Reklama

Raport Caritasu z ostatnich 2 lat działalności

2019-10-31 11:45

Oprac. Maria Czerska / Warszawa (KAI)

Archiwum Caritas

Blisko 14 tys. ton żywności przekazanych każdego roku ubogim w Polsce, prawie 93 mln. złotych, które trafiły na pomoc dla potrzebujących w Europie, Azji, Afryce i Ameryce Południowej, ok. 1000 ośrodków pomocy na terenie całego kraju i 100 tys. wolontariuszy działających w 44 Caritas diecezjalnych – takie m. in. dane zawarte zostały w raporcie z działalności Caritas Polska od lipca 2017 do sierpnia 2019 r. Raport z działalności instytucji w okresie, gdy funkcję jej dyrektora sprawuje ks. Marcin Iżycki przekazany został polskim biskupom podczas 384. Zebrania Plenarnego KEP.

Działania Caritas Polska to kilkaset projektów realizowanych każdego dnia w Polsce i na całym świecie, w bardzo wielu obszarach życia społecznego. Za hasłami i liczbami stoi jednak zawsze konkretny człowiek potrzebujący pomocy, którego życie - dzięki innym konkretnym ludziom - ma szanse się zmienić. Bezdomny Pan Marek, niepełnosprawny 4- letni Michałek, uzdolnione muzycznie dziewczynki z niezamożnej wielodzietnej rodziny, czy Salim z Aleppo – to bohaterowie, których historie przedstawione zostały w raporcie Caritas.

Raport zwraca uwagę na jedną z nowopodjętych inicjatyw – ogólnopolską kampanię „Polska Pomaga”, realizowaną razem z TVP po to, by pokazać bogactwo działań pomocowych Caritas i zachęcić Polaków do pomagania. Symbolem pomocowych działań w Polsce stała się od lat Świeca Caritas i Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom – inicjatywy podejmowane przez Caritas w okresie Świąt Bożego Narodzenia. „Polska Pomaga” to również organizowane 2 razy do roku koncerty charytatywne, które są gestem międzynarodowej solidarności wobec kryzysów humanitarnych w świecie a jednocześnie – formą podziękowania dla darczyńców.

Raport systematyzuje obszary zaangażowania Caritas Polska w kraju a także omawia liczne projekty realizowane przez tę instytucję zagranicą.

Reklama

Działania w Polsce

Walka z ubóstwem

W ramach walki z ubóstwem Caritas Polska jako instytucja partnerska realizuje m. in. unijny Program Operacyjny Pomoc Żywnościowa 2014-2020. Jest to program ogólnopolski, w który włączonych jest 26 Caritas diecezjalnych. W ostatnim roku działania programu wydano niemal 14 tys. ton żywności dla ponad 280 tys. osób.

Dwa razy do roku – przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy odbywa się zbiórka żywności. „Tak. Pomagam!”. W wyniku każdej z nich, przy udziale ok. 25 tys. wolontariuszy pomoc żywnościowa trafia średnio do 60 tys. osób.

Pomoc potrzebującym a zarazem przeciwdziałanie marnowaniu żywności to cel programu „Spiżarnia Caritas”, realizowanego od marca 2017 r. Program polega na odbieraniu ze sklepów i dystrybucji pełnowartościowej żywności wśród potrzebujących. Żywność rozprowadzana jest w ok. 500 punktach w całej Polsce. W 2018 r. była to żywność o wartości 40 mln. zł.

Wsparcie dla seniorów i osób zagrożonych wykluczeniem

„Karta na zakupy dla seniorów” – to program Caritas realizowany już od 2 lat we współpracy z Jeronimo Martins Polska SA, właścicielem sieci „Biedronka”. Jest to konkretna pomoc finansowa (150 zł miesięcznie na zakupy w „Biedronce”) skierowana do seniorów w najtrudniejszej sytuacji materialnej. W ciągu 2 lat pomocą objętych zostało ponad 10 tys. osób.

Oprócz tego - również we współpracy z Jeronimo Martins - realizowany jest program aktywizacji społecznej seniorów „Senior Caritas”. W programie zaplanowano ponad 1000 działań i wydarzeń dla ok. 4 tys. seniorów i 1600 wolontariuszy. Polegają one na szeroko rozumianej aktywizacji oraz tworzeniu międzypokoleniowych więzi.

„Kromka chleba dla sąsiada” to doroczna inicjatywa polegająca na organizowanym przez Caritas diecezjalne wspólnym wypiekaniu chleba, który trafia do potrzebujących. Akcji dzielenia się chlebem towarzyszy zbiórka żywności. W 2017 i 2018 r. przygotowano z niej paczki dla 13 tys. potrzebujących seniorów.

Pomoc dzieciom i rodzinom

Programy stypendialne „Skrzydła” i „Dwa talenty” polegają na długoterminowej pomocy dla uczniów w złej sytuacji materialnej oraz dla tych szczególnie uzdolnionych. W roku szkolnym 2018/2019 w ramach programu „Skrzydła” ufundowano 350 stypendiów na kwotę 525 tys. zł. oraz w ramach programu „Dwa talenty” -118 stypendiów na kwotę 236 tys. zł.

Jedną z najstarszych inicjatyw Caritas w Polsce jest Wakacyjna Akcja Caritas – wsparcie wypoczynku letniego dla dzieci, których rodziców na to nie stać. Od kilku lat na kolonie Caritas przyjeżdżają do Polski również dzieci polskie, głównie ze Wschodu. W 2019 r. z akcji skorzystało w sumie ok. 25 tys. dzieci.

Tornister pełen uśmiechów – to zbiórka wyprawek szkolnych. Każdego roku z pomocy korzysta ok. 20 tys. najmłodszych. Od 2 lat wiele tornistrów wędruje do uczniów zza wschodniej granicy. Od początku trwania akcji wyposażono w sumie ok. 170 tys. tornistrów.

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom to najbardziej rozpoznawalna inicjatywa Caritas w Polsce, o charakterze ekumenicznym. W ubiegłym roku odbyła się jej jubileuszowa, 25. edycja.

Wsparcie dla osób chorych i starszych

W kwietniu 2019 r. wystartował program i serwis crowdfundingowy „Uratuję cię”. Poprzez serwis organizowane są zbiórki internetowe dla osób potrzebujących szybkiego wsparcia. Projekt polega również na aktywizowaniu najbliższego otoczenia beneficjentów. Dotychczas ze wsparcia skorzystało 130 potrzebujących na łączną kwotę 4 635 000 zł.

Caritas realizowała też ekumeniczną akcję charytatywną Jałmużna Wielkopostna. Łączna liczba beneficjentów, którym udzielono wsparcia w ramach tej inicjatywy to 232 tys. osób

Pomoc migrantom i uchodźcom

W okresie, którego dotyczy raport, Caritas Polska realizuje równolegle 4 projekty skierowane do migrantów i uchodźców – na terenie województwa zachodniopomorskiego, w Wielkopolsce, na Mazowszu i na terenie województwa warmińsko – mazurskiego. Polegają one na pomocy oraz wsparciu integracji. Korzysta z nich w sumie prawie 10 tys. osób. Kwota wsparcia to ok 8,5 mln. zł.

Pomoc wykluczonym społecznie

W ramach wsparcia dla wykluczonych Caritas Polska realizuje kilka programów, głównie na terenie stolicy. Program wychodzenia z bezdomności i uzależnień dla mężczyzn „Damy radę!” prowadzony jest w Warszawie. To program 3 – letni, ze wsparcia skorzystało 30 osób. 3 otrzymały już własne mieszkania. Usamodzielnieniu służy też inicjatywa „Kto rano wstaje” - umożliwiająca podjęcie pracy i zarobkowanie osobom bezdomnym. Rowerowy streetworking „Damy radę”, Uliczny Patrol Medyczny oraz „Trochę ciepła dla bezdomnego” to kolejne inicjatywy podejmowane w stolicy w celu docierania do najbardziej potrzebujących, których życie może być zagrożone.

Od kwietnia 2017 r. działa program „Dwa kroki”, pierwszy program kompleksowego wsparcia dla więźniów i ich rodzin. Realizowany jest pilotażowo przez Caritas Diecezji Siedleckiej. Na terenie zakładu karnego w Siedlcach uczestniczyło w nim ok. 100 osadzonych.

Ekologia integralna

Caritas Polska włącza się w promocję proekologicznego nauczania Kościoła. Wśród podjętych w ostatnim czasie inicjatyw raport wymienia m.in. „Mobliną Ambasadę Laudato Si’”, czyli elektryczny bus jeżdżący po całej Polsce i promujący ekologiczne postawy. Caritas podejmuje też współpracę z podmiotami takimi jak Światowy Ruch Katolików na Rzecz Środowiska, organizuje kampanie medialne, konferencje i warsztaty. Warto przypomnieć, że 7 października 2018 w ramach „Niedzieli Świętego Franciszka” równolegle w 4 miastach w Polsce – Toruniu, Gdańsku, Poznaniu i Krakowie – odbyły konferencje pt. „Przebudzenie ekologiczne. Krok pierwszy – nie marnuję żywności”. Konferencje połączone były z warsztatami kulinarnymi food waste oraz kiermaszami zdrowych produktów.

Pozostałe programy

Nie sposób nie wspomnieć o wolontariacie Caritas – 100 tysięcznej rzeszy osób chcących pomagać innym, zgromadzonych wokół Centrów Wolontariatu, Parafialnych Zespołów Caritas i Szkolnych Kół Caritas. We wszystkich diecezjach organizowane są różnorodne spotkania, zjazdy lub rekolekcje, które umożliwiają wolontariuszom integrację, modlitwę oraz pogłębienie religijnego wymiaru ich życia i działania. Caritas Polska stawia też na rozwój wolontariatu młodych poprzez włączenie się w europejską sieć Young Caritas.

Caritas Polska organizuje też szybką pomoc dla ofiar kataklizmów i klęsk żywiołowych a także współpracuje z redakcją programu Telewizji Polskiej S.A. „Sprawa dla reportera”, zbierając środki na rzecz potrzebujących bohaterów programu.

W marcu 2018 r. Caritas Polska zaprosiła Caritas diecezjalne do składania wniosków na realizację projektów w ramach konkursu pod hasłem„100 projektów na 100 –lecie odzyskania niepodległości Polski”. Wybrano 100 projektów, które zostały dofinansowane na kwotę ponad 2 mln. zł.

Działania na rzecz potrzebujących zagranicą

Caritas Polska pomaga potrzebującym na 4 kontynentach poprzez ponad 100 konkretnych projektów.

Afryka

W Afryce Caritas Polska realizuje w ostatnim czasie 38 projektów, każdy o wartości od ok. 4 tys. do 224 tys. zł. Podejmuje m.in. projekty dożywiania, czy zapewnienia wody pitnej. Wiele projektów związanych jest z ochroną zdrowia. Dzięki Caritas Polska rozbudowuje się m.in. ośrodek zdrowia w Kithatu w Kenii, przychodnię zdrowia w Dimako w Kamerunie, hospicjum w Kabuga w Rwandzie, czy ośrodek w Befasy na Madagaskarze. Caritas pomaga też w edukacji dzieci i młodzieży, m.in. wspierające edukację dzieci uchodźców z Erytrei. Część projektów dotyczy wsparcia działalności parafii, zakonów i misjonarzy, pomocy poszkodowanym w klęskach żywiołowych i uchodźcom.

Ameryka Południowa

W Ameryce Południowej Caritas Polska realizuje 17 projektów, każdy o wartości od ok. 5 tys. do ponad 70 tys. zł. Związane są z dożywianiem, ochroną zdrowia, zapewnianiem odpowiedniej infrastruktury dla potrzebujących, edukacją czy pomocą doraźną. W Canoa w Ekwadorze Caritas Polska dofinansowuje budowę laboratorium klinicznego. W Ekwadorze prowadzi też akcję „Tornister pełen uśmiechów”.

Azja

W Azji wsparcie Caritas Polska skoncentrowane jest na Syrii, którą powoli świat przestaje się interesować. Warto przypomnieć, że Caritas Polska jest jedną z niewielu instytucji pomocowych kontynuujących wsparcie dla tego kraju, począwszy od unikalnego programu „Rodzina Rodzinie” docierającego poprzez lokalne parafie do 8700 rodzin w Aleppo. Caritas wspiera też uchodźców syryjskich i ubogich Jordańczyków w Jordanii, pomaga mikroprzedsiębiorcom w Syrii i odpowiada na potrzeby edukacyjne syryjskich dzieci poprzez projekt „Szkoła szkole”.

W sumie raport omawia 69 projektów realizowanych przez Caritas Polska w Azji, z czego 28 to projekty pomocowe dla Syrii. Poza tym pomocą objęci są również potrzebujący w Irackim Kurdystanie, na Filipinach, w Nepalu, na Sri Lance, w Indiach w Strefie Gazy i w rejonie Betlejem, w Kazachstanie, Kirgistanie, Bangladeszu, Iranie, Jemenie, w Indonezji i w syberyjskiej Rosji.

Wartość wsparcia przekazanego w ramach programu „Rodzina Rodzinie” to 47 mln. zł. Wiele projektów realizowanych przez Caritas Polska to projekty o budżecie powyżej 1 mln. zł.

Europa

Pomoc Caritas Polska dla krajów europejskich to przede wszystkim pomoc dla ogarniętej wojną Ukrainy. Z 47 projektów realizowanych w Europie Ukrainy dotyczą 34. To dożywianie osób potrzebujących, dofinansowywanie wypoczynku letniego, czy funkcjonowania świetlic i innych placówek dla dzieci, wsparcie medyczne dla konkretnych osób i kilka programów stypendialnych dla ukraińskich studentów. To również projekty budowlane i modernizacyjne. Warto także wspomnieć o utworzeniu Centrum Wsparcia Rodziny jako modelu integracji osób przesiedlonych i społeczności przyjmujących na Ukrainie.

W Europie Caritas Polska angażuje się m.in. także w pomoc uchodźcom przebywającym na terenie Grecji i Włoch.

Tagi:
Caritas wolontariat wolontariusze

Hiszpania: osadzony szwagier króla został wolontariuszem u orionistów

2019-09-19 15:14

mz (KAI/EM/EP/REL) / Madryt

Iñaki Urdangarin, osadzony od 2018 r. za malwersacje szwagier króla Hiszpanii Filipa VI, wyszedł w czwartek rano z więzienia Brieva, w prowincji Ávila, aby rozpocząć swoją współpracę z ośrodkiem dla niepełnosprawnych. Instytucję, prowadzoną przez księży orionistów, Urdangarin będzie odwiedzał dwa razy w tygodniu, pracując tam jako wolontariusz przez 8 godzin.

ferobanjo/pixabay.com

Zgodnie z opublikowaną we wtorek decyzją sądu Kastylii i Leonu Iñaki Urdangarin będzie pracował jako wolontariusz na rzecz innych, a także w celu swojej “socjalizacji wynikającej z osamotnienia”. Mąż siostry króla Filipa VI ma pomagać niepełnosprawnym w Domu Księdza Orione w Pozuelo de Alarcón w codziennych zajęciach, takich jak spacer, ćwiczenia czy pływanie.

51-letni Urdangarin trafił do więzienia Brieva w czerwcu 2018 r. po skazaniu go przez sąd na blisko sześć lat więzienia, m.in. za nielegalne zainkasowanie 6 mln euro przeznaczonych na inwestycje publiczne. Podczas śledztwa potwierdzono, że w latach 2004-2006 Urdangarin firmował swoim nazwiskiem przestępczą działalność organizacji non profit, Instytutu Noos, powołanego do propagowania sportu i kultury fizycznej. Większość środków trafiała jednak na inne cele, m.in. prywatne konta w rajach podatkowych.

Iñaki Urdangarin jest byłym kapitanem reprezentacji Hiszpanii w piłce ręcznej. Z ekipą tą zdobył dwukrotnie, w 1996 r i 2000 r., brązowy medal na letnich igrzyskach olimpijskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gwatemala: beatyfikacja brata szkolnego Jakuba A. Millera – męczennika

2019-12-06 19:13

kg (KAI) / Huehuetenango

W sobotę 7 grudnia w mieście Huehuetenango w zachodniej Gwatemali biskup diecezji David w Panamie kard. José Luis Lacunza Maestrojuán ogłosi błogosławionym brata Jakuba Alfreda Millera, który poniósł tam śmierć męczeńską w wieku 37 lat. Był on amerykańskim bratem szkolnym, który ponad 10 lat swego życia zakonnego spędził w Ameryce Środkowej, głównie w Nikaragui, potem w Gwatemali i tam zginął z rąk niewykrytych do dzisiaj sprawców.


Brat Santiago czyli Jakub Alfred Miller

Oto krótki życiorys nowego błogosławionego.

Jakub (James) Alfred Miller urodził się 21 września 1944 w miasteczku Stevens Point w amerykańskim stanie Wisconsin. Był wcześniakiem i zaraz po urodzeniu ważył zaledwie nieco ponad 1,8 kg, później jednak szybko się rozwijał i jako dorosły mierzył prawie 2 metry i ważył 100 kg. W dzieciństwie i wczesnej młodości był bardzo porywczy, a nawet niesforny i rubaszny, co nieraz budziło lęk w jego otoczeniu.

Wielki wpływ na zmianę jego zachowania i na całe późniejsze jego życie wywarła nauka w szkole średniej, prowadzonej przez braci szkolnych w mieście Winona w sąsiednim stanie Minnesota. W 1959, mając 15 lat, rozpoczął juniorat w tym zgromadzeniu zakonnym, w 3 lata potem został postulantem, a następnie nowicjuszem. Przyjął wówczas imiona zakonne Leo William, później jednak powrócił do swych imion chrzestnych i tylko ich używał.

Jeszcze przed złożeniem ślubów wieczystych w sierpniu 1969 zaczął pracować jako nauczyciel języków angielskiego i hiszpańskiego i jako katecheta w szkole średniej Cretin w St. Paul – stolicy Minnesoty; uprawiał też amerykański futbol i trenował drużynę szkolną.

Po ślubach władze zgromadzenia wysłały go do pracy w mieście Bluefields w południowo-wschodniej Nikaragui, skąd w 1974 przeniesiono go do Puerto Cabezas na północny wschód kraju. Pracował tam nie tylko jako nauczyciel, ale również przy rozbudowie miejscowego kompleksu przemysłowo-kościelnego, a szkoła na jego terenie pod jego kierunkiem rozrosła się z 300 do 800 uczniów. Aby bardziej zbliżyć się do miejscowej ludności, zaczął używać hiszpańskiej wersji swego imienia – Santiago (Jakub) i pod nim był powszechnie znany.

Tę pomyślnie rozwijającą się działalność przerwało w lipcu 1979 polecenie władz zakonnych, aby opuścił Nikaraguę, gdy zwyciężyło tam lewicowe ugrupowanie sandinistów. Brat Santiago pozostawał bowiem w dobrych i bliskich kontaktach z dotychczasowym dyktatorem Anastasio Somozą, widząc w tym szanse na wypełnienie przez rząd zobowiązań co do rozbudowy szkolnictwa w tym regionie, złożonych jego poprzednikowi i współbratu zakonnemu Francisowi Carrowi. Ale niektórzy miejscowi mieszkańcy uważali te więzi za zbyt bliskie i to zaniepokoiło przełożonych zakonnika, tym bardziej że nowe władze umieściły jego nazwisko na liście tych, których należy „sprzątnąć”.

Brat Santiago wrócił więc bardzo niechętnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie znów zaczął uczyć w swej pierwszej szkole w St. Paul, nie przestając jednak marzyć o powrocie do Ameryki Środkowej. Robił tak wiele dla tej placówki, że uczniowie nazwali go „Bratem Złotą Rączką”.

W styczniu 1981 znów znalazł się w Ameryce Środkowej, tym razem w Gwatemali – w Huehuetenango na zachodzie kraju i tam od pierwszej chwili zaangażował się jako nauczyciel zawodu w poprawę położenia ludności tubylczej, uciskanej przez panujący w tym kraju reżym. Działania te z jednej strony zyskały mu wielką sympatię miejscowych mieszkańców, z drugiej ściągnęły nań nie mniejszą wrogość rządzących wojskowych i bardzo szybko zaczął otrzymywać ostrzeżenia i pogróżki, których jednak nie uląkł się i nadal prowadził swą działalność na rzecz najuboższych.

Już w rok później – wieczorem 13 lutego 1983 do prowadzonej przez braci szkolnych Szkoły Indiańskiej im. De La Salle wdarło się trzech zamaskowanych i uzbrojonych mężczyzn, oddając serię strzałów do brata Millera, zajętego pracami budowlanymi. Zakonnik zginął na miejscu, zabójcy natomiast od razu odjechali, a wszelki ślad po nich zaginął. Do dziś pozostali niewykryci i nieukarani.

Amerykańska diecezja La Crosse, na której terenie urodził się przyszły błogosławiony, ustanowiła nagrodę jego imienia za działalność na rzecz sprawiedliwości społecznej, a po jego śmierci powstała także fundacja, również nosząca jego imię, w celu kontynuowania jego dzieła na rzecz biednych i uciskanych. Brat Santiago nazywany jest „męczennikiem edukacji”.

Jego proces beatyfikacyjny toczył się w Huehuetenango w latach 2009-10, a w Watykanie zakończył się podpisaniem przez Franciszka dekretu o męczeństwie 7 listopada 2018.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem