„Mieć ufność w Bogu jak Teresa z Lisieux,
to znaczy iść «małą drogą»,
którą prowadzi nas Duch Boży...”
Jan Paweł II

„Chciałabym głosić Ewangelię w pięciu częściach świata, aż po najbardziej odległe wyspy...” - życzenie wyrażone przez św. Teresę od Dzieciątka Jezus podczas rekolekcji we wrześniu 1896 r. realizuje się obecnie. Pięć kontynentów przyjmuje ją pod postacią peregrynujących relikwii, które od 1994 r. nawiedziły już m.in.: Brazylię, Filipiny, Francję, Irlandię, Kanadę, Rosję, Stany Zjednoczone, Szwajcarię, Włochy i kilka krajów afrykańskich. Od 1maja do 15 sierpnia br. peregrynacja odbywa się w Polsce. Przedsięwzięcie to ma charakter misyjny. Jest to głoszenie Ewangelii.
Spośród tych, którzy przybywają, aby nawiedzić relikwie św. Teresy, wielu uświadamia sobie, że za mało ją zna. Modlą się do niej, powierzają jej swoje sprawy, ale nie znają jej duchowej drogi.
W obecności śmiertelnych szczątków św. Teresy i w kontakcie z nimi, jakby z resztkami róży, z której opadły płatki, Bóg, który otrzymał tyle znaków miłości poprzez jej człowieczeństwo, okazuje w zamian swoją Miłość.

„Mała droga” św. Teresy

Urodziła się jako najmłodsza z rodzeństwa 2 stycznia 1873 r. Gdy dziewczynka miała 4 lata, umarła jej matka. Wzrastała w atmosferze pełnej pobożności i miłości do Pana Boga i wielkiego miłosierdzia dla ubogich. Jako małe dziecko pokochała Jezusa dziecięcą miłością. Wpatrzona w swoje starsze siostry, które wybrały życie zakonne, sama za zezwoleniem Stolicy Apostolskiej w 15. roku życia wstąpiła do Karmelu. Ciągle chorowała, a w wieku 24 lat umarła. W czym tkwi jej wielkość?
Najdrobniejsze sprawy, jak sprzątanie, mycie oraz upokorzenia, które ją spotykały, starała się czynić darem dla Jezusa. Czyniła to z prostotą, radością wewnętrzną, jak dziecko wobec rodziców. To była jej „mała droga” świętości ukazana w Dziejach duszy, przetłumaczonych na wszystkie języki świata (w Polsce pierwsze wydanie ukazało się w 1902 r.). Beatyfikowana 29 kwietnia 1923 r. i kanonizowana 17 maja 1925 r. przez Piusa XI. 14 grudnia 1927 r. Pius XI ogłosił Teresę główną patronką misji, choć nigdy nie opuściła swojego klasztoru. Chciała głosić Ewangelię na całym świecie. Chciała zostać kapłanem, diakonem, apostołem, doktorem Kościoła, męczennikiem. Jan Paweł II ogłosił św. Teresę doktorem Kościoła powszechnego. Święta do końca swojego życia pozostała „maleńką duszą”, doktorem „małej drogi”. Dla nas jej życie jest świadectwem życia w Chrystusie, uczy, że choć jest trudno, trzeba być zawsze wiernym wybranej zasadzie postępowania.

Relikwie Św. Teresy w Diecezji Rzeszowskiej

Wędrujące relikwie św. Teresy od Dzieciątka Jezus 1 maja br. przybyły do Polski. Opiekę nad nimi przejęli Karmelici Bosi, którzy uczestniczyli w spotkaniach modlitewnych na trasie peregrynacji. W każdej świątyni przy powitaniu odczytany był list Jana Pawła II z apostolskim błogosławieństwem dla tych, którzy czuwali przy relikwiach św. Teresy.
Pierwszą parafią, która przyjęła relikwie 20 maja, była Rudna Wielka, jedyna wspólnota w naszej diecezji pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Parafia była odświętnie udekorowana elementami charakterystycznymi dla kultu św. Teresy. Na drodze prowadzącej do świątyni ustawiono emblematy z wezwaniami modlitewnymi i serca ułożone z kwiatów. Ogrodzenie kościelne okalały białe serca z czerwoną różą. Parafianie przybyli do świątyni - każdy z różą. Spotkanie modlitewne poprzedziły rekolekcje prowadzone przez ojców karmelitów. Śpiew przygotowały pracujące w parafii siostry służebniczki Najświętszej Maryi Panny, które także ułożyły cykl pieśni o św. Teresie. Relikwie powitał biskup ordynariusz Kazimierz Górny. On także przewodniczył Mszy św. i wygłosił homilię. Ksiądz Biskup modlitwą ogarnął kapłanów naszej diecezji pracujących na misjach, by oni jak św. Teresa poprzez miłość i spełnienie misji ewangelizacyjnej nieśli światło i łaski Chrystusa tam, gdzie jest ich największa potrzeba. Na zakończenie Ksiądz Biskup poświęcił przyniesione róże.
Tego samego dnia po południu relikwie stanęły w katedrze rzeszowskiej. Chwilom modlitwy przewodniczył bp Edward Białogłowski. Na wiernych czekały w wielkim koszu zgromadzone płatki róż, które wierni, całując relikwie, zabierali i wkładali w kartki modlitewników.
Przyjęcie relikwii przez siostry karmelitanki klauzurowe w godzinie Apelu Jasnogórskiego poprzedzone było triduum prowadzonym przez o. Rafała Prusko. W swoich rozważaniach ukazał on wielką moc i najwyższą wartość „małej drogi dziecięctwa duchowego” św. Teresy. Czuwanie wiernych trwało do godz. 24.00. W nocy czuwały siostry karmelitanki. Poranna, koncelebrowana pod przewodnictwem bp. Kazimierza Górnego Msza św. zakończyła pobyt relikwii u karmelitanek.
Samochodem-kaplicą w osłonie policyjnej relikwie przewiezione zostały do parafii św. Judy Tadeusza. Z wiernymi oczekiwał na nie bp Edward Białogłowski. Na tę chwilę młodzież przygotowała program słowno-muzyczny. Ksiądz Proboszcz dokonał zawierzenia wiernych św. Teresie.
Czas na spotkanie z relikwiami św. Teresy był wszędzie krótki. Samochód-kaplica w pośpiechu udał się do Jasła.
Relikwie są tylko znakiem obecności Małej Świętej wśród nas, ale na drogach naszego życia potrzebujemy takich znaków, które wśród niepewności tego świata ukazują nam niezawodną drogę świętości.