Sprawa Listu do biskupów niemieckich zdominowała kolejne posiedzenie Komisji Głównej Episkopatu Polski, która odbyła się pod przewodnictwem kard. Stefana Wyszyńskiego 8 lutego 1966 r. w Warszawie.

Obecni biskupi przekazywali przebieg rozmów, jakie przeprowadzili z nimi przedstawiciele komunistycznych władz w poszczególnych województwach w związku z Orędziem. Przebieg wszystkich był bardzo podobny: przedstawienie linii rządowej i wskazanie na "niestosowność" zachowania Episkopatu polskiego, który nie skonsultował swego kroku z Rządem, tak jak zrobili to biskupi niemieccy. Tylko w przypadku Kielc zachowanie przedstawiciela władzy wobec biskupa było niegrzeczne. Z biskupich relacji nasunęła się Księdzu Prymasowi ciekawa refleksja:

Komuniści uchwycili jedno, że "Orędzie" to dokument wielkiej wagi, który zadał cios polityce Rządu. Postawa Episkopatu wysunęła na czoło Kościół w Polsce, na co nie może zgodzić się Rząd.

Kolejnym punktem było omówienie zagranicznych reakcji na Orędzie. Omówienie tej sprawy przez kard. Bolesława Kominka uzupełnił wieloma ciekawymi spostrzeżeniami ze swej podróży na Zachód abp Jerzy Stroba. Wypowiedź obu biskupów Prymas Tysiąclecia tak streścił:

Opina całej prasy światowej przyjęła "Orędzie" entuzjastycznie. Nastąpiło kolosalne zwyżkowanie autorytetu Episkopatu Polski i Prymasa Polski. "W 1956 r. było dwóch - Gomułka i Wyszyński; dzisiaj pierwszy idzie w dół, drugi zwyżkuje". Prasa kat. zagraniczna widzi wielki wpływ Soboru na "Orędzie". Pierwszym zastosowaniem Soboru było "Orędzie polskich biskupów". Biskupi polscy wprowadzili nowy klimat polityczny. Nawet prasa komunistyczna włoska i francuska stanęła po stronie biskupów polskich. Nawet "Unita" stanęła za tym "Listem". Emigracja w całości poparła też "Orędzie".

Rewelacyjną wieścią były spekulacje na temat ewentualnego przyznania Nagrody Nobla dla kard. Stefana Wyszyńskiego.

Nic zatem dziwnego, że, przy tak powszechnie życzliwym przyjęciu przez zagranicę Orędzia Episkopatu Polski, minister spraw zagranicznych Adam Rapacki był przeciwny wszelkim działaniom przeciw biskupom. Ambasadorowie musieli mu zdawać podobne sprawozdania, jak te kard. Kominka i abp. Stroby. Występować przeciwko tak pozytywnie odbieranej przez świat inicjatywie było krokiem co najmniej nieroztropnym. Nie wszyscy sprawujący władzę to rozumieli.

Prymas Tysiąclecia podkreślił także praktyczne skutki, jakie już można było zauważyć:

- Z inicjatywy ks. Edwarda Lubowieckiego we wszystkich parafiach niemieckich miano świętować Tysiąclecie Chrztu Polski.

- W Republice Federalnej Niemiec zaczęto przygotowywać nową historię Kościoła w Polsce. Nową, bo zauważającą pozytywne i negatywne strony wzajemnych kontaktów Polaków i Niemców na przestrzeni dziesięciu wieków państwa polskiego, czyli w duchu Orędzia.

- Przesłanie Orędzia stało się też podstawą do rewizji podręczników historii. Fragmenty dotyczące stosunków polsko-niemieckich miały stać się odtąd bardziej obiektywne.

- Postanowiono powołać Instytut Polsko-Niemiecki z siedzibą w Rzymie, który zająłby się historią stosunków pomiędzy tymi dwoma narodami.

- Orędzie wywołało w narodzie niemieckim potrzebę odbywania pielgrzymek pokutnych do Polski jako ekspijację za krzywdy wyrządzone podczas II wojny światowej.