Przy okazji uroczystości Wszystkich Świętych przypominamy sobie, że stajemy się świętymi dzięki łasce Bożej. Dnia 15 października byłem na Placu św. Piotra w Rzymie, gdzie papież Benedykt XVI wprowadził do kalendarza Kościoła czterech nowych świętych.
Pojechałem do Rzymu przede wszystkim, dlatego, że jedną z kanonizowanych osób była Matka Theodore Guerin, założycielka Zgromadzenia Sióstr Opatrzności z St. Mary of the Woods w stanie Indiana. Siostry Opatrzności pracują już od dłuższego czasu w archidiecezji Chicago angażując się nie tylko w szkolnictwo, ale i w inne dziedziny.
Matka Guerin wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Opatrzności w jej rodzinnym kraju, we Francji. Przez lata nauczała i zajmowała się chorymi. Była dobrze przygotowana do tej posługi, gdyż już jako piętnastoletnia dziewczyna dbała o swoją rodzinę, kiedy jej ojciec został zamordowany, a matka nie dawała sobie sama radę z utrzymaniem rodziny. Być może z powodu tak trudnego życia, Theodore rozwinęła w sobie całkowite oddanie się Opatrzności Bożej w ludzkich sprawach. Zaufała Bożej Opatrzności, kiedy wysłana została, by założyć nowy dom klasztorny w południowej części stanu Indiana, znanego wówczas jako „dzikie tereny”. Rzeczywiście, tereny te były bardzo trudne. Siostry często głodowały, były znienawidzone przez Amerykanów, którym wmawiano, że siostry katolickie są siedliskiem niemoralności.
Gdy podupadła na zdrowiu, wzmacniała ją siła wiary. Została wyższą przełożoną nowego Zgromadzenia Sióstr Opatrzności i zakładała nowe klasztory i szkoły w stanie Indiana i Illinois. Matka Guerin żyła w latach 1798-1856. Dobrze znała swoje słabości, ale zawsze ufała Bogu: „Jakąż wielką siłę czerpie dusza z modlitwy! W pośrodku burzy, jak słodki jest spokój, który znajduje dusza w Sercu Jezusa”.
Zaufanie Bogu wśród słabości i wielkich trudności charakteryzowały życie trzech innych świętych kanonizowanych wraz z Matką Guerin.
Biskup Rafael Guizar Valencia (1878-1938) żył w czasach prześladowań Kościoła w jego rodzinnym Meksyku. Urodził się w stanie Michoacan, gdzie tak wielu Amerykanów pochodzenia meksykańskiego zamieszkałych w Chicago ma swoje rodzinne korzenie. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1901. Podczas lat prześladowań przebierał się jako uliczny domokrążca, muzyk lub jako lekarz homeopata. Przebieranie to umożliwiało mu kontynuację różnych posług, a szczególnie dbanie o chorych i udzielanie umierającym sakramentu chorych. Ścigany przez antyklerykalny rząd Meksyku uciekł najpierw do Stanów Zjednoczonych, a potem na Kubę. W 1919 r. otrzymał nominację na biskupa Veracruz. Niestety, pierwsze dziewięć lat swego biskupstwa spędził na wygnaniu. Kiedy raz odwiedził swoją diecezję, to musiał uciekać, by ratować życie. W pewnym momencie gotowy był oddać się w ręce prześladowców pod warunkiem, że rząd zagwarantuje wolność religijną dla katolików. Ludzie bardzo ufali swemu Biskupowi, widząc wielką siłę Bożej łaski w jego życiu. Kiedy patrzymy z podziwem na głęboką wiarę u wielu latynoamerykańskich katolików w archidiecezji, powinniśmy przyznać, że za ich wiarą stoi właśnie przykład i ofiara biskupa Rafaela Guizara.
Filippo Samaldone (1848-1923), to włoski ksiądz diecezjalny, którego życie odznaczało się ogromnymi aktami miłosierdzia, szczególnie wobec ludzi niemych i głuchych. Posługa wśród głuchoniemych jest dobrze rozwinięta w Chicago, dzięki ofiarnej pracy ks. Joseph Mulcrone. Podczas Mszy św. kanonizacyjnej polecałem go Bogu w moich modlitwach oraz tych, którzy z nim pracują.
Czwartą osobą ogłoszoną świętą była Rosa Venerini (1656-1728), młoda Włoszka, która całkowicie poświęciła swoje życie dla kulturalnego, moralnego i duchowego wychowania dziewcząt. Otworzyła pierwszą publiczną szkołę dla dziewcząt we Włoszech i założyła apostolskie zgromadzenie religijne zwane: Zgromadzenie Pobożnych Szkolnych Nauczycieli. Jej motto brzmiało „Uczyć, by uratować” i to motto mogłoby również odnosić się do katolickich szkół w naszej archidiecezji.
Nasze zbawienie zależy od całkowitego oddania się woli Bożej. Powinniśmy ufać Bożej Opatrzności bardziej aniżeli naszym pragnieniom, planom i projektom. Podążamy do świętości drogą, która nie jest naszym wyborem i to jest najistotniejsze. Jeżeli chcemy być świętymi, musimy codziennie modlić się o dar świętości i żyć każdego dnia współdziałając z Bożą łaską. W centrum życia świątobliwego jest całkowite oddanie się Bogu.
Papież Benedykt XVI w homilii, podczas Mszy św. kanonizacyjnej, rozważał ewangeliczną przypowieść o bogatym młodzieńcu, który nie poszedł za Chrystusem, ponieważ nie potrafił przełamać się, by sprzedać wszystko, co miał, a pieniądze rozdać ubogim. Papież wyjaśnił, że „świętym mężczyzną lub kobietą jest ten, który z radością i hojnością odpowiada na wołanie Chrystusa, by porzucić wszystko i pójść za nim”. To jest nadzwyczaj trudne, ponieważ każdy z nas chce zatrzymać coś dla siebie, jako swoją własność, a w ten sposób uniemożliwiamy Bogu pełne działanie wobec nas.
W tygodzień po kanonizacji wraz z przewodniczącym Konferencji Katolickich Biskupów w USA bp. Williamem Skylstadem, odwiedziliśmy wielu przewodniczących różnych Kongregacji w Watykanie, a nawet rozmawialiśmy z Papieżem. Różnorodność i uniwersalność Kościoła była zawsze obecna w tych rozmowach, ale serce Kościoła było widoczne podczas ceremonii kanonizacji. Każdy z nas jest powołany, by być częścią tego serca, niezależnie od pozycji, jaką zajmujemy w społeczestwie.
W listopadzie modlimy się za tych, którzy odeszli przed nami w wierze, módlmy się również jedni za drugich we wspólnocie wiary, by Bóg uczynił nas świętymi.