Reklama

Małżeństwo to jedno z drugim splecione w Bogu

Agnieszka Bugała
Edycja dolnośląska 13/2005

Maria i Luigi Beltrame Quattrocchi, włoskie małżeństwo z ubiegłego stulecia. Przed 21 października 2001 r. znani szerokim kręgom znajomych i przyjaciół. Dziś, znani na całym świecie, jako pierwsi w historii Kościoła małżonkowie, którzy zostali wyniesieni do godności ołtarzy razem. „Są błogosławieni, ponieważ byli małżonkami i rodzicami czworga dzieci” - mówił Jan Paweł II podczas homilii w dniu beatyfikacji.

Bóg powierzył małżeństwu wzniosłą posługę strzeżenia życia. Przed Dniem Świętości Życia warto o tym zadaniu przypomnieć

Maria Corsini ur. się w 1884 r. we Florencji, w jednej z najstarszych rodzin arystokratycznych w mieście. W 1893 r., po licznych przeprowadzkach spowodowanych wojskową karierą ojca, zamieszkała w Rzymie. Tutaj ukończyła szkołę średnią i dojrzewała jako chrześcijanka i kobieta. Znała języki obce, grała na fortepianie i czytała klasyków literatury. Jej ogólne wykształcenie przekraczało znacznie poziom kształcenia ówczesnych kobiet.
Luigi Beltrame Quatrocchi ur. się w 1880 r., w Katanii. W czasie studiów na Wydziale Prawa mieszkał w Rzymie u swego wujostwa. Rodzina ta przyjaźniła się z rodziną Marii i w ten sposób, w 1898 r. mogli się poznać. Po roku spotkań wyznali sobie miłość. Datę tego wyznania i pierwszego pocałunku obchodzili jako rocznicę zaręczyn. Do zaręczyn oficjalnych, według rytuału właściwego ich epoce i pozycji społecznej, doszło w marcu 1905 r., a w listopadzie tegoż roku odbył się ślub w Bazylice Santa Maria Maggiore.
Po niespełna roku urodził się pierworodny syn Filippo (dziś ksiądz Tarcisio), później Stefania (s. Maria Cecylia), Cesare (ojciec Paolino) i wreszcie, w 1914 r. po ciąży o bardzo trudnym przebiegu urodziła się córka Enrichetta. (W sytuacji zagrożenia życia brzemiennej Marii, lekarz zaproponował aborcję, by ratować przynajmniej matkę. Maria udała się z pielgrzymką do rzymskiego sanktuarium Divino Amore, by uprosić szczęśliwe rozwiązanie.) Byli małżeństwem przez 46 lat, a więc do 9 listopada 1951 r., kiedy nagle, na atak serca zmarł Luigi. Maria przeżyła męża o piętnaście lat.
W momencie ślubu Maria była bardziej dojrzała religijnie niż Luigi i początkowo to ona była główną inspiratorką ich praktyk religijnych, lektur i apostolatu. Jednak już po kilku latach zaczęli wspólnie kroczyć drogą ku świętości, wspierając się nawzajem - gdy jedno z nich zwalniało, drugie czekało i dodawało sił. Rytm ich codziennego życia wyznaczała praca, wspólna modlitwa, codzienna Msza i Komunia święta. Bez trudu przekazali i włączyli dzieci w swe życie wiary. Maria uczyła dzieci modlitwy, nadzorowała odrabianie lekcji oraz pilnie chroniła je od nieodpowiednich znajomości. Luigi chodził z nimi na wycieczki i odprowadzał do szkoły, wstępując po drodze na krótką modlitwę do kościoła. On też prowadził wieczorem wspólną modlitwę, a gdy dzieci były większe - różaniec. Dzieci brały udział w nabożeństwach, adoracji Najświętszego Sakramentu, dyskusjach i konferencjach duchowych. W 1920 r. za radą doradcy duchowego całej rodziny, ojca Matteo Crawley´a, w domu została dokonana intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa, do którego oboje małżonkowie mieli szczególną miłość i nabożeństwo.
Oprócz ogromnego zaangażowania w życie rodzinne, Maria bardzo konsekwentnie rozwijała swój talent literacki. Pozostawiła kilkanaście książek i artykułów o życiu małżeńskim i roli matki w życiu rodziny. Wiele z nich ma ton wychowawczy, ale niektóre są zapiskami odczuć, pragnień i myśli świadczących o jej głębokim życiu wewnętrznym. W jednej z ostatnich książek, pt. Wątek i osnowa, tak pisała o małżeństwie: „Wątek i osnowa - nitka po nitce - współpracuje z osnową, jest jej funkcją. Muszę całkowicie skupiona na darze z siebie samej upiększać solidny, męski fundament osnowy własną nicią - wątkiem delikatności i miłości.(...) Bóg zechciał, aby sakrament małżeństwa był ścisłym przymierzem: uporządkowanym, ukształtowanym, nabierającym stopniowo spoistości i trwałości dzięki wzajemnemu zrozumieniu, płynącemu z miłości. Takie jest właśnie małżeństwo: nitka po nitce, jedno z drugim splecione w Bogu, na zawsze, nieprzerwanie, aż do śmierci. Dopiero wtedy tkanina, znajdująca się w rękach Boskiego Tkacza, zostanie ukończona; będzie to ostatni, nie znający końca splot wątku z osnową.”
Maria i Luigi to było zwyczajne małżeństwo: pracowali, odpoczywali, wychowywali dzieci. Nie organizowali pomocy humanitarnych, wielkich akcji ewangelizacyjnych. Żadne z nich nie oddało życia za drugiego człowieka, żadne nie dźwigało ciężkiego krzyża objawień czy mistycznych doznań. Dlaczego Kościół wyniósł tych dwoje do godności błogosławionych? Dziś, po II Soborze Watykańskim, a przede wszystkim dzięki nauczaniu Jana Pawła II, odpowiedź na to pytanie nie przynosi już tylu trudności. Kościół uczy, że małżeństwo sakramentalne jest nie tylko związkiem dwóch osób, jest związkiem tak trwałym i w oczach Boga tak nierozerwalnym, że „nie są już dwoje, lecz jedno”, jedno w ciele i w duszy. I w taki sposób Kościół popatrzył na Marię i Luigiego: nie na dwie różne osoby, ale na jedno, żywe rozmiłowane serce małżonków, na splot „wątku i osnowy”. Kościół popatrzył na serce skierowane na Boga, który ich sobie podarował i powierzył, a oni chcieli do Niego przynależeć.
Scena stworzenia człowieka, opisana w Księdze Rodzaju, kiedy Bóg zatroskany o mężczyznę mówi: „Potrzebna mu pomoc”, to właśnie ten moment, kiedy Bóg podarowuje mężczyźnie kobietę i kobiecie mężczyznę. Jednak nie tylko po to - jak wielu zwykło myśleć - aby mu usługiwała. Przede wszystkim po to, aby byli sobie nawzajem pomocą w drodze do Ojca, w drodze do Domu. To długa droga, a wędrowanie z kimś, kto też z całego serca chce tam dotrzeć i dokłada wszelkich starań, aby nie zabłądzić, jest o wiele łatwiejsze. Życie Marii i Luigiego jest wypełnieniem tego zadania. Ich życie domowe, pełne miłości, ciepła, cierpliwości i niezwykłej wręcz życzliwości, było tak naprawdę tylko owocem pracy i wysiłku, jaki oboje wkładali w rozwój życia duchowego. I - co najważniejsze - nie chodziło o to, aby stanął przed Bogiem doskonały Luigi i doskonała Maria. Dobrze zrozumiane słowa Boga skierowane do człowieka w Raju zaowocowały właśnie tym, że każdego dnia małżonkowie Beltrame Quattrocchi podejmowali trud, aby jednym sercem dążyć do świętości. Nie osobno, każde na swój sposób, ale we wspólnym trudzie łączenia tych dwóch nici, o których pisała Maria. Nitki nie miały biec równolegle, obok siebie, one się miały nieustannie przeplatać, aby tkanina codziennego życia była mocna, trwała i piękna.
Odpowiedzialność za duszę, czyli za świętość współmałżonka, była dla Marii i Luigiego najwyższym wyrazem miłości, naturalnym odruchem serca człowieka wierzącego, który nie może być szczęśliwy bez osoby ukochanej ani na ziemi, ani w niebie. Miłującym się ludziom nie wystarcza przecież doczesne szczęście, pojawia się też pragnienie wiekuistego „razem”. Dlatego Maria przez wiele lat powtarzała w listach do męża i dzieci żarliwe wezwanie: „Bądźcie świętymi!”. Jest to jeden z wyrazów miłości, szczere życzenie wielkiego szczęścia, jakim się cieszą „domownicy Boga”. W jednym z ostatnich listów do księdza Paolino (syn Cesare) Maria dzieliła się swoimi duchowymi odkryciami: „W «fiat» jest wyrażona stała i totalna zgoda na wolę Bożą. W «adveniat» zawarty jest sposób na zaspokojenie gorącego pragnienia nastania Królestwa Bożego, „przepis” na to, aby Prawo Boże było słuchane i przestrzegane. «Magnificat» jest aktem dziękczynienia, który winien wypływać z serca każdego z nas, za każdym razem potężniejszym w miarę, jak rośnie nasza wdzięczność.”
Te trafne teologicznie spostrzeżenia Marii w niezwykły sposób wpisują się w misterium Zwiastowania i Dzień Świętości Życia. Obraz Boży jest obecny w każdym człowieku, życie ludzkie jest więc od samego początku Boże, święte. „Fiat” Maryi, jej odpowiedź „posłuszeństwem” wiary, i zgoda małżonków na wypełnianie Bożej woli w małżeńskim życiu, są zakorzenione w tej samej miłości, mają początek w tym samym źródle: w umiłowaniu Boga, które wyraża się totalnym zaufaniem stworzenia względem Stwórcy. Bóg, Pan życia, powierzył ludziom wzniosłą posługę strzeżenia życia, a człowiek powinien wypełniać ją w sposób godny siebie. Małżonkowie Beltrame Quattrocchi wypełnili tę posługę w sposób heroiczny.

Moje dziecko nie chce chodzić do kościoła

2019-07-10 09:40


Niedziela Ogólnopolska 28/2019, str. 10-13

„Nasze dziecko odwróciło się od Pana Boga i od Kościoła”.
Nikt nie zdoła policzyć, w ilu domach z ust rodziców, babć i dziadków da się usłyszeć tę bolesną skargę. Wychowywali swe latorośle, jak umieli, przynieśli do chrztu, przygotowali do I Komunii św., do bierzmowania – i oto nagle słyszą:
„Wypisuję się z Kościoła”, „Jestem niewierzący”, „Jestem dorosły, to moja sprawa, nie wtrącajcie się”.
Do tych deklaracji mogą jeszcze dochodzić agresja wobec Kościoła (czytaj: duchowieństwa), przystępowanie do sekt, życie bez sakramentalnego małżeństwa, związki homoseksualne...

©Cheryl Casey – stock.adobe.com

Joanna Krawczyńska, matka dorosłego syna

Problem się pojawił, gdy syn wyjechał na studia do dużego ośrodka akademickiego. Miałam nadzieję, że ten czas będzie dla niego etapem autentycznego rozwoju, także w wierze. że zaangażuje się w duszpasterstwo akademickie. Polecaliśmy mu z mężem wspólnotę, w której w czasach studenckich się poznaliśmy. W naszej rodzinie był to częsty temat wspomnień z okresu młodości – czasu pieszych pielgrzymek, ŚDM z papieżem Janem Pawłem II. Spodziewaliśmy się, że nasz syn znajdzie dla siebie wspólnotę, a tam... może przyszłą towarzyszkę życia. Tymczasem on nie odnalazł się w duszpasterstwie akademickim z różnych powodów. Próbował też sił w kościelnym wolontariacie, ale bez skutku. Gdy przyjeżdżał do domu, próbowałam go wypytywać, zachęcać, ale dostrzegłam, że te tematy zupełnie go nie interesują. Zaczęłam podejrzewać, że gdy zostaje na miejscu studiów na weekend, to w niedziele nie chodzi do kościoła. Aż któregoś dnia oświadczył, że nie pójdzie z nami w niedzielę na Mszę św., bo „on w Kościele nic dla siebie nie odnajduje i nie ma potrzeby tam chodzić”. Nie mogłam się z tym pogodzić, wciąż pytałam, co się stało – nasz syn, ministrant, lektor, absolwent szkoły katolickiej, odrzuca dziś Kościół. Gdzie popełniliśmy błąd? Może łatwiej by było, gdyby podał jakieś konkretne zarzuty, które można byłoby odeprzeć, podyskutować, wytłumaczyć...

Zaproponowałam, aby porozmawiał z zaprzyjaźnionym z księdzem, wiedziałam, że ma do niego zaufanie. Rozmawiali nawet niejeden raz. Początkowo udało się księdzu nakłonić naszego syna do odbycia spowiedzi. Ale po pewnym czasie wszystko wróciło.

Najpierw problem dusiłam w sobie, nie chciałam o tym mówić głośno. Nie było to trudne, gdyż syn rzadko przyjeżdżał. Zaczęły mnie dręczyć wyrzuty sumienia. Choć nie jest to mój grzech bezpośredni, czułam, że muszę go wyznać na spowiedzi. Spowiednik poradził mi, by synowi przypominać, że się za niego modlimy. Często się zdarza, gdy młodzi ludzie wyjeżdżają na studia, wydaje im się, że cały świat do nich należy. Po studiach, gdy pojawiają się problemy z pracą, z mieszkaniem, wracają i zaczynają szukać pomocy u Pana Boga. Ksiądz radził, by problem po prostu przeczekać i przemodlić.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy: oburzenie skazaniem na śmierć głodową Vincenta Lamberta

2019-07-17 18:03

lk / Warszawa (KAI)

Przygnębienie i oburzenie decyzją lekarzy, którzy zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta, pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji, wyraziło Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich. Mężczyzna zmarł dziewięć dni po odłączeniu go od aparatury podtrzymującej życie.

Poniżej tekst stanowiska przesłanego KAI:

Stanowisko Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich wobec zaniechania żywienia chorego Vincenta Lamberta

1. Jesteśmy oburzeni i przygnębieni decyzją lekarzy, którzy od dnia 3.07.2019 r. zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta - pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji.

2. Działania zespołu medycznego w ostatnich 9 dniach życia Vincenta są sprzeczne z prawami człowieka i zasadami etyki lekarskiej, są formą eutanazji i aktem okrucieństwa wobec pacjenta i jego rodziców. Niszczy to wizerunek lekarza i podważa zaufanie do naszego zawodu.

3. Nie jest uporczywą terapią żywienie przez sondę i pojenie wodą pacjenta z zachowanym samodzielnym oddechem oraz minimalną świadomością.

4. Żaden wyrok sądowy ani opinia specjalistów nie usprawiedliwiają działań zmierzających do zakończenia życia chorego, pozbawienia go jedzenia, picia i pomocy najbliższych oraz odbierania mu możliwości leczenia i rehabilitowania w innym ośrodku medycznym.

5. Mamy nadzieję, że historia choroby i śmierci głodowej Vincenta Lamberta oraz walka jego rodziców i tysięcy ludzi na całym świecie o jego ocalenie przyczynią się do ochrony życia i godności innych ciężko chorych pacjentów.

W imieniu Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich:

dr n.med. ELŻBIETA KORTYCZKO, prezes KSLP, specjalista pediatrii i neonatologii,

prof. BOGDAN CHAZAN, wiceprezes KSLP i prezes Oddz. Mazowieckiego, specjalista ginekologii i położnictwa,

lek. ANNA GRĘZIAK, Honorowy Prezes KSLP, anestezjolog, członek Zespołu przy Rzeczniku Praw Pacjenta ds. opracowania standardów postępowania w terapiach medycznych stosowanych w okresie kończącego się życia,

lek. GRAŻYNA RYBAK, delegat Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii,

lek. MARZENNA KOSZAŃSKA, wiceprezes Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii

----

42-letni Vincent Lambert, który po wypadku w 2008 r. był sparaliżowany, żył przez 11 lat w stanie minimalnej świadomości. Na wniosek żony i lekarzy, wbrew prośbom rodziców, którzy chcieli go przenieść do ośrodka opieki, francuski wymiar sprawiedliwości wydał zgodę na jego uśmiercenie. Zmarł 11 lipca, dziewięć dni po tym, jak został odłączony od sztucznego nawodnienia i odżywiania. Dwa dni później odbył się jego pogrzeb.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem