Wizyta duszpasterska, czyli popularna kolęda, jest zadekretowana w prawie kanonicznym, które zobowiązuje kapłanów do nawiedzania rodzin. Czy zatem jest to nakaz, potrzeba duszpasterska, czy może zwyczaj? We wspomnieniach kolęda sprzed kilkudziesięciu lat jawiła się jako wizyta przedstawiciela samego Chrystusa. W PRL-u, kiedy wierzący byli szykanowani, taka wizyta miała szczególny charakter. Była manifestacją chrześcijańskiej wspólnoty.

Ważna była symbolika spotkania: krzyż, świece, Pismo Święte. kropidło, błogosławieństwo domu, wspólna modlitwa, rozmowa o sprawach domowników i sprawach parafii, Kościoła, o codziennych troskach wiernych i samego kapłana. Wizyta miała zatem religijny wymiar, a nie tylko towarzyski. Dzisiaj zapominamy o tym, koncentrujemy się na kopertach, na zdawkowości wizyty, na naruszaniu miru domowego. Boli, że takie opinie można usłyszeć również z ust osób wierzących.

Geneza wizyt kolędowych sięga czasów rzymskich. W tamtych antycznych czasach nowy rok świętowano odwiedzinami „kalendami”. Zwyczaj został nasycony chrześcijańskimi treściami i wraz z rozwojem nowej wiary trafił również do Polski. Pamiętajmy, że popularna wizyta kolędowa to wyraz duszpasterskiej troski.