Reklama

Odpowiedzią na zarzuty jest nasza postawa

Z ks. kan. dr. Bogdanem Czuprynem, rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku, rozmawiają ks. Adam Łach i ks. Tomasz Opaliński
Edycja płocka 12/2007

Ks. Adam Łach, Ks. Tomasz Opaliński: - Proszę Księdza Rektora, jak środowisko seminaryjne przyjęło publikacje mediów, zarzucające istnienie w uczelni „kultury homoseksualnej”?

Ks. kan. Dr Bogdan Czupryn: - Nasze środowisko przyjęło to bardzo boleśnie, bo jest to przykre i niesprawiedliwe oskarżenie. Zwłaszcza dotkliwie przyjęliśmy stwierdzenie senatora Jarosława Gowina, bądź co bądź człowieka Kościoła, od którego można by w związku z tym oczekiwać bardziej wyważonej i rozsądnej oceny, a w którego ustach pojawiła się ocena bardzo krańcowa i przede wszystkim nieuzasadniona. Senator Gowin w wypowiedzi dla „Rzeczpospolitej” jednoznacznie powiedział, iż wnioskuje, że w seminarium „utrwaliła się kultura homoseksualna”. To niesprawiedliwe stwierdzenie szczególnie nas dotknęło.

- Jak cała ta sytuacja wpłynęła na codzienność alumnów? Czy mogą z tego powodu doznawać przykrości czy nieprzyjemnych incydentów?

- Owszem, informacje o tego typu sytuacjach do mnie docierają. Może nie ma jakichś bardzo bolesnych ekscesów, ale u wielu alumnów pojawił się lęk przed tym, co może się stać. Klerycy obawiają się np. zaczepek podczas wyjścia do miasta, zwłaszcza gdy są w stroju duchownym. Poza tym alumni o tym rozmawiają, oczekują wyjaśnień, dlatego też dość często z nimi się spotykam i staram się przekazywać możliwie najwięcej informacji.
Gdy wspominam o tych problemach, chciałbym podkreślić, że trzeba na seminarium patrzeć personalnie. Seminarium to konkretni młodzi ludzie, którzy mają swoje rodziny, znajomych. Dlatego też w tym trudnym czasie musimy również myśleć o rodzinach kleryków, do których docierają informacje o tym, że płockie seminarium jest naznaczone skazą tolerowania homoseksualizmu. Łatwo sobie wyobrazić rodziny czy kolegów naszych kleryków, którzy słyszą, że ich synowie czy znajomi znajdują się w takim właśnie środowisku.
Niezależnie od tej trudnej i bolesnej sytuacji staramy się normalnie pracować. Przede wszystkim dużo modlimy się w intencji seminarium i naszej diecezji. W tym kontekście chciałbym podkreślić zaangażowanie ojców duchownych, zwłaszcza o. Romana Mosakowskiego. Umocnieni modlitwą staramy się z tego przykrego doświadczenia wyprowadzić jakieś dobro.

- Czy w ogóle da się wyprowadzić jakiekolwiek dobro z tej trudnej sytuacji?

- Sądzę, że tak. Ostatnio mówiłem klerykom, że przynajmniej w moim odczuciu łatwiej się cierpi w sposób niezasłużony, niż gdyby przyszło cierpieć za zasłużone przewinienia. To pierwsze cierpienie jest bardziej bezinteresowne, można je zatem lepiej wykorzystać ku budowaniu dobra. Tego typu cierpienie pozwala bardziej naśladować Chrystusa, który cierpiał nie dlatego, że był winien, lecz dlatego, że złożono na niego winy innych. Jestem przekonany, że taka perspektywa daje nam nadzieję i jednocześnie mobilizuje.

- Media donosiły nie tylko o istnieniu kultury gejowskiej, ale także molestowaniu seksualnym alumnów. Czy takie przypadki miały miejsce?

