Reklama

Bożogrobcy pomagają chrześcijanom w Ziemi Świętej

2013-02-18 08:51

o. Stanisław Tomoń BPJG/ dr

ADAM WOJNAR
Bożogrobcy w Miechowie

Zakon Rycerski Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie, czyli Bożogrobcy, przeżywali swoje doroczne rekolekcje wielkopostne na Jasnej Górze. Jasnogórskie spotkanie pod hasłem „Bożogrobcy w służbie nowej ewangelizacji” trwały w dniach 15-17 lutego.

„Te rekolekcje są szczególnym przeżyciem dla wszystkich członków Zakonu dlatego, że rozpoczynamy Wielki Post – tłumaczy komandor Janusz Kawecki, kanclerz Zakonu Zwierzchnictwa Polskiego – U progu Wielkiego Postu stajemy przy Pani Jasnogórskiej po to, aby pod przewodnictwem rekolekcjonisty wejść w sprawy Kościoła, te, które są przewidziane na najbliższy rok, ale wejść także w swoją własną duszę i rozważyć, co jeszcze możemy zrobić dla dobra Kościoła, dla dobra Ziemi Świętej, no i także ku naszemu zbawieniu”.

Zakon Rycerski Świętego Grobu Bożego powstał w 1099 roku w Jerozolimie, aby troszczyć się o najświętsze miejsca chrześcijaństwa i nieść pomoc pielgrzymom. Do Polski sprowadził go w roku 1163 Jaksa z Miechowa. Członkowie Zakonu noszą białe płaszcze z czerwonym krzyżem, symbolizujące pięć ran Chrystusa. W Polsce nazywano ich Bożogrobcami lub Miechowitami – od Miechowa, gdzie znajduje się ich główna siedziba (Bazylika Grobu Bożego w Miechowie).

Polskie Zwierzchnictwo Bożogrobców zostało reaktywowane 17 lat temu, liczy obecnie prawie 240 osób (są to osoby świeckie i duchowne - damy i kawalerowie), i ma charakter elitarny. „Trzeba być zaproszonym, trzeba przebyć okres takiego przygotowania, i w naszych rekolekcjach dzisiejszych również uczestniczy grupa kandydatów, którzy będą dopiero w przyszłym roku przyjęci po wszystkich zatwierdzeniach – tu, i także w Rzymie u Wielkiego Mistrza” – wyjaśnia Komandor Janusz Kawecki.

Głównym zadaniem Bożogrobców jest pomoc dla Ziemi Świętej i chrześcijan, którzy ją zamieszkują. Bożogrobcy z całego świata dotują budżet patriarchy łacińskiego Jerozolimy, utrzymują i prowadzą w Ziemi Świętej blisko 100 szkół podstawowych i zawodowych, do których mogą uczęszczać dzieci niezależnie od pochodzenia i wyznawanej wiary. „Jest to wielkie zobowiązanie, bo wiemy, że wielkiej pomocy potrzebują chrześcijanie w Ziemi Świętej, a Zakon ma na celu pomoc Ziemi Świętej i chrześcijanom, którzy tam zamieszkują. A jest ich coraz mniej ze względu na sytuację społeczno-polityczną” – mówi Lidia Dudkiewicz, dama Zakonu Bożogrobców, zastępca red. naczelnego Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. „Są to ratunkowe wręcz sytuacje, w których możemy pomóc, aby oni mogli żyć. Oni nawet emigrują, opuszczają Ziemię Świętą, z braku możliwości do życia” – dodaje Stanisław Abrahamowicz, komandor w Zakonie.

Członkowie Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie wyjeżdżają w tym roku na pielgrzymkę do Ziemi Świętej z racji 850-lecia fundacji miechowskiej. To właśnie w Miechowie, przy Bazylice Mniejszej Grobu Bożego, mieści się siedziba Polskiego Zwierzchnictwa Zakonu. „Ten rok, Rok Wiary mobilizuje nas do szczególnego uczestnictwa już nie tylko w grupkach mniejszych, ale przede wszystkim w pielgrzymce naszego Zwierzchnictwa, która odbędzie się na początku kwietnia – mówi Komandor Janusz Kawecki – Do niej się przygotowujemy też podczas bieżących rekolekcji. To jest szczególne nawiedzenie Grobu Pańskiego, ale także spotkanie się z naszym Wielkim Przeorem Zakonu Patriarchą Jerozolimskim. Mamy także w Polsce repliki Grobu Pańskiego, chociażby w Miechowie, ale i w innych miastach, które też można nawiedzać. I przy nich, szczególnie tej miechowskiej, modlimy się w czasie Wielkiego Piątku”.

