Lilianna Sicińska: - Norman Davis pisał o „energii i przedsiębiorczości” jako o cnotach „nowego” powojennego Wrocławia. Czy taki właśnie jest dla Pani Wrocław?

Barbara Zdrojewska: - Do cech, które wyróżnił Norman Davis, dodałabym jeszcze zdolność do samoorganizacji, kreatywność i otwartość na innych. Te cechy charakteryzowały odważnych pionierów, którzy zaczynali tutaj budować polskie miasto 60 lat temu i swoje cechy przekazali następnym pokoleniom. Doświadczenie odbudowy kompletnie zniszczonego wojną miasta nauczyło nas z powodzeniem zmierzyć się ze skutkami wielkiej powodzi i bez strachu podejmować wielkie wyzwania jak Euro 2012 czy Expo 2012.
Jacy są wrocławianie? Kiedy idę ulicą, co chwila spotykam ludzi - ze względu na pełnioną funkcję znam ich tysiące - a każdy z nich ma jakiś nowy pomysł, zaprasza na wartościowe wydarzenie artystyczne albo zwraca uwagę, że coś trzeba naprawić albo koniecznie zmienić. Wszyscy żyją swoim miastem i są zaangażowani. Coś niesamowitego!

- We Wrocławiu mieszka wiele wybitnych postaci. To oni współtworzą dzisiejszy Wrocław i kształtowali jego historię. Która z takich postaci jest ważna dla Pani?

- Postacią, która jest dla mnie kwintesencją „wrocławskości” jest kard. Henryk Gulbinowicz, który cechy człowieka wschodnich rubieży, czyli otwartość umysłu, poczucie humoru i wielką życzliwość dla ludzi, połączył z umiejętnościami dobrego gospodarowania i podejmowania wielkich wyzwań. Przykładem może być organizacja Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego czy przywracanie świetności Ostrowa Tumskiego czy Henrykowa. W ogóle mamy szczęście do dobrych arcybiskupów, ale to temat na dłuższe opowiadanie.
Cieszę się, że żyje wśród nas Tadeusz Różewicz - wielki poeta, którego spotkać można na spacerze w parku. Ciągle tworzy wspaniałe dzieła odnoszące się do naszej codzienności, a wielką wnikliwość sądów łączy z poczuciem humoru. Przyjaźni się z grafikiem Eugeniuszem Getem-Stankiewiczem, który złożył niedawno w IPN, jako profesor ASP, oświadczenie lustracyjne wielkie na trzy metry...
Niezwykłych osób mamy dużo więcej - panie Ewa Michnik i Krystyna Meissner - przybyły do nas wcale nie tak dawno, a już są „nasze” i tworzą wspaniałe dzieła - jedna odbudowała operę i reżyseruje wielkie plenerowe widowiska, druga zainicjowała świetny europejski festiwal teatralny i kieruje jednym z ważniejszych w Polsce teatrów, ciągle zaskakuje nas spektaklami podejmującymi trudne tematy współczesne.

- Specjaliści zauważają, że we Wrocławiu w ostatnich dekadach przeprowadzane są z dobrym skutkiem konieczne reformy i zmiany. Czy możemy się tym chwalić, czy może jest jeszcze wiele do zrobienia, a my cieszymy się pojedynczymi sukcesami?

- Ostatnie 17 lat sukcesu wrocławskiego samorządu jest efektem nie tylko stałości i kontynuacji, ale też umiejętności podejmowania nowych wyzwań i dostosowania polityki miasta z jednej strony do potrzeb mieszkańców, z drugiej do zmian zachodzących wokół nas. Nie czekamy, aż problemy nas dopadną. Staramy się zapobiegać zagrożeniom, takim jak bezrobocie, kryzys demograficzny czy ucieczka młodych na Zachód. Chcemy, by Wrocław był dobrym miastem do życia teraz, ale też dawał dobre perspektywy na przyszłość. Niezwykłym fenomenem Wrocławia jest atmosfera dobrej współpracy różnych opcji politycznych i porozumienie ponad podziałami w najważniejszych sprawach. Nie spoczywamy na laurach, jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia, a sukcesy dopingują nas i zobowiązują do większej staranności.

- Niedawno w mediach trwała dyskusja o symbolu Wrocławia, a raczej jego braku. Pytani wrocławianie i goście odwiedzający miasto proponowali różne symbole, ale żaden tak naprawdę nie był charakterystycznym znakiem jednocześnie dzisiejszego i dawnego Wrocławia. Co dla Pani jest takim symbolem?

- Dla mnie najwspanialszym symbolem Wrocławia jest nasz ratusz. Nie tylko prawdziwa perła architektury, ale i symbol miejskiej wspólnoty obywateli Wrocławia i wspaniałej samorządności, która od wieków jest atutem tego miasta.

- Czy ma Pani swoje ulubione miejsca we Wrocławiu?

- Wrocław jaki lubię? Tętniący życiem rynek w letni gorący wieczór, pełen pozbawionych kompleksów Polaków - Europejczyków.