Na zakończenie Soboru Watykańskiego II papież Paweł VI na prośbę biskupów polskich ogłosił Najświętszą Maryję Pannę Matką Kościoła, nazywając Ją znakiem pociechy i niezawodnej nadziei. Episkopat Polski w liście pasterskim odczytanym w kościołach w uroczystość Zesłania Ducha Świętego 30 maja 1971 r. ogłosił obchodzenie w Polsce święta Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w poniedziałek po tej uroczystości.
Jaką prawdę ukazuje nam święto wprowadzone do kalendarza liturgicznego? Przypomina nam i wydobywa z ukrycia dawną prawdę wiary o Matce Kościoła, Matce nas wszystkich, wyrażaną między innymi w Litanii Loretańskiej. Matka jest niewiastą, która swemu dziecku daje życie, ciało i krew. W analogiczny sposób Maryja jest Matką Kościoła i naszą. Ona nas wszystkich wraz z Chrystusem zrodziła. Mówi o tym św. papież Pius X w encyklice Ad diem: „W łonie Maryi Najświętszej przyjął Chrystus ciało fizyczne i utworzył sobie jednocześnie w nim ciało duchowe, składające się z tych, którzy w Niego wierzą. Dlatego słusznie możemy mówić, że Maryja, nosząc pod sercem Zbawiciela, nosiła z Nim tych wszystkich, których życie było zawarte w życiu Zbawiciela. Nas wszystkich, którzy należymy do Chrystusa, którzy jesteśmy członkami Jego ciała, zrodziła Maryja jako ciało tworzące jedną całość”. Maryja jest więc naszą prawdziwą nadprzyrodzoną Matką. Nie jest to przenośnia, ale prawda wiary obecna w nauczaniu Kościoła.
Istnieje także inna podstawa wyznawania tej prawdy. Pan Jezus przed swą śmiercią na krzyżu w osobie św. Jana oddał nam swoją Matkę. „Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie” (J 19, 26-27).
Kolejny powód wyznawania tej prawdy jest nie mniej ważny - Maryja współcierpiała, współdziałała z Chrystusem w Jego dziele Odkupienia. Czytając Pismo Święte i proroctwa o umęczonym słudze Jahwe, brała udział w Jego męce, cierpiąc razem z Nim na Golgocie. I dziś współdziała z Nim jako pośredniczka i szafarka łask wysłużonych ofiarą Swego Syna. Tę prawdę od pierwszych wieków wyznawali chrześcijanie, odmawiając starożytną modlitwę Pod Twoją obronę. Swą matczyną troskę okazuje Maryja poprzez objawienia w Lourdes, La Salette, Gietrzwałdzie, Fatimie, napominając ludzi i wzywając do nawrócenia.
Święto Matki Kościoła przekazuje nam ważną i pocieszającą prawdę wyrażoną w słowach: „Oto Matka twoja”. Mam Matkę. Nie jestem sam, choćby moja matka nie żyła, choćbym sam stał nad grobem, Maryja jest zawsze przy mnie obecna, czujna, służąca matczynym sercem. Przyjmijmy Ją za autentyczną Matkę, nie wyciskajmy Jej z oczu łez, jak było w La Salette, życiem grzesznym, sprzeciwiającym się łasce chrztu św.
Podczas ostatniej wojny w obozie hitlerowskim znalazła się pewna młoda kobieta. Z natury wrażliwa i delikatna, nie mogła znieść tego, co się tam działo. Załamała się i postanowiła odebrać sobie życie. Sięgnęła po znalezioną, zgubioną przez Niemca żyletkę. Gdy ją podniosła do swych żył, aby je przeciąć, żyletka rozbłysła jakimś blaskiem, choć była ciemna noc. Przypomniała sobie Matkę Bożą, do której dużo się kiedyś modliła. W myśli, przed jej oczami stanęła Maryja i to ją ocaliło. Odmówiła modlitwę Pod Twoją obronę, zniszczyła żyletkę i przeżyła obóz dzięki ufności Matce Bożej, o czym jest całkowicie przekonana.
Idźmy przez życie z Maryją, naszą Matką. Bierzmy z Nią udział w zbawczym dziele Kościoła i swej własnej duszy. Naśladujmy Jana Pawła II, którego życiową dewizą były słowa „Totus Tuus” - Cały jestem Twój, Maryjo.