„W Polsce mamy ten przywilej, że w Miechowie mamy replikę Grobu Bożego, duchowo zawsze możemy być obecni przy Pustym Grobie, który jest najważniejszym miejscem dla Bożogrobców, i najważniejszą dla nas relikwią” – podkreśla Lidia Dudkiewicz, dama Zakonu. „Ja miałem szczęście być już trzykrotnie w Jerozolimie przy Grobie Pańskim. Każdy z tych pobytów był inny – stwierdza Stanisław Abrahamowicz – Wiele miejsc odwiedziliśmy w świecie, ale nie ma innego tak godnego miejsca. Zawsze do Ziemi Świętej wraca się w sposób szczególny, i te przeżycia nie dają się porównać z innymi”.

Nauki rekolekcyjne głosił bp Kazimierz Ryczan, biskup diec. kieleckiej, komandor z Gwiazdą Zakonu, od 1996 roku należący do Bożogrobców. Ks. biskup obchodzi w tym roku 50-lecie kapłaństwa i 20-lecie sakry biskupiej. Te szczególne jubileusze uczczono podczas Mszy św. w drugim dniu rekolekcji, w sobotę, 16 lutego o godz. 12.00 w Kaplicy Matki Bożej.

„Nasza modlitwa ma miejsce na Jasnej Górze, w Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej. Tutaj po raz czwarty gromadzimy się podczas rekolekcji – mówił ks. prał. Jerzy Bielecki, kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego i organizator rekolekcji we wstępie do Mszy św. – Za każdym razem był i jest z nami biskup Kazimierz, z posługą słowa i darem Eucharystii. Dzisiaj z uczuciem wdzięczności chcemy się modlić w intencji dostojnego Jubilata, prosząc o zdrowie i siły w dalszej posłudze dla dobra Kościoła i Zakonu”.

W rekolekcjach uczestniczą członkowie Zakonu wraz z rodzinami, w sumie ponad 100 osób. Obecny jest Karol Szlenkier, zwierzchnik w Polsce Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie, komandor z Gwiazdą.

Kazanie w czasie południowej Mszy św. w Kaplicy Matki Bożej, poświęcone głównie osobie Jubilata bpa Kazimierza Ryczana, wygłosił ks. inf. Ireneusz Skubiś, redaktor naczelny Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, kawaler Zakonu.

Na zakończenie Mszy św. Zwierzchnik Karol Szlenkier, w imieniu uczestników rekolekcji, podziękował ks. biskupowi Ryczanowi za wieloletnią służbę w Zakonie i przewodniczenie tegorocznym rekolekcjom. Wręczyli również replikę miecza średniowiecznego z wyrytym zawołaniem biskupim i zawołaniem Zakonu: Deus lo vult! (Bóg tak chciał!) z I wyprawy krzyżowej.

Nauki rekolekcyjne głoszone są w Domu Pielgrzyma. Codziennie pielgrzymi gromadzą się na Mszy św. odprawianej w Kaplicy Matki Bożej. W czasie piątkowej Eucharystii na rozpoczęcie rekolekcji, Bożogrobcy modlili się w intencji śp. kard. Józefa Glempa, Wielkiego Przeora Polskiego Zwierzchnictwa i Kawalera Komandora z Gwiazdą. Intencję tę przedstawił ks. prał. Jerzy Bielecki. Zebranych witał w imieniu Jasnej Góry o. Łukasz Buzun, podprzeor klasztoru. Homilię wygłosił bp Kazimierz Ryczan.

