Nie opada nastrój, który wytworzył się w Sandomierzu 12 czerwca. Nastrój wyrastający z fundamentu tamtego 12 czerwca, gdy Piotr naszych czasów - sługa Boży Jan Paweł II nauczał świat z sandomierskiej skarpy. Sandomierz potrzebował kilku lat, by sobie uświadomić, iż tamto słowo było skierowane nie tylko do obecnych na placu, nawet nie tylko do Polski, lecz do świata. Wszystkim nam musiał to przypomnieć, a nawet uświadomić kard. Stanisław Nagy w roku minionym, w 5. rocznicę tamtej modlitwy. Mówiąc wtedy o kluczach Piotrowych, które „dzwonią” z sandomierskiej skarpy, budząc nadzieję i umacniając wiarę, uświadomił nam naszą duchową i ewangelizacyjną odpowiedzialność za sandomierskie słowo Piotra.
Nastrój wyrastający z tamtego fundamentu niezwykle się pogłębił w pamiętnych dniach modlitwy przy Janie Pawle II odchodzącym do Domu Ojca. Spontanicznie rozpoznawana przez sandomierzan „świątynia” wypełniała się modlitwą każdego dnia. Wypełniła się też modlitwą i refleksją eucharystyczną w czasie tegorocznej uroczystości Bożego Ciała. Nawet coraz częściej w tym miejscu zginają się czyjeś kolana.
Nastrój ten nabrał jeszcze nowego kolorytu poprzez modlitwę i świadectwo, którym ubogacił nas nuncjusz apostolski w Polsce - abp Józef Kowalczyk w tegoroczną 6. rocznicę pobytu Ojca Świętego w Sandomierzu, która stała się zwieńczeniem Diecezjalnego Kongresu Rodzin. Swoisty hołd złożony przez Nuncjusza Apostolskiego w tym papieskim miejscu swoim rodzicom oraz nauczycielom, złączony z hołdem oddanym własnej świętej Matce przez syna św. Joanny Beretty Molli, której relikwie są w sandomierskim kościele św. Józefa nieustannym wezwaniem do modlitwy w intencji małżeństw i rodzin oraz w miłowaniu każdego życia, jeszcze uwydatniają słowo Jezusa Chrystusa: Błogosławieni... przypomniane i wyakcentowane w Sandomierzu przez Jana Pawła II.
Jezus najpierw wyszedł na górę. To nie wymaga komentarza. A Apostołowie i uczniowie mają wypłynąć na głębię. To też nie wymaga komentarza. I jedno i drugie wymaga „ruszenia się z miejsca”. Wymaga pełnego nadziei wysiłku. Dopiero wtedy usłyszy się słowa nadziei, z których pierwsze brzmi: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie (Mt 5,3). Ciekawa perspektywa: posiąść królestwo niebieskie. Ciekawa i pozornie dość odległa w czasie. Może dlatego mało atrakcyjna na dziś. Trzeba bowiem w tę po ludzku rozpoznawaną perspektywę wpisać perspektywę Boga, perspektywę Jego Słowa, według którego niech się stanie sprawia, że Słowo staje się ciałem. Perspektywę Boga, według której nie ma wczoraj, dziś i jutro, lecz trwa nieustanne dziś. Perspektywę Boga, w której najsilniejszym promieniem światła pozwalającym wiarą rozpoznać realia i topografię tej perspektywy jest promień Obecności, promień Miłości i promień Nadziei. Nadziei płynącej z nieustannego dziś, które może oznaczać także, że nie wolno z dobrem czekać na „jutro”, ale też nigdy nie jest za późno na dobro. W takiej perspektywie nieustannego „dziś” królestwo niebieskie staje się niezwykle atrakcyjne. Także dla współczesnego świata.
Słowo tego błogosławieństwa, a także ewangeliczna rada ubóstwa, odwołująca się do słów i przykładu życia Jezusa Chrystusa, w tym współczesnym świecie wydaje się szczególnie przydatna. Wobec narastającej biedy wielu rodzin i ciągle postępującego rozwarstwienia pomiędzy wąską grupą bardzo bogatych i coraz większymi obszarami zwyczajnej biedy, wszyscy winniśmy poczuć się wezwani przez Jezusa Chrystusa do nowego przyjęcia słowa: Błogosławieni ubodzy w duchu.... Przyjąć, to znaczy spróbować zrozumieć, uczynić to słowo swoim, napełnić swojego ducha, myślenie, wartościowanie, motywacje i wybory właśnie takim duchem.
To także słowo nadziei płynącej z sandomierskiej, papieskiej skarpy.
Błogosławieni... Czy Ty słyszysz?
Niech zstąpi Duch Twój, Boże! Niech nieustannie odnawia oblicze tej ziemi! By byli Błogosławieni...