Wielki Czwartek jest dla wszystkich chrześcijan bardzo ważnym dniem, ponieważ właśnie wtedy sam Jezus Chrystus ustanowił sakrament Eucharystii i sakrament kapłaństwa. Chrystus, umiłowawszy każdego człowieka do końca, ofiarował nam wszystkim na pokarm swoje Ciało i Krew oraz powołał do służby w Kościele pasterzy - kapłanów.
Wspólna miłość do Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła, która jest największym darem Ducha Świętego, rodzi i powołuje do stanu kapłańskiego ludzi, którzy biorą czynny udział w posłudze i posłannictwie samego Jezusa Chrystusa. Każdy kapłan jest bowiem z ludzi wzięty i dla ludzi ustanowiony przez naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz dany w darze dla całego ludu Bożego. Właśnie dla nas, ludzi świeckich, sam Pan Jezus „powołuje i uzdalnia do szafarstwa swojej własnej Ofiary sakramentalnej, Eucharystii, w składaniu której uczestniczą wszyscy wierni i w którą zostają włączone wszystkie duchowe ofiary ludu Bożego” (Jan Paweł II, List do kapłanów na Wielki Czwartek).
Jan Paweł II wyraźnie podkreśla: „Bóg powołuje zawsze swoich kapłanów z określonych środowisk życia ludzkiego i kościelnego, które w sposób nieuchronny ich kształtują i do których zostają potem posłani z posługą Ewangelii Chrystusa” (Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, I). Nasi kapłani dzielą się ze wszystkimi Słowem Bożym jak chlebem powszednim, a my, ludzie świeccy, powinniśmy z tego daru jak najpełniej korzystać.
Kościół poprzez służbę każdego kapłana może urzeczywistniać swoje posłannictwo wobec świata oraz pozostaje wierny do końca Jezusowi Chrystusowi. To właśnie oni dźwigają swój ciężar posługi kapłańskiej i duszpasterskiej, służąc ludziom i przygotowując każdego z nas do życia wiecznego. Są sługami Eucharystii, pocieszycielami naszych dusz, szafarzami Bożego miłosierdzia w sakramencie pokuty i naszymi przewodnikami wśród codziennych trudnościach życia.
Papież Jan Paweł II w sposób najbardziej wyczerpujący określa posługę każdego kapłana: „Naszym powołaniem jest szczególna troska o zbawienie naszych bliźnich, ta troska jest szczególną racją bytu życia kapłańskiego, ona nadaje mu sens i tylko przez nią możemy odnaleźć pełny sens naszego własnego życia. (...) Jednakże najlepiej staje się zrozumiałą ta sprawa w świetle słów samego naszego Mistrza, który mówi: »Kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je». Tajemnicze słowa przestają być tajemnicze, jeśli staramy się je wprowadzić w życie” (Jan Paweł II, List do kapłanów na Wielki Czwartek).
Chrystus powierzył kapłanom wyjątkowe zadanie, a jest nim troska o zbawienie człowieka, a także troska o miłość, prawdę i dążenie do świętości wszystkich ludzi. W sposób szczególny kapłani dbają o jedność Kościoła, chociaż każdy z nich realizuje i wypełnia w sposób sobie tylko właściwy własne powołanie. Niektórzy są duszpasterzami parafialnymi, wielu z nich pracuje na misjach w różnych krajach na wszystkich kontynentach, a jeszcze inni uczestniczą w nauczaniu i wychowywaniu młodzieży. Kapłani towarzyszą osobom cierpiącym, opuszczonym i nieuleczalnie chorym.
Włączmy się do wspólnej i gorącej modlitwy za wszystkich kapłanów i cały Kościół, bowiem w taki tylko sposób możemy godnie pomóc w wypełnianiu kapłańskiego powołania. Podjęta przez nas modlitwa pomoże odnaleźć nam i naszym kapłanom właściwe światło, które poprowadzi wszystkich we właściwym kierunku i nie pozwoli zginąć w mrokach współczesnej cywilizacji. Modlitwa pomoże nieustannie się nawracać. Jeżeli chcemy mieć świętych kapłanów, to najpierw sami starajmy się być ludźmi świętymi, ponieważ tylko nasza świętość może i będzie w sposób widoczny uświęcać zarówno kapłanów, jak i innych ludzi.
Zapamiętajmy bardzo ważne słowa naszego Ojca Świętego Jana Pawła II: „Powołanie kapłańskie jest darem Bożym, stanowiącym niewątpliwie wielkie dobro dla tego, dla kogo jest przede wszystkim przeznaczone. Ale jest to również dar dla całego Kościoła, dobro dla jego życia i misji. Kościół przeto winien chronić ten dar, cenić go i miłować. Kościół ponosi odpowiedzialność za narodziny i dojrzewanie powołań kapłańskich. Dlatego aktywnym podmiotem i animatorem duszpasterstwa powołań jest wspólnota kościelna w całej swej różnorodności, od Kościoła powszechnego do Kościoła lokalnego i - dalej - do parafii i do każdego członka Ludu Bożego” (Jan Paweł II, Pastores dabo vobis, IV).