbioną rękę. To znalezisko na tyle ją intryguje, że zaczyna szukać dalej. Po krótkiej chwili odnajduje zresztą pozostałe elementy rzeźby. O swym odkryciu powiadamia ks. Jana Banasia, ówczesnego proboszcza międzybrodzkiej parafii, do którego też zanosi sprofanowaną figurę. U księdza proboszcza rzeźba znajduje schronienie na tyle bezpieczne, by szczęśliwie doczekać do końca wojny. Tego szczęścia zabraknie jednak dwóm Niemcom odpowiedzialnym za zbeszczeszczenie krucyfiksu. W dwa tygodnie po czynie, którego się dopuścili, otrzymują wezwanie do wojska. Obaj trafiają na front wschodni, gdzie giną od wybuchu granatu. Tymczasem kilka lat po wojnie, na prośbę ks. J. Banasia, miejscowy rzeźbiarz Alojzy Kołek rekonstruuje figurę Chrystusa. Przy jej restaurowaniu zastanawiano się jeszcze, co zrobić ze śladami po cięciach siekierą. Ostatecznie podjęto decyzję o ich pozostawieniu. Teraz odnowiony krucyfiks można oglądać w bocznym ołtarzu kościoła św. Marii Magdaleny w Międzybrodziu Bialskim. I choć - jak mówi ks. prob. Jan Wodniak - po wojnie nie rozwinął się jakiś szczególny kult cudem odratowanej figury Chrystusa Ukrzyżowanego, to jednak dla mieszkańców Międzybrodzia pozostaje ważnym symbolem troski ich przodków o symbole religijne. Aby jednak pamięć o lipcowych wydarzeniach nie zginęła, parafia postarała się, by uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego była drugą, po święcie Patronki kościoła, uroczystością odpustową w parafii. Z tej okazji przed krzyżem, który w podzięce za ocalenie życia z wypadku motocyklowego wystawił w 1935 r. ks. Józef Zabrzeski, odprawia się uroczystą Mszę św. Zapewne fundator nie ma nic przeciwko temu, że po tylu przejściach, ufundowany prze niego krzyż trafił z przydrożnego gruntu do wnętrza parafialnej świątyni. Jako „weteran” zmagań z okupantem z pewnością na to zasłużył.