Agnieszka Raczyńska-Lorek: - O intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa można mówić w perspektywie historycznej...

O. Jan Mikrut CSsR: - Rzeczywiście, gdyż do zintensyfikowania kultu Serca Jezusa znacząco przyczynił się już papież Benedykt XV, który widział tę pobożność jako drogę do przywrócenia pokojowych relacji międzynarodowych. To on zaaprobował i propagował tę szczególną formę pobożności, jaką jest intronizacja Serca Jezusa w rodzinach. Właściwym jednak twórcą i apostołem praktyki intronizacji Najświętszego Serca Jezusowego w rodzinach jest o. Mateo Eduardo Crawley-Boevey (1875-1960), kapłan Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Uważał on, że uznanie panowania Chrystusa nad rodziną stanowi początek procesu, który może doprowadzić do tryumfu królestwa Serca Jezusa nad całym społeczeństwem, a także nad państwem. Na tym poziomie widać więc również aspekt polityczny intronizacji. Później do intronizacji zachęcał papież Pius XI. Te papieskie wypowiedzi sprzyjały rozwojowi praktyki intronizacji, do której nawiązywał również później Pius XII. Jednak po Soborze Watykańskim II, który podkreślił znaczenie kultu liturgicznego, podczas gdy kult Najświętszego Serca Pana Jezusa pozostał elementem pobożności ludowej, zapał intronizacyjny osłabł. Niemniej również po Soborze kult ten był popierany przez papieży Pawła VI, a zwłaszcza Jana Pawła II, którego nauczanie na temat kultu Serca Jezusa należy do najobszerniejszych w całej historii Kościoła. Jan Paweł II intronizację w wymiarze społecznym łączył wyraźnie z wizją cywilizacji miłości.

- W Polsce powstają Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panujących. Jaki cel im przyświeca?

- Celem wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa jest cotygodniowa adoracja przed Najświętszym Sakramentem w celu przeprowadzenia Intronizacji w Polsce i na świecie. Intronizacja winna dokonać się na wszystkich szczeblach począwszy od osobistego a skończywszy na państwowym-rządowym, czyli uznaniem władzy Chrystusa w życiu osobistym, rodzinie, parafii, mieście oraz Ojczyźnie. Jest to jednocześnie wypełnienie zadań, jakie kierował Chrystus do służebnicy Bożej Rozalii Celakówny Rozalia usłyszała słowa: „Polska nie zginie, o ile przyjmie Chrystusa za Króla w całym tego słowa znaczeniu; jeżeli się podporządkuje pod prawo Boże, pod prawo Jego Miłości. Inaczej, Moje dziecko, nie ostoi się (...) Oświadczam ci to, Moje dziecko, jeszcze raz, że tylko te państwa nie zginą, które będą oddane Jezusowemu Sercu przez Intronizację, które Go uznają swym Królem i Panem. Przyjdzie straszna katastrofa na świat (...)” (Z. Dobrzycki. Wielkie wezwanie Serca Jezusa do Narodu Polskiego. Kraków: WAM 2003 s.77).

- W jaki sposób powstają wspólnoty dla Intronizacji i na czym polega ich praca?

- Zwykle wszystko, co wspólne, zaczyna się od jednostki. Osoba zainteresowana intronizacją gromadzi wokół siebie ludzi. Grupa zainteresowanych udaje się do księdza proboszcza, wyrażając pragnienie wspólnej modlitwy w intencji intronizacji przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Gdy proboszcz się zgadza na powołanie takiej wspólnoty, wówczas rodząca się wspólnota zgłasza swoje pragnienie bycia w jedności z już istniejącymi wspólnotami, będącymi z kolei w jedności z krakowską Wspólnotą dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panujących. Istniejące wspólnoty, za zgodą księży biskupów, organizują rekolekcje zamknięte, na które przybywają zainteresowani intronizacją Najświętszego Serca Pana Jezusa. Rekolekcje te dotychczas, na zaproszenie wspólnoty krakowskiej, prowadziłem w kilkunastu diecezjach, w niektórych po kilka razy.

- Spotyka się różne określenia: „intronizacja Serca Jezusa”, „poświęcenie Sercu Pana Jezusa” i „królowanie Chrystusa Króla”. Czy mógłby Ojciec wyjaśnić ich sens?

- Intronizacja to akt woli, decyzja człowieka, rodziny, społeczności o tym, że Chrystus jest dla nas pierwszym punktem odniesienia, że On jest Królem tzn. jest tym, który ma pełnię władzy, tym, który zna prawdę i może stanowić prawo, jest Najwyższym Sędzią, Odwiecznym Synem Bożym. Chrystus Bóg ma pełnię władzy, która kojarzy się nam z królem. W dziele intronizacji chodzi o to, aby ludzie odnaleźli ten punkt odniesienia w obiektywnym prawie Bożym, który zawarty jest w Dekalogu i w Ewangelii.
Poświęcenie Bożemu Sercu jest skutkiem wyboru. Jeśli wybieram Chrystusa jako mojego Pana Zbawiciela i Króla to znaczy, że ja dla Niego chcę żyć i Jemu się poświęcić. W tym wypadku moje poświęcenie się Bożemu Sercu będzie tylko odpowiedzią, mizerną, na poświęcenie Jezusa, który powiedział: „Ja za nich w ofierze poświęcam samego siebie”. Bóg jest darem, który absolutnie przekracza wszelkie dary, jakie człowiek może Mu dać, jednak może ofiarować wszystko, co ma jako odpowiedź na Jego dar. I to zawiera pojęcie poświęcenia. Wtedy kiedy ja poświęcam się Chrystusowi, który oddał życie za mnie, wtedy Bóg faktycznie króluje. Intronizacja jest zatem zwróceniem uwagi na osobę Jezusa Chrystusa, natomiast poświęcenie, jako decyzja ze strony człowieka, jest konsekwencją intronizacji. Te trzy idee: królowania, intronizacji i poświęcenia są ściśle ze sobą powiązane. Ich niezwykłą syntezę odnajduję właśnie w kulcie Najświętszego Serca Pana Jezusa i w związanym z nim zaproszeniu do intronizacji.

- Dzieło intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa w wymiarze osobistym, rodzinnym i społecznym podejmują wspólnoty dla intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wiadomo jednak, że działają też wspólnoty intronizacji Chrystusa Króla. Na czym polega różnica między nimi?
- Otóż, nazewnictwo jest tutaj bardzo ważne, gdyż kryją się za nim pewne prawdy, które głoszą konkretni ludzie. Ci którzy propagują intronizację Chrystusa Króla pomijają tajemnicę Serca, twierdzą intronizacja Chrystusa Króla - tak, intronizacja Najświętszego Serca Pana Jezusa - nie! Jest to, oczywiście wbrew praktyce Kościoła, są to nadinterpretacje pism służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa czczą Boże Serce, nie odmawiając Jezusowi tytułu Chrystusa Króla, ale postrzegając Go jako Króla Miłości, który pociąga i fascynuje. Te dwa nurty intronizacyjne, niestety nie współgrają ze sobą. Pojawił się bezsensowny konflikt. Nie można przecież uznając Jezusa Królem pomijać Jego Najświętszego Serca.

O. Jan Mikrut CSsR

Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat wiele parafii w Polsce przeżyło rekolekcje intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panujących. Rekolekcje te prowadzą do aktu intronizacji Serca Jezusa w życiu osobistym, rodzinnym, we wspólnocie parafialnej. W dniach 4-6 kwietnia w Domu Zakonnym św. Józefa Ojców Misjonarzy z Mariannhill w Czeladzi odbyły się rekolekcje zamknięte dla członków wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panujących. Rekolekcje skierowane do wspólnot z całej Polski zorganizowała wspólnota intronizacyjna z parafii św. Barbary DM w Będzinie-Koszelewie. Nauki rekolekcyjne głosił o. Jan Mikrut CSsR, który jako jeden z pierwszych w Polsce zaangażował się w tę formę ewangelizacji.