Geneza peregrynacji relikwii św. Teresy

Cześć oddawana relikwiom świętych była zawsze żywa w Kościele. W Konstytucji o Liturgii Świętej, Sobór Watykański II stwierdza, że „zgodnie z tradycją Kościół oddaje cześć świętym i ma w poważaniu ich autentyczne relikwie oraz wizerunki. Uroczystości Świętych głoszą cuda Chrystusa w Jego sługach, a wiernym poddają odpowiednie przykłady do naśladowania” (Sacrosanctum Concilium 111). Relikwie św. Teresy reprezentują jej nadprzyrodzoną obecność, stąd przemierzająca od października 1994 r. urna z relikwiami Świętej przyciąga wielu do Chrystusa. Nawiedzenie oparte zostało na kanwie pomysłu ks. Rajmunda Zambelli, rektora bazyliki w Lisieux, który miał przygotować Kościół do rocznicy 100-lecia śmierci św. Teresy. Początkowy projekt, by relikwie Świętej nawiedziły najważniejsze miasta Francji, sanktuaria i niektóre stolice Europy, szybko został przekształcony w trwającą do tej pory i ogarniającą wiele państw na różnych kontynentach nową misję św. Teresy. Święta poprzez swoje relikwie odwiedzała więzienia, gdzie dokonywały się liczne nawrócenia, wspólnoty monastyczne, odnawiając w nich charyzmat życia konsekrowanego, w zsekularyzowanych państwach prowokowała czas łaski i przebudzenia Kościoła, otworzyła drogę do ewangelizacji na Tajwanie, nawiedziła miejsca zsyłek, obozów przymusowej pracy i zbiorowych zbrodni, wizyta jej relikwii wpisała się w niektórych państwach w potrzebę uzdrowienia wewnętrznych ran powojennych i pojednania zwaśnionych religii. Wszędzie obecność relikwii wywoływała ogromny entuzjazm i ożywienie życia religijnego: całonocne śpiewy, zrzucanie z samolotów płatków róż, petardy i balony towarzyszące procesji z relikwiami, świadectwa nawróceń i uzdrowień, niezliczone spowiedzi i wielka radość. W czasie pobytu urny z relikwiami atmosfera w miastach całkowicie się zmieniała, oprócz przejawów braterstwa i pokoju, pojawiały się gesty pojednania pomiędzy przeciwnikami politycznymi. Św. Teresa pokazała, że w obecnych czasach nie można być świętym tylko połowicznie.

Otwarta na wszystkich

Pielgrzymowanie urny z relikwiami św. Teresy to fenomen przyciągający i skupiający miliony ludzi, pomimo tego, że wizyty te nie były nagłaśniane przez reklamę i środki masowego przekazu. Wszędzie, gdzie pielgrzymowały relikwie św. Teresy, przychodziły niespodziewane tłumy ludzi szukających Boga. Przybywały wszystkie stany i kategorie ludzi: od najmłodszych po ludzi w bardzo podeszłym wieku, od zwykłych po elity intelektualne, od bezrobotnych po mężów stanu. Przybywali też ludzie z tzw. marginesu: zagubieni, alkoholicy, narkomani, więźniowie, prostytutki. Święta, pielgrzymując po całym świecie, prowadzi dialog ze wszystkimi, stąd też zapraszała także wyznawców innych religii i wyznań - muzułmanów, buddystów, protestantów. Jej misja wyraźnie realizuje to, o co prosił Jan Paweł II w liście Novo millennio ineunte: „Należy z ufnością przedkładać wszystkim propozycję Chrystusa. Trzeba zwracać się do dorosłych, do rodzin, do młodych i dzieci, nie ukrywając nigdy ewangelicznego orędzia, ale dostosowując się do szczególnych potrzeb każdego, do jego wrażliwości i języka, na wzór św. Pawła, który pisał: „Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych” (1 Kor 9, 22)”.

Prosta, dyskretna, uśmiechnięta

Św. Teresa dążyła do tego, aby kochać Jezusa i sprawiać, aby był kochany, stąd głoszenie Go jest głównym celem trwającego nawiedzenia. Dominującą działalnością pastoralną podczas peregrynacji relikwii było uświęcenie wiernych przez sakramenty, adoracje, nocne czuwania, dni skupienia, konferencje, ale były również koncerty muzyczne, śpiewy chórów, wieczory poezji, teatru czy projekcji filmów. Święta dotrzymuje danej nam obietnicy, iż będąc w niebie, będzie czynić dobro na ziemi. Nie naucza na sposób akademicki, ale promieniuje „teologią świętych”. W spotkaniu z nią wielu ludzi odkryło poczucie godności i szczęścia. Św. Teresa, która umiała zachować w wieku dojrzałym prostotę, czystość serca i świeżość dziecka, przyciąga do Boga dręczone czy przygnębione dusze. Święta daje odczuć tym, którzy zbliżają się do niej, że są akceptowani bez osądzania i bez wytykania ich win. Z dyskrecją, szacunkiem i uśmiechem rozumie ludzkie problemy, dramaty i stresy, pomaga je znosić, wstawiając się za ludźmi do Boga, których wprowadza na drogę godności ludzkiej i świętości, ucząc współpracy z łaską Chrystusa.

Święta misjonarka

Akceptacja słabości i maleńkości przed Bogiem, jaką wyznaje św. Teresa, staje się przeciwwagą dla dzisiejszego świata zdominowanego przez chęć posiadania i żądzę władzy. Święta udowadnia swoim życiem, że prawdziwy rozkwit osoby polega na wyjściu z siebie i skierowaniu swych myśli na wszechobecność Boga, na zapomnieniu o sobie i służbie bliźnim. To jej schodzenie w ukrycie i małość pozwalają na działanie Ducha Świętego, a św. Teresa toruje drogę Bożemu Miłosierdziu. Przybycie relikwii św. Teresy uzdrawiało i jednało wielu ludzi, na co istnieją liczne świadectwa. Święta nie skończyła zadziwiać promieniowaniem nowej ewangelizacji, realizując w pełni powołanie „rybaka dusz”. Nie tylko patronuje misjom i opiekuje się nimi, ale przede wszystkim sama daje przykład nowej ewangelizacji, w praktyce prowadząc innych do poznania i umiłowania Kościoła. Wszędzie, gdzie urna z relikwiami nawiedziła wspólnoty, był to czas wielkiej łaski i dziękczynienia Bogu za cuda, jakie sprawia za wstawiennictwem św. Teresy.