- Chciałbym bardzo mocno zaprotestować przeciwko sformułowaniu „molestowanie seksualne alumnów”. Akty molestowania, o których wiemy, nie dotyczyły kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku w czasie ich studiów, to znaczy nie były dokonywanie w czasie ich studiów, lecz w innym czasie, przed wstąpieniem do seminarium. Dlatego prosiłbym bardzo, żeby nie powielać sformułowania o molestowaniu kleryków. Można tu mówić jedynie o molestowaniu nieletnich, którzy nie byli wówczas studentami WSD.

- Ilu osób dotknęły te zranienia?

- Biorąc pod uwagę, że mówimy o bardzo różnych przypadkach, w grę wchodzi w sumie kilka osób.

- Jaką pomoc przewiduje Ksiądz Rektor dla osób, które przeszły przez te traumatyczne wydarzenia?

- Zapewne potrzebna będzie psychoterapia, aby pomóc tym osobom odzyskać równowagę psychiczną; niezbędna jest oczywiście pomoc duchowa i religijna, a w niektórych przypadkach - także materialna.

- Czy po takich doświadczeniach osoby te rokują nadzieję na kapłaństwo?

- Chciałbym jednoznacznie powiedzieć, że bolesne doświadczenia z przeszłości ich nie dyskwalifikują. To, czy dojdą do kapłaństwa, zależy od ich rozwoju i pracy nad sobą, w której seminarium - jak każdemu z alumnów - chce im pomagać. Ostatecznie o przydatności do kapłaństwa zadecyduje jak zawsze sesja księży profesorów, która przedstawia wniosek biskupowi.

- Władzom diecezji i seminarium zarzucano bierność. Prosilibyśmy zatem o wyszczególnienie działań, jakie zostały podjęte w celu wyjaśnienia tej sprawy.

- Podczas rozmów formacyjnych pytamy o sprawy związane z dziedziną czystości czy szerzej: seksualności. Dokonuje się to przede wszystkim podczas spotkań z ojcami duchownymi. Następnie - w uzasadnionych przypadkach - sprawa zostaje przedstawiona rektorowi.

- Czy dzieje się tak w przypadku każdego kleryka?

- Nie. Dzieje się to jedynie w odniesieniu do tych relacji, które budzą wątpliwości. Kiedy taka relacja pojawia się u mnie, ja - po rozmowie z zainteresowanym - przekazuję ją biskupowi, a biskup podejmuje decyzję, co z tym dalej zrobić. W jednym przypadku, kiedy po konsultacji z Księdzem Biskupem przekazałem sprawę do prokuratury, wyglądało to tak, że oświadczenie kleryka otrzymałem stosunkowo późno, tzn. w przeddzień poinformowania prokuratury. Oświadczenie zawierało szczegółową relację opisującą cały szereg negatywnych zachowań. O istnieniu tego dokumentu poinformowałem Księdza Biskupa, zaś następnego dnia wspólnie zapoznaliśmy się z jego treścią, dochodząc do wniosku, że dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy i interpretacji całego zajścia, trzeba to wszystko przekazać do prokuratury jako miejsca jedynie kompetentnego, aby stwierdzić, czy w ogóle doszło do przestępstwa, jaki to typ przestępstwa i w zależności od tych rozstrzygnięć wdrożyć odpowiednie procedury. Dodam tylko, że ten dokument przez kilka tygodni znajdował się u jednego z wychowawców, który twierdzi, że był zobowiązany przez kleryka do zachowania tajemnicy i dlatego mi go nie przekazywał. Gdyby ten dokument dotarł do mnie wcześniej, sprawę można byłoby załatwić równie skutecznie i bez narażania seminarium na niesprawiedliwe posądzenia.

- Czy w związku z ostatnimi wydarzeniami nie uważa Ksiądz Rektor, że zbyt mało mówi się w seminarium o problemach związanych z integracją seksualną?

