Kierowani wymogami Prawa Mojżeszowego Rodzice zanieśli małego Synka do świątyni. Byli to Józef i Maryja, którzy przyszli dokonać obrzędowego wykupienia od kapłana swego pierworodnego Syna, Jezusa, mającego czterdzieści dni. Wykupu pierworodnych dokonywano za opłatą pięciu sykli. Na świątynnym dziedzińcu niewiast odbywało się również obowiązkowo wobec istniejącego Prawa oczyszczenie matki poprzez złożenie ofiary, którą miał być baranek jednoroczny i młody gołąb lub synogarlica. Jednak jako ludzie biedni mogli ofiarować tylko dwie synogarlice, jedną na ofiarę całopalną, drugą na ofiarę przebłagalną. Ofiara była skromna, lecz wystarczająca do wypełnienia Prawa, skierowanego do narodu i mówiącego, że wszystko, co pierworodne z plonów i zwierząt, a także pierworodny syn jest własnością Boga. Matka Jezusa i Jej Boży Syn nie musieli stosować tego Prawa wobec siebie, ale z uwagi na otaczający ich naród poddali się tradycji, aby nie wyróżniać się spośród swego otoczenia.

Przy wejściu do świątyni spotkali starca, który wydawał się oczekiwać na kogoś. Był to prorok Symeon. Wiedział on z objawienia Ducha Świętego, że nie umrze do czasu, aż spotka i rozpozna oczekiwanego przez wszystkich Mesjasza. Ten moment właśnie nadszedł. Symeon, widząc niesione przez Rodziców małe Dziecko, rozpoznał w Nim Mesjasza Króla i powiedział: "Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę Twego, Izraela" (Łk 2, 29-32). A widząc zdumienie Rodziców Dziecka, dodał: "Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą" (Łk 2, 34).

Symeon obwieszcza posłannictwo Jezusa jako zbawcy nie tylko Izraela, lecz wszystkich narodów.

Nowy Testament utożsamia Chrystusa ze światłością, o której prorokował Symeon. Symbolem tego światła stały się w V w. jerozolimskie procesje ze świecami. Właśnie to światło i niesione przez wiernych świece w Jerozolimie są fundamentem święta Matki Bożej Gromnicznej kultywowanego z pietyzmem w Polsce. Wierzymy, że Matka Chrystusa, którego symbolem jest świecąca się gromnica, odpędza mocą Bożego Światła wszelkie zło od ludzkich sadyb.

"A światłość w ciemności świeci,

A ciemność nie może jej stłumić.

(...) Ono jest prawdziwą światłością,

Oświecającą każdego człowieka" (prolog Ewangelii św. Jana w przekładzie Romana Brandstaettera).

Jezus to wielkie światło wszystkich, którzy za Nim idą. To zbliżenie pozwala człowiekowi wejść w krąg Bożego światła, które wraz z Jezusem przyszło do ludzi.

Luty to najkrótszy i często najzimniejszy miesiąc roku. Jednak już od początku zostaje wypełniony Bożym światłem i ciepłem. Drugi dzień tego miesiąca to właśnie święto Ofiarowania Pańskiego w świątyni oraz dzień Matki Bożej Gromnicznej.

Do tych katolickich uroczystości i modlitw należy dołączyć, nam może mniej znane, ale również wielbiące Boga - Jezusa i Jego Matkę, są to: Spotkania Pańskie i Oczyszczenie Maryi Panny (święto Świec). Dla każdego chrześcijanina jest to dzień szczególny, wypełniony modlitwą będącą uwieńczeniem tego, co wydarzyło się dwa tysiące lat temu. Zbieżność kilku uroczystości czyni ten dzień stosownym do tworzenia wspólnoty ekumenicznej "Aby byli jedno i aby świat uwierzył" (por. J 17, 21).

2 lutego to również Dzień Życia Konsekrowanego, a więc życia poświęconego Bogu i służbie bliźnim przez bliźnich, którzy swe życie ofiarowali tej wielkiej i pięknej sprawie. "Życie konsekrowane Bogu charakteryzuje się publiczną profesją rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa w trwałym stanie życia uznanym przez Kościół" ( Katechizm Kościoła Katolickiego 944), "Człowiek oddany umiłowanemu nade wszystko Bogu, ofiarowany Mu już przez chrzest, w stanie życia konsekrowanego bardziej wewnętrznie poświęca się służbie Bożej i oddaje się dla dobra całego Kościoła" (KKK 945). Te dwa cytaty obrazują istotę i wagę odpowiedzialności kapłanów i wszystkich innych ludzi poświęconych tej wielkiej i chwalebnej służbie.