Przyznam się dobrowolnie i bez bicia: byłem w kinie. Poszedłem na film "Władca Pierścieni - Drużyna Pierścienia" nakręcony na podstawie pierwszej części tolkienowskiej trylogii. Przyznaję - trzygodzinna projekcja minęła błyskawicznie. To naprawdę wspaniały film (trzynaście nominacji do Oskara) i to niezależnie od supernowoczesnych efektów. To film, który podobnie jak książka niesie ważne przesłanie. Każdemu radzę: wysupłajcie złotówki i idźcie do kina: naprawdę warto. A szczególnie dokładnie przyjrzyjcie się scenie, w której czarodziej Gandalf mówi do zgnębionego Frodo: Mówisz, że czasy są ciężkie, że nie chce się żyć? W każdych czasach ludzie często tak mówią. Ale nie masz wpływu na to w jakich czasach przyszło ci żyć. To nie zależy od ciebie. Natomiast od ciebie zależy co zrobisz z czasem, który został ci dany...

Bezrobocie, bezdomność, kryzys życia rodzinnego, rwące się więzi społeczne, zagrożenie terroryzmem w skali światowej, agresja i poczucie zagrożenia bezpieczeństwa w skali najbliższego otoczenia... Nie - nie będę dalej wymieniał tego wszystkiego, co dzisiaj uważam za "złe czasy". Jest tego sporo. Niedawno sympatyczne dziewczę powiedziało mi, że zazdrości czasów mojej młodości. Wtedy - mówiła - wszystko było jasne. Wiadomo było gdzie jest dobro, gdzie zło, gdzie są "ci dobrzy", gdzie są "ci źli". A teraz się wszystko pomieszało, nie wiadomo kto jest kto. Z dalszej rozmowy wynikło, że ona nie chce, by powróciły tamte czasy, by znowu ludzie byli zagrożeni więzieniem, biciem, podsłuchem. Nie chce, by półki w sklepach były puste, a dzieci w szkołach poddane ateistycznej i komunistycznej indoktrynacji. Ale też nie chce ryzyka bezrobocia, nie chce niepewności jutra, nie chce niekończących się politycznych swarów. A najbardziej zazdrości jednego: klarowności sytuacji, która - jej zdaniem - była przed laty. Po raz kolejny opowiedziałem, że tak samo klarowności zazdrościłem moim rodzicom. Oni walczyli o dobrą sprawę pod zakazaną polską flagą, wróg mówił po niemiecku albo rosyjsku i miał zupełnie inne znaki. Ale też nie tęskniłem ani do obozów koncentracyjnych, ani do łagrów.

"Czasy" są jakie są. Czasem wymagają bohaterstwa w byciu po prostu przyzwoitym, czasem koszt przyzwoitości polegać może jedynie na mniejszej zasobności, może na mniejszej karierze, jakiejś samotności. Natomiast z całą pewnością każde "czasy" potrzebują ludzi uczciwych i zaangażowanych. Na szczęście w każdym czasie tacy ludzie są. Tylko niekiedy są mniej dostrzegalni, hałaśliwi "udawacze" ich zasłaniają, a oni zazwyczaj nie umieją i nie chcą się promować. Im na promocji nie zależy - ale nam? Nam zależeć powinno, ci ludzie powinni być wspomagani i popierani.

Jeszcze raz odwołam się do filmu, tym razem zupełnie innego. Program pierwszy telewizji późno w nocy (tym razem słusznie) nadał ukraiński film o naprawdę straszliwych czasach: o głodzie na Ukrainie w 1933 roku. Wówczas zagłodzono na śmierć osiem milionów ludzi. Tak, zagłodzono - to była kara za zbyt wolne zapisywanie się do kołchozów. Film pokazuje umierającą z głodu chłopską rodzinę, która jest kuszona jedzeniem. Dostanie je, jeśli odda cerkiewny kielich - wcześniej rodzina kielich ten (jako wielką świętość) ukryła przed rabującymi cerkiew funkcjonariuszami NKWD. Przyszły dla nas czasy ostateczne, dzieci, czasy najgorsze - mówili. Ale kielicha nie oddali na pohańbienie. Woleli zginąć.

Przemysław Fenrych