W sobotę wieczorem uczestnicy rekolekcji w strojach zakonnych wzieli udział w modlitwie o pokój w Ziemi Świętej oraz w Apelu Jasnogórskim. Rozważania apelowe poprowadził ks. prał. Jerzy Bielecki. W programie rekolekcji zaplanowano również niedzielną Eucharystię w intencji Zwierzchnika Karola Szlenkiera z racji rozpoczęcia drugiej kadencji oraz w intencji nowej Rady Polskiego Zwierzchnictwa. Mszy św. odprawionej godz. 9.30 przed Cudownym Obrazem przewodniczył bp Kazimierz Ryczan.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sutanna utkana przez mamę

2019-05-21 13:10

Wysłuchała Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 21/2019, str. 24-25

Do kapłaństwa Bóg wybiera, kogo chce. Ale wybrany nie jest znikąd, ma swoją historię: mamę, tatę i dom. Korzenie i źródło. Jeśli korzeń był mocny – byle wiatr go nie wyrwie. Jeśli źródło czyste – łatwo napoi innych.
O rodzinnych domach oraz swoich mamach Agnieszce Bugale opowiadają bp Antoni Długosz i ks. Marek Dziewiecki

Bożena Sztajner

Janina Długosz
O swojej mamie Janinie mówi bp Antoni Długosz

– Mamusia miała na imię Janina, ale mówili do niej Janeczka. Miała zaledwie dwa lata, gdy zmarł jej tato. Owdowiała wcześnie babcia Frania nigdy nie wyszła powtórnie za mąż i sama wychowała pięcioro dzieci. Mama, najmłodsza z rodzeństwa, wybrała zawód fryzjerki. Czesała pięknie, pracowała chętnie i dużo nie tylko w domu, ale kilka razy w tygodniu odwiedzała domy żon właścicieli fabryk na terenie Częstochowy – otrzymywała duże wynagrodzenie za pracę. W 1940 r. poślubiła Józefa, mojego ojca. Podjęła obowiązki żony i nadal pracowała zawodowo, pomagała mężowi w utrzymaniu rodziny. Tak było do moich urodzin. Dziadek Jan Długosz odwiedził kiedyś rodzinę syna, chcąc się zorientować, jak spełnia swoje nowe zadania. Mamusia czesała znajomą, a ja wyrywałem się z rąk babci z płaczem, upominając się o... mamusię. Wtedy dziadek odwołał tatusia „na stronę” i oświadczył, że Janeczka nie powinna pracować zawodowo, bo to ojciec ma obowiązek zapracować na utrzymanie rodziny. Dziadek Jan cieszył się dużym autorytetem, dlatego tatuś, bez dyskusji, zabronił mamusi pracować. Od tej pory z pomocą babci Frani, która do końca życia mieszkała z nami, mama uczyła się sztuki gotowania. Pierwszą zupę grochową przesoliła, ale potem było już coraz lepiej. Każdego dnia czekały na nas rano śniadanie i po szkole smaczny obiad.

Więź z Panem Bogiem odczytywałem przez całe jej życie. Wyrazem postawy wiary była częsta modlitwa, a szczególnie świętowanie niedzieli. W sobotę kierowała kąpielą dzieci, przygotowywała produkty na niedzielny obiad, pomagała w czyszczeniu obuwia. W niedzielę po modlitwie całą rodziną jedliśmy śniadanie, a po nim szliśmy na Mszę św.

Od mamy uczyłem się przebaczania ludziom oraz pamięci o nieobecnych podczas wspólnego posiłku. Zawsze pamiętała, by sprawiedliwą ilość jedzenia odłożyć dla osoby nieobecnej, która nie mogła zasiąść do stołu z całą rodziną.

