Stało się - po półtorarocznej pracy Rada Miasta Szczecina uchwaliła dokument strategiczny: politykę edukacyjną miasta. Niektórzy - i to osoby spoza Rady - nazywają ten dokument "szczecińską konstytucją edukacyjną". Jako inicjator cieszę się z niego z trzech powodów.

Po pierwsze jest to dokument, który naprawdę ma szansę uporządkować rozwój oświaty w naszym mieście, wytycza kierunki, daje punkty odniesienia, zachęca do kontynuacji. Niektórzy mają zastrzeżenia, twierdzą, że jedne sformułowania są nazbyt ogólnikowe, inne oczywiste. Mają rację - ale czy można czynić z tego zarzut? To jest decyzja o działaniach, które mają się toczyć przez najbliższe 15 lat - czy można w szczegółach zaplanować działania do realizacji za lat, dajmy na to, dziesięć? Przecież to już będzie inny świat! Ale można określić kierunek, można wyruszyć w drogę. I to jest zadanie tego dokumentu. A że są też sformułowania oczywiste? Cóż, ten dokument ma "trafić pod strzechy", ma stać się przedmiotem dyskusji i - oby - działań ludzi i środowisk, które nie są profesjonalistami w dziedzinie edukacji. Trzeba więc mówić jasno... Zarazem nie brakuje w dokumencie zobowiązań bardzo konkretnych i precyzyjnych - wystarczy po niego sięgnąć.

Po drugie jest to dokument, który powstawał przy rzeczywistej współpracy bardzo wielu osób i środowisk. To nie jest materiał stworzony za biurkiem - tworzyli go nauczyciele, dyrektorzy, działacze stowarzyszeń edukacyjnych i - oczywiście - miejscy urzędnicy i radni. Na ostatnim etapie projekt uchwały został umieszczony w internecie, a po każdym paragrafie i punkcie uchwały znalazło się miejsce na umieszczanie przez internautów propozycji poprawek i zmian zapisów. Pojawiło się tych propozycji zupełnie sporo i wszystkie stały się przedmiotem obrad Komisji Edukacji, wiele z nich udoskonaliło tekst dokumentu. Jest nadzieja, że ci wszyscy, którzy wzięli udział w tworzeniu naszego prawa lokalnego, będą teraz chcieli uczestniczyć w jego wypełnianiu.

Po trzecie wreszcie uchwała jest efektem pełnego porozumienia radnych wszystkich opcji. Nikt tu nikogo nie starał się pokonać ( w każdym razie takie próby szybko zostały wyciszone), nad każdym punktem, każdym sformułowaniem radni Komisji Edukacji tak długo debatowali, tak długo się przekonywali, aż powstał zapis satysfakcjonujący wszystkich. Owszem, czasem ktoś musiał ustąpić, czasem jakaś propozycja została przez większość uznana za przedwczesną lub zbyt odważną. To było jednak rzadkością, a ustępstwa nie miały charakteru politycznego, partyjnego. Wszyscy przyjęli rodzaj "edukacyjnego paktu o nieagresji", przyjęli, że "nad głowami dzieci nie będziemy się kłócić, oświata, wychowanie to sprawy zbyt ważne". Ten styl myślenia przeniósł się na posiedzenie Zarządu Miasta, a potem na sesję Rady Miasta. Jedna osoba się wstrzymała, wszyscy pozostali radni byli "za". I oto jest polityka edukacyjna miasta Szczecina.

Czy możliwe zatem jest porozumienie radnych? Ano, jest możliwe! Oby ta sama zgoda towarzyszyła realizacji uchwały. Przecież ta realizacja będzie się toczyła przez najbliższe cztery kadencje Rady Miasta. Bardzo różni ludzie, bardzo różne ugrupowania będą nad nią pracować. Społeczny wymiar pracy nad nią i zgoda twórców dają nadzieję na przyszłość.