Z krzyżami związane są legendy. Starsi mieszkańcy okolic Krzczonowa powiadają, że przy szosie na Borzęcin stoi krzyż postawiony celem odegnania złych mocy, które miały ponoć atakować pewnego gospodarza pobliskiej osady. Do dziś niektórzy z nich obserwują, w którą stronę krzyż się przechyli - z tej strony może ktoś umrzeć. I odwrotnie, niektórzy utrzymują, że poprawienie schylonego krzyża lub wzniesienie nowego chroni człowieka przed złem i sprowadza błogosławieństwo.
Jak głosi inna legenda, pod krzyżem w nieliskim lesie, na rozstajach dróg, jadąc od Radecznicy do Zamościa, miał się zatrzymać T. Kościuszko na popas koni. W 1917 r., w setną rocznicę śmierci naczelnika, leśniczy Nowakowski wraz z ks. Telatyckim postawili krzyż, upamiętniając wydarzenie dla potomnych. Przy nim każdego roku 3 maja zbierała się miejscowa ludność, by uczcić święto Konstytucji.
Inny krzyż postawiono nieopodal, w miejscu, gdzie - jak mówi legenda - klękały woły, kiedy wieziono relikwie św. Wojciecha do kościoła w Nieliszu. Kult tego miejsca sięga 1640 r. Najstarsi ludzie z parafii Przesmyki opowiadają, że w lesie położonym nieopodal Kukawek znajdowały się trzy krzyże i źródełko, w którym woda nigdy nie wysychała. Te trzy krzyże oznaczały uwielbienie Trójcy Świętej. Tam, gdzie było źródełko, wykopana jest studzienka; schodzili się tam ludzie, modlili i obmywali cudowną wodą. Za carskich czasów rząd nakazał, by krzyże przenieść. Ludzie bronili ich, jak mogli. Niestety, krzyże wykopano i załadowano do wywózki. Jednak zaprzęgnięte do wozów woły nie chciały ruszyć mimo chłosty i ponagleń rozzłoszczonych strażników. Uradowani gospodarze mogli z powrotem wkopać obronione krzyże. Kiedyś pewien handlarz z pobliskiej wsi został napadnięty, obrabowany i pobity. Miał sen, by udać się na miejsce trzech krzyży. Przez dwa lata chodził tam o kulach i obmywał chore nogi w źródełku. W dzień Świętej Trójcy został uzdrowiony i z wdzięczności pobudował kaplicę, która stoi tam do dziś. Ludzie z okolic udają się do niej na modlitwę w Wielkanoc.
Służba Ojcu Świętemu, ochrona dziedzictwa i rozwój duchowego oraz kulturalnego wymiaru tych miejsc - to główne zadania Willi Papieskich w Castel Gandolfo w 2026 roku. Jak podkreśla ich dyrektor, Andrea Tamburelli, priorytetem jest zapewnienie Papieżowi Leonowi XIV spokojnego pobytu poza Watykanem, przy jednoczesnej trosce o zabytkowe rezydencje, ogrody oraz cenne dziedzictwo archeologiczne tego miejsca.
Od pierwszych tygodni pontyfikatu Leon XIV uczynił wtorek dniem krótkiego odpoczynku w kompleksie, położonym niespełna 30 kilometrów od Watykanu. Castel Gandolfo stało się w odtąd stałą częścią jego tygodniowego rytmu, łącząc wypoczynek z modlitwą i skupieniem.
W poniedziałek w Chiclayo, w północnym Peru, kard. Michael Czerny, wysłannik papieża, otworzył trzydniową konferencję z okazji międzynarodowego 34. Światowego Dnia Chorego. W dawnej diecezji Leona XIV, położonej na północy Peru, w czasach jego biskupstwa, wszystko odbywa się obecnie wokół holistycznej opieki zdrowotnej i pielęgnacji. W konferencji pod hasłem „Pedagogika współczucia” poruszane są tematy dotyczące wymiaru fizycznego, psychologicznego, społecznego i duchowego człowieka.
Prefekt Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka odwiedził w imieniu papieża pacjentów szpitala, podkreślając kluczową rolę Kościoła w służbie zdrowia. Kościół stara się wspierać chorych nie tylko fizycznie, ale także duchowo i emocjonalnie. „Drodzy chorzy, chcę wam powiedzieć, że nie jesteście sami. Każdy z was jest otoczony miłością Boga i troską Kościoła” - wyjaśnił. W chwilach słabości Bóg jest szczególnie blisko człowieka i może przemienić cierpienie w „źródło łaski”. Ponadto podkreślił, że w duchowej opiece nad chorymi potrzebna jest „obecność i prostota” oraz „bliskość i konkretna pomoc” na wzór miłosiernego Samarytanina. Każdy najmniejszy gest pomocy i każde słowo otuchy skierowane do chorego są wyrazem chrześcijańskiej miłości bliźniego.
W 86. rocznicę pierwszej masowej zsyłki na Sybir pod pomnikiem Zesłańcom Sybiru uczczono pamięć tych, którzy polegli na nieludzkiej ziemi.
– Ta zsyłka rozpoczęła się nocą z 9 na 10 lutego 1940 i została przeprowadzona przez NKWD. Wgłąb Związku Sowieckiego wywieziono wówczas ponad 140 tysięcy Polaków, zarówno osób dorosłych jak i dzieci. Wiele umarło już w drodze, tysiące nie wróciło z Syberii do kraju. Wśród deportowanych były głównie rodziny wojskowych, urzędników, pracowników służby leśnej i kolei ze wschodnich obszarów przedwojennej Polski – przypominała pod pomnikiem Kamila Jasińska, zastępca dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu. To właśnie IPN i Centrum Historii Zajezdnia razem z Sybirakami zorganizowali tegoroczne obchody.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