Ważnym miejscem dla niej była Jasna Góra. Zazwyczaj szła pieszo, pokonując 5 km, by odprawić nowenny, modlić się z racji różnych zdarzeń rodzinnego życia. Kiedy w trzeciej klasie zostałem ministrantem, budziła mnie wcześniej, gdy miałem dyżury służenia do Mszy św., bym mógł z jej pomocą jak najlepiej wywiązać się z tego zadania. Nie pozwalała na krytykowanie księży, zawsze stawała w ich obronie. Gdy powiedziałem, że chcę zostać księdzem, ucieszyła się i z pomocą swych starszych sióstr przygotowywała mi tzw. wyprawkę do seminarium. Głęboko przeżyła moje kapłańskie święcenia i prymicje... Na drugiej placówce, w której pracowałem z poważnie chorym proboszczem, bardzo często mnie odwiedzała, przywoziła smakołyki, a także wspierała mnie finansowo. Z ojcem kupili gry planszowe i piłkę dla moich ministrantów. Modliła się dużo, zwykle na różańcu. Nie uwierzyła, gdy otrzymałem nominację na biskupa. W rodzinie uchodziłem za pogodnego człowieka, dlatego gdy zadzwoniłem po ogłoszeniu nominacji, odpowiedziała: „Nie wygłupiaj się!”.

Archiwum rodzinne
Sabina Dziewiecka, Janina Długosz

Odkąd zmarła, ciągle czuję jej obecność. Widzę ją jak dawniej: siedzi w fotelu, a ja klękam przy niej, układam głowę na jej piersi, słyszę bicie serca, a ona obejmuje mnie swoimi ramionami...

* * *

Sabina Dziewiecka
O swojej mamie Sabinie mówi ks. Marek Dziewiecki

– Mama wstawała o piątej rano, by pójść pieszo na Mszę św. do kościoła oddalonego o 2 km od domu. Gdy się budziłem, zdążyła już zrobić zakupy i przygotować śniadanie dla mnie i dla młodszego brata. Pewnego ranka zobaczyłem, że wróciła z kościoła zmoknięta i zziębnięta. Zrobiło mi się jej tak żal, że nie mogłem powstrzymać łez. Poprosiłem, by odtąd nie chodziła codziennie na Mszę św., ale by dłużej spała, bo wtedy będzie bardziej wypoczęta. Mama mnie przytuliła, uśmiechnęła się i wyjaśniła, że właśnie wtedy ma siły, gdy zaczyna dzień od spotkania z Jezusem. Promieniowała przy tym taką mocą i pewnością siebie, że odtąd już nigdy nie zaproponowałem jej postu od Eucharystii.

Nauczyła mnie tego, co decyduje o dojrzałości mężczyzny: zaufania do Boga i szacunku do kobiet. Przy rodzicach czułem się nieskończenie ważny i całkowicie bezpieczny. Wiedziałem, że mogli mnie z jakiegoś powodu upomnieć, a nawet skrzyczeć, nie mogli tylko jednego: przestać mnie kochać. Tuż przed siódmymi urodzinami chciałem przekonać rodziców, że do szczęścia jest mi koniecznie potrzebna pewna zabawka. Mama cierpliwie tłumaczyła, że nie stać nas na zakup elektrycznego autka, a miał takie jeden z kolegów w mojej klasie. W wieku siedmiu lat byłem jednak całkiem podobny do niektórych dorosłych, tzn. zupełnie nie reagowałem na rozsądne argumenty. Oznajmiłem mamie, że nie podniosę się z chodnika, dopóki nie dostanę upragnionej zabawki. Po kilku minutach mama uległa... i kupiła. Wieczorem w czasie kolacji zauważyłem, że mama je suchy chleb i pije herbatę bez cukru. Gdy zapytałem o powód takiego zachowania, odpowiedziała: „Tłumaczyłam ci dzisiaj przed sklepem, że nie stać nas na kupno takiej zabawki, jednak nie chciałeś mnie posłuchać i dlatego przez tydzień będę musiała jeść suchy chleb, żeby zaoszczędzić pieniądze wydane na samochodzik dla ciebie”. W oczach stanęły mi łzy. Przez chwilę patrzyłem to na zabawkę, to na mamusię, to na suchą kromkę chleba w jej dłoniach. Uświadomiłem sobie, że żadne zabawki świata nie mogą mi dać takiej radości, jak jeden uśmiech mamusi czy jedno radosne spojrzenie tatusia. Rzuciłem się mamie w ramiona i zacząłem płakać. Powiedziałem, że też chcę przez tydzień jeść tylko suchy chleb i popijać herbatą bez cukru. Mama szepnęła mi do ucha, że mnie bardzo kocha, i mocno przytuliła. To była dla mnie lekcja panowania nad sobą i odróżniania tego, co jest mi potrzebne do szczęścia, od tego, co jest tylko chwilowym pragnieniem.

Od wczesnego dzieciństwa mama pomagała mi żyć w obecności Boga, ufać Mu nad życie i rozmawiać z Nim o wszystkim, co było dla mnie ważne. Wcześnie nauczyła mnie znaku krzyża i pacierza. Wieczorami czytała mi Biblię i z radością opowiadała o największej historii miłości w dziejach wszechświata: o miłości Boga do ludzi. I do mnie! Moja mama żyła w obecności Boga. Na dziesiątki sposobów zapewniała mnie codziennie o tym, że warto słuchać Boga bardziej niż samego siebie. Może czuła, że przyjdą takie miesiące, w których będę musiał podjąć decyzję o tym, czy pójść za moimi marzeniami, czy też za głosem powołującego mnie Boga? Umiała mnie kochać. Była w tym naprawdę genialna! Potrafiła być czuła i jednocześnie wymagająca, gdy tylko tego potrzebowałem. Jednym spojrzeniem, gestem czy słowem potrafiła mnie mobilizować do rozwoju i do pracy nad sobą. Kształtowała moje sumienie. Fascynowała mnie świętością, którą sama promieniowała na co dzień.

Na wieczną stronę istnienia obydwoje rodzice odchodzili spokojnie. Najpierw – w wieku 88 lat – odszedł tata. Pięć tygodni po jego śmierci mama zaczęła być coraz bardziej zamyślona. I zaczęła słabnąć w oczach. Po sześciu dniach zamyślenia dała mi znak, bym ją przytulił mocniej. I usnęła, po raz ostatni w doczesności. Najwyraźniej uznała, że z tamtej strony istnienia tata nie powinien tęsknić za nią dłużej niż sześć tygodni...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

15 tysięcy żołnierzy modliło się w Lourdes o pokój na świecie!

2019-05-25 21:12

Agata Pieszko

Zakończyła się 61. Międzynarodowa Pielgrzymka Wojskowa do Lourdes, podczas której 15 tysięcy żołnierzy modliło się o pokój na świecie. Pielgrzymka trwała od 17 do 19 maja, jednak grupa polskich żołnierzy, licząca 180 osób, rozpoczęła swoją podróż już 12 maja. Wśród pielgrzymów z Polski znalazła się 30-osobowa reprezentacja podchorążych z Duszpasterstwa Akademickiego „Nieśmiertelni” Akademii Wojsk Lądowych na czele z kapelanem ks. kpt. Maksymilianem Jezierskim. Żołnierze z Wrocławia połączyli się z resztą pielgrzymów w koszarach 23 Śląskiego Pułku Artylerii w Bolesławcu, skąd wyruszyli autokarem w stronę Lourdes.

Archiwum DA Nieśmiertelni

Hasem tegorocznej 61. Międzynarodowej Pielgrzymki Wojskowej były słowa „Szukaj pokoju i dąż do niego” (Ps 34, 15), przypominające o darze zgody jako bożym błogosławieństwie.

– Celem pielgrzymki była modlitwa o pokój na świecie. W tej niezwykłej modlitwie wzięło udział ok. 15 tys. żołnierzy z całego świata. Oprócz fenomenalnych duchowych przeżyć doświadczyliśmy niezapomnianej przygody związanej z poznaniem żołnierzy z innych krajów. Mogliśmy zwiedzić także wiele ciekawych miejsc. Wróciliśmy do Wrocławia umocnieni w wierze oraz z pogłębioną świadomością odpowiedzialności za utrzymanie pokoju na świecie. Zobaczyliśmy, że armie są w stanie rozmawiać ze sobą w zgodzie i walczyć razem w słusznej sprawie. Po tym wyjeździe możemy z pełnym przekonaniem powiedzieć, że jesteśmy dumni z tego, że jesteśmy żołnierzami Wojska Polskiego – mówi ks. kpt. Maksymilian Jezierski, kapelan Akademii Wojsk Lądowych

Podchorąży z Duszpasterstwa Akademickiego „Nieśmiertelni” wrócili do Wrocławia 23 maja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem