…wybacz kaznodziei jego nieporadność,
bo głosi wielkie Słowa małymi ustami…
(B. Marshall, Chwała córy królewskiej)

Niedziela Zesłania Ducha Świętego

Gdy rano w pośpiechu, a wieczorem w znużeniu kreślisz na sobie znak Krzyża św., to prawe ramię zaznaczasz zawsze Jego imieniem. Jakbyś intuicyjnie czuła, wiedział, że „bez Twojego tchnienia cóż jest wśród stworzenia? Jeno cierń i nędze” - to co dzisiaj Kościół w Sekwencji na uroczystość Jego Zesłania śpiewa. Gdy się zaczyna i kończy Msza św., podobnie się dzieje - Jego się przyzywa, by „obmył co nieświęte, oschłym wlał zachętę, leczył serca ranę”. Wieki Kościoła odkrywały coraz bardziej Ojca i Syna, zapominając trochę o Nim, a przecież nikt bez Jego pomocy nie mógł powiedzieć „Panem jest Jezus” (por. 1 Kor, 12, 13b). Teologowie nazwali Go „zapomnianym Bogiem” z tego właśnie powodu, chociaż serca zakochanych śpiewały do Niego: „daj nam przez Ciebie Ojca znać! Daj, by i Syn poznany był! I Ciebie, Jedno tchnienie Dwóch niech wyznajemy z wszystkich sił”.
Kościołów za wiele Mu nie poświęcono, może i dlatego, że wymarzył sobie Bóg - Duch Święty, aby Jego świątynią było każde ludzkie ciało - o czym tak ładnie św. Paweł napisze, przestrzegając jednocześnie wierzących, że desakralizacja takiej świątyni ma zawsze jeden skutek: „kto niszczy tę świątynię, tego zniszczy Duch”. Pewnie i dlatego mądre nuty dzisiejszej Sekwencji nazywają Go „najmilszym z gości, słodką serc radością, słodkim orzeźwieniem”, bo zmęczeni niełatwą codziennością dziwnie czujemy, że „w pracy jest ochłodą, w skwarze żywą wodą, w płaczu utuleniem”. Nie rozdrapujemy sobie naszych myśli mądrymi dyskusjami o Nim: jaki jest? Jak wygląda? Zamykamy oczy i z obrazów śnieżnobiała gołębica każe powtarzać „wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela” - a że Pan, to klękamy na kolana, a ponieważ Ożywiciel - to się nam oczy otwierają i serce bije, krew w żyłach krąży i oczy dobry blask sieją.
Dzisiaj Jego uroczystość - Zesłanie Ducha Świętego: Kapłanom pewnie dziwnie ręce zadrżą, gdy je we Mszy św. wyciągną nad Chlebem i Winem i modlitwami wszystkich, by usta wypowiedziały wielkie słowa: „ześlij swego Ducha na ten Chleb i Wino, aby się stały Ciałem i Krwią naszego Pana Jezusa Chrystusa, który nam nakazał spełniać to misterium”. I ześle Ducha Świętego na dary ofiarne, na Twoje łzy i uśmiech, na prośby i podziękowania, na bunt i wątpliwości, na całe życie Twoje, by się przemieniało. I pewnie niejeden spowiednik dzisiaj inaczej może poczuje, gdy dłoń w geście przebaczenia podniesie i o tchnieniu Jezusa z dzisiejszej Ewangelii sobie przypomni: „weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone” (J 20, 23), że Pan Bóg tak niesamowicie zaufał słabemu człowiekowi.
A Tobie niech się serce otworzy i stanowczo potwierdzi „przybądź, Duchu Święty! Ześlij z nieba wzięty światła Twego strumień”, żeby się umiało do mamy i taty, do dzieci i żony, do męża i sąsiadów, do znajomych na ulicy i spotkanych w poniedziałek mówić proste słowa, które każdy z nich zrozumie w swoim własnym języku. Niech się dziwią - jak w dzisiejszym I czytaniu - że każdy z nich słyszy miłość, którą do niego będziesz przemawiał uśmiechem, spojrzeniem, gestem najprostszym. To będzie Twój własny dzień Pięćdziesiątnicy, Twoje małe zesłanie Ducha Świętego, które Ci pomoże dorastać do świętości. Nie bój się poprosić Go dzisiaj o to - ta odwaga zaprocentuje Twoim człowieczeństwem.