Ukazał się setny numer miesięcznika Grota, wydawanego przez parafię Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Grotnikach. Nazwa gazety nawiązuje do zbudowanej nie tak dawno przykościelnej kaplicy, w której Msze św. odprawiane są latem dla wiernych zgromadzonych na wolnym powietrzu (warto przy okazji wspomnieć, że rozbudowany został też sam kościół).
Nakład wydawnictwa to 200-250 egzemplarzy. Rozchodzą się one zawsze w stu procentach. Od samego początku Grotę redagują parafianie pod kierunkiem proboszcza o. Tomasza Ewertowskiego. - Cieszy, że całe to gazetowe dzieło powstaje przede wszystkim przy udziale parafian - stwierdził o. Tomasz. - Wyborem i charakterystyką świętego w danym miesiącu zajmuje się Mirosław Kuzioła, o sanktuariach pisze Urszula Talara, wiadomości z Katolickiej Agencji Informacyjnej wybiera Mariola Mirowska. W gronie redakcyjnym mamy także młodzież: Katarzynę Bamberską i Kamilę Kotus. Nieocenieni w tej grupie są ponadto o. Krzysztof Niespodziański ze swoimi refleksjami i Emilia Zimnica-Kuzioła, układająca krzyżówki i dokonująca korekty tekstów. U wszystkich, którzy angażują się w redagowanie naszej gazety, podkreślić trzeba poświęcenie dla wspólnoty parafialnej.
Czytelnicy miesięcznika odnaleźć mogą na jego łamach różnorodną problematykę - od ogólnej, dotyczącej religii, sztuki, historii, aż po sprawy lokalne, kiedy to owe nurty tematyczne sprowadzone zostają do kontekstu grotnickiego i okraszone aktualnościami (zapowiadane są i komentowane miejscowe wydarzenia religijne, odbywające się w parafii koncerty, prezentowana jest historia Grotnik i wyróżniający się mieszkańcy etc.). W jubileuszowym numerze można przeczytać m.in. artykuły na temat zmartwychwstania Chrystusa, pontyfikatu papieża Juliusza I, sanktuarium maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Są - jak zwykle - komunikaty parafialne, porcja aforyzmów i krzyżówka z nagrodą.
Grocie życzymy kolejnych stu numerów, a także wprowadzenia upragnionej, kolorowej szaty graficznej.
„Emocje w USA nie gasną. Demokraci uderzają w ICE i politykę Trumpa. "Każdy, kto jest potomkiem ocalałego z Holokaustu, powie ci, że tak to się właśnie zaczyna" – to tylko nagłówek jednego artykułu, a konkretnie przedruku tekstu Daniel Han i Shia Kapos dla „Politico”. Przytoczony cytat porównujący to, o wydarzyło się w Minnesocie do Zagłady pochodzi z ust Britnee Timberlake, senator stanu New Jersey.
Już samo stwierdzenie, że „każdy, kto jest potomkiem ocalałego z Holokaustu” podpisze się pod jej co najmniej niedelikatnym porównaniem jest nadużyciem, ale pokazuje jak narosły emocje w Stanach Zjednoczonych po śmierci 37-latki z rąk funkcjonariusza Urzędu Celno-Imigracyjnego. Czy te emocje z czymś nam się w Polsce nie kojarzą?
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.