- W moim odczuciu mówi się o tym wystarczająco dużo. Chciałbym jednak zwrócić uwagę, że zagadnienie homoseksualizmu, identyfikacji skłonności seksualnych, musi być ujęte w kontekście całego procesu wychowania do czystości i celibatu. Nie możemy tego wychowania ograniczyć wyłącznie do wyszukiwania i eliminowania z uczelni osób o skłonnościach homoseksualnych, choć ta sprawa musi być konsekwentnie realizowana. Wychowujemy bowiem ludzi do tego, żeby potrafili złożyć ofiarę ze swej seksualności na rzecz Chrystusa, Kościoła i tych ludzi, którym mają służyć. Nie sądzę, żeby było potrzebne jakieś większe uświadomienie kleryków. Mają oni dostęp do różnych dokumentów, mają możliwość rozmów na te tematy z moderatorami, te kwestie omawiamy też na wspólnych spotkaniach - tzw. duchownych, są też poruszane przez ojców duchownych. Nie widzę więc problemu zbyt skąpego informowania o homoseksualizmie czy też o przejawach „kultury gejowskiej” - te sprawy są klerykom znane. Trzeba jednak podkreślić, że identyfikacja orientacji seksualnej nie jest łatwa w warunkach seminaryjnych, dlatego że, jak wspomniałem, przygotowujemy tu ludzi do tego, by złożyli ofiarę ze swej seksualności. Nie mamy więc do czynienia z przejawami aktywnej seksualności, która jednoznacznie odsłania orientację. W związku z tym może się zdarzyć i tak, że ktoś w trakcie studiów zachowuje się pod tym względem bardzo poprawnie, dlatego że ta sfera nie jest rozbudzona. Później - w warunkach pracy parafialnej - spotyka się z sytuacjami, które tę sferę pobudzają, i wtedy dopiero ujawnia się konkretna skłonność. Oczywiście w sytuacjach ewidentnych, kiedy są bardzo konkretne wskazania, należy bardzo zdecydowanie reagować, zgodnie z instrukcją Benedykta XVI z 31 sierpnia 2005 r., dotyczącą kryteriów rozeznawania powołania w stosunku do osób z tendencjami homoseksualnymi w kontekście przyjmowania ich do seminariów i dopuszczania do święceń. Papież mówi jednoznacznie, że „Kościół, głęboko szanując osoby, których dotyczy ten problem, nie może dopuszczać do seminarium ani do święceń osób, które praktykują homoseksualizm, wykazują głęboko zakorzenione tendencje homoseksualne lub wspierają tak zwaną «kulturę gejowską»”.

- Czy klerycy przechodzą testy psychologiczne?

- Owszem, trzeba jednak podkreślić, że testy nie dają jednoznacznej odpowiedzi, co nie znaczy, że nie sugerują kierunku dalszej pracy. Dlatego potrzebna jest jeszcze obserwacja, rozmowy formacyjne i - co najważniejsze - zobowiązywanie w sumieniu. Podkreśla to bardzo mocno instrukcja Benedykta XVI, która mówi, że rozeznanie orientacji to obowiązek sumienia. Zadania osób formujących kandydatów do kapłaństwa to działanie wtórne, choć nieodzowne.

- Nasi czytelnicy darzą seminarium wielkim szacunkiem i sympatią, wspierając uczelnię modlitwą i ofiarami. Opisywane wydarzenia mogły w nich spowodować duchowy zamęt. Co Ksiądz Rektor chciałby im przekazać?

- Chciałbym przede wszystkim prosić o modlitwę, żeby w tych trudnych chwilach nie zabrakło nam wsparcia tych, na których bardzo liczymy. Cenimy sobie zwłaszcza modlitwę ludzi chorych, ofiarę cierpienia tych, którzy przeżywają różne problemy. Za to wszystko z góry bardzo serdecznie dziękuję. Jednocześnie chciałbym zadeklarować, że w naszym seminarium nie ma tych zjawisk, które sugeruje prasa. Zostaliśmy oskarżeni o sprawy, których nie ma, staliśmy się ofiarą działań, które może nie były wymierzone wprost w seminarium, ale ostatecznie na seminarium się skupiły. W ramach tzw. „oczyszczania” diecezji najbardziej ucierpiało seminarium, bo zostało potraktowane i przedstawione jako środowisko, gdzie toleruje się wykorzystywanie seksualne kleryków. Oświadczam po raz kolejny, że takich sytuacji nie ma. Robimy wszystko, aby wychowywać kleryków do poświęcenia się Bogu, do gorliwego kapłaństwa, również poprzez właściwe podjęcie czystości i celibatu. Chcę na koniec dodać, że najlepszą odpowiedzią na rozmaite zarzuty jest nasza postawa, dlatego staramy się naszą postawą - zarówno kleryków, jak i tych, którzy w seminarium pracują - pokazywać prawdziwe oblicze Kościoła i jednocześnie dawać ludziom możliwość spotkania z Chrystusem. Zatem naszą odpowiedzią na te trudne chwile jest jeszcze większa mobilizacja. Chcemy jeszcze więcej wymagać od siebie i stawać się na wzór Chrystusa, a wtedy z otwartą przyłbicą będziemy mogli spojrzeć w oczy wszystkim, do których pójdziemy.

Franciszek: Maryja jest kobietą, uczennicą i metyską

2019-12-13 09:44

kg (KAI) / Watykan

Maryja jest kobietą, uczennicą i metyską, ale też jako Pani z Guadalupe Matką i Królową ludu Ameryki Łacińskiej, jak również całego Kościoła – przypomniał Franciszek w kazaniu podczas Mszy św., której przewodniczył w bazylice św. Piotra w Watykanie 12 grudnia, w uroczystość Matki Bożej z Guadalupe. Koncelebrowali ją wraz z nim liczni kardynałowie, biskupi i księża, głównie z Ameryki Łacińskiej, w tym dwaj kardynałowie kurialni: Marc Ouellet - prefekt Kongregacji ds. Biskupów i przewodniczący działającej w jej ramach Papieskiej Komisji dla Ameryki ŁŁacińskiej i Leonardo Sandri - prefekt Kongregacji Kościołów Wschodnich.

Grzegorz Gałązka

Liturgia była sprawowana niemal w całości po hiszpańsku, z wyjątkiem pierwszego czytania - z Listu św. Pawła do Galatów - które wygłoszono po portugalsku, psalmu responsoryjnego - po włosku i aklamacji "Alleluja" - po łacinie. Oprawę muzyczną zapewniły chór Kapeli Sykstyńskiej oraz zespoły wokalno-muzyczne rzymskich uczelni - Kolegium Latynoamerykańskiego i "Mater Ecclesia".

W krótkim improwizowanym kazaniu Ojciec Święty podkreślił na wstępie, że dzisiejsza uroczystość, przygotowane na nią teksty liturgiczne i wystawiony przy ołtarzu obraz Matki Bożej z Guadalupe nasunęły mu trzy dotyczące Jej określenia: pani-kobieta, matka i metyska.

"Maryja jest kobietą i panią, jak mówi Nican mopohua [dokument z połowy XVII, dotyczący objawienia guadalupańskiego - KAI]. Ukazała się jako kobieta i ukazuje się z innym jeszcze orędziem, to znaczy jest kobietą, panią i uczennicą" – tłumaczył kaznodzieja. Zwrócił uwagę, że św. Ignacy Loyola lubił nazywać Ją Naszą Panią i "tak jest rzeczywiście, nie próbuje być kimś innym, ale jest kobietą i uczennicą".

W ciągu wieków pobożność ludowa zawsze próbowała Ją wielbić nowymi tytułami: synowskimi i wynikającymi z miłości ludu bożego, które jednak w żadnym wypadku nie odbierały Jej tego bycia kobietą-uczennicą – zaznaczył Ojciec Święty. Dodał, że św. Bernard z Clairvaux uważał, iż gdy mówimy o Maryi, nigdy nie jest dość wielbienia Jej, nadawania Jej tytułów pełnych chwały, nie ujmujących Jej jednak bycia pokorną uczennicą. Wierna swemu Nauczycielowi, który jest Jej Synem, jedynym Odkupicielem, nigdy nie chciała dla siebie czegokolwiek od swego Syna. "Nigdy nie przedstawiała się jako współodkupicielka, nigdy, była tylko uczennicą" – podkreślił mówca.

Zauważył, że pewien Ojciec Święty powiedział na tej podstawie, że bycie uczniem jest godniejsze niż macierzyństwo. Teologowie się spierają, ale Ona jest uczennicą, nigdy nie "ukradła" dla siebie czegokolwiek od swego Syna, służyła Mu, bo jest matką, daje życie w pełni czasów, jak usłyszeliśmy o tym Synu, zrodzonym z kobiety – dodał z mocą Franciszek.

Zwrócił następnie uwagę, że Maryja jest Matką naszych narodów, nas wszystkich, Kościoła, ale jest również wizerunkiem Kościoła. I jest matką naszych serc, naszej duszy. Pewien papież powiedział, że to, co mówi się o Maryi, można też powiedzieć na swój sposób o Kościele i o naszej duszy, Kościół bowiem jest kobiecy a nasza dusza ma tę zdolność przyjmowania od Boga łaski i w pewnym sensie Ojcowie Kościoła postrzegali ją na sposób kobiecy. Nie możemy myśleć o Kościele bez tej maryjnej zasady, która się na niego rozciąga – zauważył papież.

Jego zdaniem, gdy szukamy roli i miejsca kobiety w Kościele, możemy iść drogą funkcjonalności, jako że kobieta pełni funkcje, które pełni w Kościele. Ale nie powinno to nas zatrzymywać w połowie drogi – dodał. Podkreślił, że w Kościele idzie ona dalej, zgodnie z tą zasadą maryjną, która niejako "umatczynia" Kościół i przeobraża go w Świętą Matkę Kościół.

Zasadniczymi tytułami Maryi są kobieta i matka i nawet Jej wezwania z Litanii Loretańskiej pochodzą od zakochanych dzieci, które opiewają Ją jako matkę, nie naruszając jednak istoty bycia Maryi jako kobiety i matki – tłumaczył dalej papież.

Trzecim określeniem jest, według niego, metyska, Patrząc na obraz Pani z Guadalupe, widać, że chce Ona uczynić z nas metysów, a więc wymieszać. Ona sama się wymieszała, aby być Matką wszystkich, wymieszała się z ludzkością, gdyż wymieszała się z Bogiem, prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem w Jego Synu.

Na zakończenie swych rozważań Franciszek przestrzegł przed uleganiem żądaniom ogłoszenia takiego czy innego dogmatu, nazywając to "głupotami". I dodał: "Maryja jest kobietą, jest Naszą Panią, jest Matką swego Syna i Świętej Matki Kościoła hierarchicznego, jest metyską, matką naszych narodów, ale która zmieszała się z Bogiem". "Niech mówi do nas tak, jak przemawiała do Jana Diego, wychodząc od tych trzech tytułów: czułości, kobiecego ciepła i z bliskości zmieszania" – zakończył kazanie Ojciec Święty.

Następnie trzy rodziny - z Filipin, Ekwadoru i Kolumbii - złożyły na ołtarzu dary ofiarne i rozpoczęła się główna część liturgii. Po komunii papieżowi podziękował – w imieniu narodów Ameryki Łacińskiej i całego Kościoła – kard. Marc Ouellet. Życzył jednocześnie Franciszkowi z okazji przypadającej jutro 50. rocznicy jego święceń kapłańskich obfitych łask Bożych, zapewniając go jednocześnie o stałych modlitwach w jego intencji. Podkreślił, że "Twoje kapłaństwo jest darem dla Ciebie i podarkiem dla całego Kościoła".

Po końcowym błogosławieństwie Ojciec Święty pomodlił się chwilę przed wizerunkiem Matki Bożej z Guadalupe, po czym przy śpiewie hymnu ku Jej czci "La Guadalupana" opuścił procesjonalnie bazylikę.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rada UE - Polityka klimatyczna

2019-12-13 19:00

Jadwiga Wiśniewska, Poseł do Parlamentu Europejskiego

Szczyt klimatyczny COP25 w Madrycie miał dokończyć wysiłki COP24 w Katowicach, podczas którego wypracowano zasady wdrażania Porozumienia Paryskiego, tzw. Katowicką Księgę Zasad. Pozostał do uzgodnienia mechanizm rozliczania uprawnień do emisji wynikających z projektów robionych wspólnie przez różne państwa tak, aby zgodnie z Art. 6 Porozumienia Paryskiego nie powodowało to podwójnego rozliczenia tego samego projektu.


Jadwiga Wiśniewska

W Katowicach okazało się to niemożliwe głównie ze względu na opór Brazylii, która ma najwięcej takich uprawnień. Brazylia miała zorganizować COP25, a po jej wycofaniu organizację przejęło Chile. Po wybuchu zamieszek w Santiago organizację szczytu przejęła Hiszpania, ale Chile utrzymało prezydencję. Niestety to zamieszanie odbiło się nie tylko na organizacji, ale również znacząco spowolniło tempo prac. Prawdopodobnie nie uda się uzgodnić zasad działania Art. 6. Delegaci na COP25 zwracają uwagę na zachowanie właściwych proporcji w działaniach w skali globalnej, tak by strony Konwencji Klimatycznej podejmowały działania zgodnie ze swoimi możliwościami.

Drugim głównym zagadnieniem na COP25 jest transfer pieniędzy między państwami rozwiniętymi, a państwami rozwijającymi się. Te ostatnie domagają się więcej pieniędzy od państw rozwiniętych, choć niektóre z nich (jak Arabia Saudyjska) są bogate. A poza tym polityka ta opiera się na założeniu, że państwa rozwinięte emitują więcej, niż rozwijające się. A prawda jest taka, że od kilku lat role odwróciły się.

Prawdziwym problemem okazały się jednak Chiny, które nagle zerwały negocjacje nad poprawą przejrzystości sprawozdawczości. To kluczowa sprawa by ocenić, czy strony faktycznie wywiązują się ze swoich zobowiązań. Gdy wydawało się, że do uzgodnienia pozostają już tylko bardzo techniczne szczegóły, takie jak format składania sprawozdań, delegacja chińska nagle zerwała rozmowy wprowadzając powszechną konsternację. Widać jak na dłoni, że jest problem z wdrożeniem Porozumienia Paryskiego.

Tymczasem Unia Europejska na COP25 tradycyjnie gra rolę prymusa. Frans Timmermans, który oficjalnie reprezentuje UE wraz z prezydencją fińską, chwali się Zielonym Ładem (Green Deal), którego głównym założeniem jest osiągniecie neutralności klimatycznej do 2050 r. , a także zwiększenie celu redukcji emisji na 2030 r. Obawiam się, że Green Deal jest nie tylko sposobem na ratowanie klimatu, ale także na stworzenie rynków dla nowych technologii, których promotorami są głównie państwa zachodnie.

Podczas spotkania z delegacją Parlamentu Europejskiego Fatih Birol, szef Międzynarodowej Agencji Energetycznej, powiedział że bardzo podoba mu się Green Deal, ale globalnie niczego on nie zmieni. Na innym spotkaniu dowiedzieliśmy się, że Japonia buduje 22 elektrownie węglowe.

W międzyczasie dobiegł końca Szczyt Rady Europejskiej poświęcony neutralności klimatycznej. Przed Szczytem Premier Mateusz Morawiecki podkreślał: „Nie możemy zgodzić się na taki model transformacji gospodarczej, aby polskie społeczeństwo na tym ucierpiało”.

Twarda postawa Premiera przyniosła efekty. Brukselski szczyt to ogromny sukces Polski. Polska uzyskała zwolnienie z zasady zastosowania polityki neutralności klimatycznej już w 2050 r. Będziemy dochodzić do niej w swoim tempie. Ten wyjątek został wpisany do konkluzji szczytu.

We wnioskach ze szczytu znalazł się również zapis o utworzeniu Funduszu Sprawiedliwej Transformacji z budżetem 100 mld euro, który ma wspomagać proces dochodzenia do neutralności klimatycznej. Znaczna część tego funduszu przypadnie Polsce na sprawiedliwą transformację. Podczas szczytu podjęto również decyzję o przeznaczeniu przez Europejski Bank Inwestycyjny dużych środków na transformację energetyczną, a we wnioskach pojawiło się także bezpośrednie odniesienie do energetyki jądrowej, co wsparła Polska. Dzięki skutecznym zabiegom Premiera Morawieckiego będziemy dochodzić do neutralności klimatycznej w sposób bezpieczny i korzystny gospodarczo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem