Reklama

Inwestują nie w mury, lecz w ludzi

Niedziela w Chicago 12/2007

- Co to jest Papieski Instytut Polski?

- Jest to dom formacyjny dla księży Polaków. Zamieszkują w nim księża studenci, którzy zostali skierowani przez biskupów lub przełożonych zakonnych do Rzymu na studia kościelne. Jest on instytucją kościelną pozostającą w zależności od Stolicy Apostolskiej i poddanej władzy i nadzorowi Konferencji Episkopatu Polski.

- Czyli jest to swego rodzaju akademik dla księży Polaków studiujących w Rzymie?

- Trochę więcej niż akademik. Spełnia on także funkcję formacyjną. Dla naszych studentów organizujemy skupienia, rekolekcje, spotkania z ciekawymi ludźmi. Ostatnio na przykład odbyło się spotkanie z postulatorem w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II ks. Sławomirem Oderem.

- Od jak dawna istnieje Instytut Polski?

- Za datę powstania Papieskiego Instytutu Polskiego w Rzymie uznaje się 19 marca 1910 r. Powstała ona dzięki wspaniałej wizji i staraniom świętego biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, który w 1909 r. uzyskał od papieża Piusa X pisemną aprobatę i błogosławieństwo.
Za siedzibę wybrano budynek przy via Pietro Cavallini z prozaicznej przyczyny, był on niedrogi. A był niedrogi, gdyż dom był położony wśród łąk, z dala od miasta. Dzisiaj za to jest on niemal w centrum Rzymu. Jesteśmy oddaleni jakieś pięć minut pieszo od Watykanu, dwadzieścia od rzymskich uniwersytetów.

- W 1910 r. Polski ciągle jeszcze nie było na mapie.

- Tak, stąd decyzja biskupa Pelaczara była niesłychanie odważna. Wiele trudu kosztowało go zebranie pieniędzy na zakup tego domu. Ks. Pelczar miał wizję, której pozostał wierny, mimo iż wielu odradzało kupno domu polskiego dla kraju, który nie istniał. Inną trudnością był sprzeciwu zaborców, najbardziej Rosji. Kupno tego domu oznaczało wtedy zdobycie pewnej autonomii Polaków w Rzymie.

- W poufnym memoriale czytamy, że jedną z funkcji dodatkowych tego domu było zabezpieczenie hierarchii polskiej kontaktu ze Stolicą Apostolską i ustrzeżenie ich od obcych wpływów.

- Tak, szczególnie ważnym było to w okresie panowania komunizmu. Dom nasz służył wówczas tajnym spotkaniom biskupów z przedstawicielami Watykanu. Na przykład kardynał Wyszyński często organizował tutaj spotkania nieformalne. To właśnie tu, w 1965 r. powstał list milenijny biskupów polskich do Episkopatu niemieckiego ze słynnymi słowami „Przepraszamy i prosimy o przebaczenie”. Kardynał Wyszyński zapraszał tu nawet biskupów niemieckich, z którymi pewne wątki tego listu dyskutowano. Bardzo ważnym rezydentem naszego domu był kardynał Wojtyła, który podczas trwania obrad Soboru Watykańskiego II zatrzymał się w naszym domu. Później już jako Papież wspomagał nasz dom, sam często w nim bywał. Tutaj odbywały się też posiedzenia Komisji wspólnej złożonej z przedstawicieli Watykańskiego Sekretariatu Stanu i przedstawicieli Episkopatu Polski, podczas których w drugiej połowie lat 80. omawiano sprawy relacji Kościoła i Państwa w tworzącej się nowej polskiej rzeczywistości.

- A dzisiaj, czy dom w dalszym ciągu służy polskim biskupom?

- Dzisiaj warunki zmieniły się. Nie ma zewnętrznego ograniczenia kontaktów ze Stolicą Apostolską. Biskupi bez trudności mogą przybywać do Rzymu, a Instytut, wciąż jest miejscem ich pobytu. Kiedy przyjeżdżają z racji synodów, wizyt „ad limina” oraz beatyfikacji i kanonizacji, to zatrzymują się u nas.

- W Waszym domu mieszka przeszło 60 studentów, ksiądz sam kiedyś studiował w Rzymie. Na czym polega specyfika studiowania w Rzymie?

- Korzyści są duże. Po pierwsze w naszych domach mieszkają tylko księża, którzy w Polsce odbyli formację, skończyli studia. Do Rzymu są przysłani, aby pogłębić wiedzę, by poznać Kościół powszechny. Rzym, jako kolebka chrześcijaństwa i bliskość Ojca Świętego sprawiają, że są tu inne możliwości zdobywania wiedzy, ale także przeżywania Kościoła powszechnego.
Drugi aspekt, to możliwość zapoznania się z pracą dykasterii watykańskich i kontakt z pracującymi tam ludźmi, jak również nawiązanie osobistych z nimi relacji. Stanowi to ważny element praktycznego przygotowania do administracyjnej pracy w Kościele. To doświadczenie pomaga lepiej orientować się w sprawach Kościoła i lepiej mu służyć.

- Kto finansuje funkcjonowanie domu?

- Dobroczyńców mamy wielu, a wśród nich bardzo ważna jest Liga Katolicka, dostajemy stypendia także z Konferencji Episkopatu Stanów Zjednoczonych, a dokładnie z Biura Pomocy Kościołowi w Europie Wschodniej i Centralnej. Nasi darczyńcy wiedzą, że wspierając nas inwestują nie tyle w mury, co w człowieka, że stwarzają możliwości człowiekowi, żeby on się rozwijał i swą wiedzę i doświadczenia przekazywał innym.

- Blisko pięć lat pełni Ksiądz funkcję rektora Instytutu. Kim jest aktualny rektor?

- Pochodzę z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. W rok po święceniach, czyli w 1990 r. mój biskup ks. Majdański posłał mnie do Rzymu na studia z teologii moralnej od 1992 r. podjąłem pracę na Watykanie w Papieskiej Radzie do Spraw Rodziny. Tam pracowałem 10 lat, później zaś biskupi polscy zaproponowali, abym został rektorem tego Instytutu.

- Jaki jest cel Księdza wizyty w Chicago?

- Chicago to kolebka Ligi Katolickiej, która od lat nam pomaga i wspiera. Przyjechałem by im podziękować, a także zaprezentować naszą sytuację, tak aby darczyńcy mieli świadomość na co spożytkowane zostają ich pieniądze. W Chicago mamy wielu wypróbowanych przyjaciół i dobroczyńców są wśród nich księża, jak i osoby świeckie. A wśród nich biskup Jakubowski, ks. Zdzisław Torba z parafii św. Ferdynanda, ks. Tadeusz Dzieszko z parafii św. Konstancji

- Z Chicago udaje się Ksiądz do Waszyngtonu.

- Tak, jest to rewizyta, którą złożę w Konferencji Episkopatu Stanów Zjednoczonych. Przedstawiciele amerykańskiego Episkopatu gościli nie tak dawno u nas. Poza tym pragnę też im podziękować za wsparcie materialne i stypendia ufundowane dla naszych studentów.

- Dziękuję za rozmowę

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Niedziela łowicka 6/2003

[ TEMATY ]

ksiądz

kapłan

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Książka dla ambitnych katolików

2020-01-20 17:51

[ TEMATY ]

książka

Artur Stelmasiak/Niedziela

Książka „Jutro Niedziela” to wspólne dzieło ks. Przemysława Śliwińskiego i ks. Marcina Kowalskiego

W Sekretariacie KEP odbyła się prezentacja książki pt. „Jutro Niedziela”, która pomaga osobom świeckim i duchownym lepiej przygotować się do niedzielnej Eucharystii. - To książka dla ambitnych, którzy chcą bardziej świadomie przeżyć niedzielę - mówił kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski.

"Jutro Niedziela" jest rozszerzonym zbiorem rozważań, które od kilku lat co tydzień publikowane są na portalu internetowym Stacja7. Autorem publikacji jest rzecznik archidiecezji warszawskiej ks. Przemysław Śliwiński oraz biblista ks. Marcin Kowalski.

Artur Stelmasiak/Niedziela

Książka „Jutro Niedziela” to wspólne dzieło ks. Przemysława Śliwińskiego i ks. Marcina Kowalskiego

Podczas prezentacji książki kard. Kazimierz Nycz mówił, że jest to lektura dla ambitniejszych osób, które pragną głębiej i świadomie świętować niedzielę.

- To książka dla ambitniejszych świeckich. Myślę, że będą po nią sięgać świeccy, ale także wielu księży przygotowujących się do kazania - podkreślił kard. Nycz.

Książka zawiera dużo najnowszej wiedzy biblijnej, ale jest napisana w języku zrozumiałym dla współczesnych ludzi. Ks. prof. Henryk Witczyk mówił, że siłą tej publikacji jest ukazanie jedności planu Bożego, w którego centrum zawsze stoi Chrystus - To także skarbnica wiedzy historycznej, geograficznej i filologicznej. Publikacja chroni przed niebezpieczeństwem podejścia do Pisma Świętego jak do legendy, zawiera pomocne komentarze tłumaczące tło historyczne - mówił ks. prof. Henryk Witczyk, kierownik Katedry Teologii Biblijnej Nowego Testamentu KUL. – Ta publikacja zachwyciła mnie formą prezentacji, bogactwem i logiką. Czytając nie pogubimy się w szczegółach – dodał.

Autorzy "Jutro Niedziela" znają się przez wiele lat od czasów studiów w Rzymie. - Razem też pracowaliśmy w Nowym Yorku, gdzie bardzo często głosiliśmy kazania, a amerykańskie homilie muszą być bardzo mocno osadzone w Piśmie Świętym. Zawsze dużo rozmawialiśmy na ten temat i pytaliśmy się nawzajem, jaka ma być treść tych kazań - mówił ks. Marcin Kowalski. - Naszym celem jest wejście w świat biblijny i odkrycie tam drogocennej perły Słowa Bożego, które przenosimy w nasz świat, ciesząc się nim podczas Eucharystii, szukając w nim światła i inspiracji - podkreślił ks. dr hab. Marcin Kowalski.

Publikacja powstała pod patronatem Komisji Duszpasterskiej KEP, zawiera analizy czytań do każdej niedzieli w roku liturgicznym A, z trzyletniego cyklu lekcjonarza, obowiązującego obecnie w Kościele. W następnej kolejności ukażą się tomy na rok B i rok C. - Zastanawiamy się także nad wydaniem czwartego tomu świątecznego, który będzie pomagał lepiej zrozumieć liturgię słowa ważnych świąt chrześcijańskich. Te czytania mają bowiem swoją ważną logikę - mówił ks. Przemysław Śliwiński.

Książka „Jutro Niedziela” powstała z myślą o osobach świeckich i duchownych. Przybliżając niedzielną liturgię słowa, ma pomóc przygotować się do świętowania niedzieli. - To nie miał być kolejny komentarz, tylko lektura pomagająca przygotować się do słuchania i zrozumienia niedzielnych czytań.

Chcieliśmy przede wszystkim pokazać co Słowo Boże ma nam dziś do powiedzenia – wyjaśnił ks. Śliwiński.

Publikacja posiada Imprimatur Kurii Metropolitalnej Warszawskiej i jest objęta honorowym patronatem metropolity katowickiego abp. Wiktora Skworca, przewodniczącego Komisji Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski. - Ta książka jest zbiorem wiedzy i głębokiej analizy, ale także ma wiele odniesień do współczesnych czasów i popkultury - mówiła podczas prezentacji Aneta Liberacka, prezes Fundacji Medialnej 7.

Patronat nad książką objął Tygodnik Katolicki "Niedziela".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję