Reklama

Sama cierpiąc, pochyla się nad innymi

„Jestem wdzięczna pani Sabince, która odwiedza mnie i moje życie starszej kobiety, chorej na to samo schorzenia co ona, rozjaśnia swoją obecnością i radosną rozmową - cieszy się Joanna. - W naszej klatce schodowej mieszka 15 rodzin, a tylko ona zainteresowała się losem samotnie cierpiącej współmieszkanki bloku spółdzielczego”

Sabina wychowała się w katolickiej rodzinie kolejarskiej Kuligowskich w Lisim Polu niedaleko Chojny Szczecińskiej. Ma jeszcze trzy siostry i dwóch braci. Do siedemnastego roku życia była okazem zdrowia. Gdy po ukończeniu Zasadniczej Szkoły Budowlanej w Chojnie podjęła dalszą naukę w technikum, zaczęły puchnąć i boleć ją nadgarstki. Lekarz, który Sabinę diagnozował, wiedział już, że zachorowała na reumatoidalne zapalenie stawów. Zalecił jej tzw. złote zastrzyki, które miały tę chorobę zatrzymać. Po drugim takim zastrzyku Sabina tak źle się poczuła, że znalazła się w ciężkim stanie w szczecińskim szpitalu; lecznicze złoto zamiast pomóc, zaszkodziło jej. Prowadzący hospitylizację lekarz skierował ją do Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Niepełnosprawnych w Centrum Kompleksowej Rehabilitacji w Konstancinie, by tam Kuligowska mogła łączyć terapię z rehabilitacją i nauką zawodu. „Wtedy zdałam sobie sprawę, że choruję na nieuleczalny gościec, którego stałe bóle i wewnętrzne niszczenie kości izoluje mnie od normalnego życia w społeczeństwie - wspomina gryfinianka. - W ciągu kilkunastoletniego pobytu w Konstancinie wśród podobnie chorych dziewcząt łatwiej było znosić mi cierpienia. Tam dokończyłam średnie wykształcenie licealne oraz zdobyłam zawód krawcowej i hafciarki, przechodząc odpowiednią praktykę w Zakładzie Pracy Chronionej. Ręcznie robiliśmy lalki w polskich strojach narodowych, które za pośrednictwem Cepelii eksportowane były na Zachód. Dzięki tej cierpliwej pracy mam rentę inwalidzką, która pozwala mi obecnie prowadzić samodzielne życie”.
Sabina przeszła w swoim życiu dwie operacje: jedną w wieku 23 lat, a drugą dwadzieścia lat później; obie polegały na chirurgicznym wstawieniu endoprotezy, które pozwalają na poruszaniu się najpierw przy pomocy wózka inwalidzkiego, a potem przy pomocy kul.
„Przebywając w Konstancinie, moja wiara jeszcze bardziej umocniła się, pomimo że Bóg tak mocno mnie doświadcza - stwierdza pani Sabina. - Tam mieliśmy kaplicę, w której raz w miesiącu celebrował Mszę św. kapłan z pobliskiego Ołtarzewa ze Zgromadzenia Księży Pallotynów. Korzystaliśmy też z sakramentów św. Sprawniejsze brały udział częściej w Eucharystii, wychodząc do miejscowego kościoła. Odwiedzali nas klerycy pallotyńscy, by nas wesprzeć dobrym słowem oraz literaturą katolicką. Chętnie też wyjeżdżałyśmy na prymicyjne Msze św. neoprezbiterów. Z niektórymi, którzy wyjechali na zagraniczne misje, korespondowałyśmy i wspierałyśmy ich trud kapłański swoją modlitwą i cichym cierpieniem”.
Kuligowska do dziś nie potrafi zapomnieć pielgrzymki koleją do Watykanu zorganizowanej w kwietniu 1987 r. dla dziewcząt cierpiących na przewlekły gościec, rehabilitowanych w Konstancinie przez Sue Ryder, angielską fundatorkę domu dla chorych na postępujące zwyrodnienie reumatoidalne. Ta bohaterska kobieta, znana z szerokiej działalności charytatywnej w świecie obchodziła wówczas 25-lecie swego sakramentalnego małżeństwa. Jan Paweł II, który znał jak rzadko który papież cierpienia fizyczne i duchowe, na specjalnej audiencji każdą z dziewcząt pobłogosławił, a fotografia z tego historycznego momentu wisi nad łóżkiem Sabiny. Błogosławieństwo przyszłego Świętego wzmacnia ją w codziennych zmaganiach z postępującymi bólami gośćca.
„Od 23 lat mieszkam w tym samodzielnym spółdzielczym mieszkaniu na pierwszym piętrze, a stało się możliwe dzięki posiadaniu książeczki mieszkaniowej oraz wydatnym wsparciu moich ukochanych rodziców i rodzeństwa - z dumą podkreśla gryfińska apostołka chorych. - Niemałą pomoc wyświadczył mi też miejscowy Urząd Miasta i Gminy. Mieszkanie dwupokojowe jest dostosowane dla osoby niepełnosprawnej. Jest ono moim ołtarzem cierpienia, bowiem mieszkam w nim sama”.
Dzięki swej koleżance Eli Palczak z Chociwla, także dotkniętej RZS, włączyła się w działalność zachodniopomorskiego apostolatu chorych, czyli w Rodzinę Miłości Miłosiernej. Chętnie uczestniczy w dorocznych tygodniowych rekolekcjach organizowanych latem w Archidiecezjalnym Domu Pielgrzyma przy sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej w Szczecinie, gdzie podziwia zaangażowanie wolontariuszek. Ma też okazję podzielenia się swoim świadectwem samotnego cierpienia z innymi. Bierze również udział w dorocznym spotkaniu opłatkowym w seminarium duchownym, w które angażują się klerycy. Zawsze zaszczyca ich swoją obecnością jeden ze szczecińskich biskupów. Nade wszystko ceni sobie pracę przy redagowaniu i rozprowadzaniu biuletynu apostolatu chorych „List do chorych”, który co miesiąc w nakładzie ponadtrzytysięcznym dociera do cierpiących za pośrednictwem kapłanów odwiedzających chorych w swoich parafiach, a także rozsyłany jest drogą pocztową nie tylko na teren archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, ale również do czytelników na obszarze całej Polski.
„Jest to autentyczny list do chorych - dopowiada pani Kuligowska - przeniknięty treściami ewangelicznymi, bardzo oczekiwany przez cierpiących, na ogół nie mających dostępu do katolickiej prasy, bo ich nie stać. Wszak leki i utrzymanie się chorych jest coraz kosztowniejsze. Umacniają się umieszczanymi tam tekstami i nierzadko do mnie dzwonią, a czasem piszą, by w ten sposób wyrazić radość z istnienia tego darmowego periodyku oraz podzielić się smutkami i radościami swej Drogi Krzyżowej. Nic tak nie leczy, jak życzliwe słowo przekazane choremu, dla którego nie ma czasu nawet własna rodzina”.
Pani Sabina jest na tyle samodzielną, że po zakupy wyrusza sama, zarzucając sobie plecak i biorąc do ręki kule. Sama też przygotowuje posiłki. Mnie uraczyła specjalnie przez siebie upieczonym aromatycznym piernikiem. Z natury pogodna, wnosi chrześcijański optymizm w serca tych wszystkich, z którymi codziennie spotyka się bądź rozmawia.
Czasem wstydzi się swoich rąk powykręcanych gośćcem stawowym, ale w życiu liczą się przecież dobre uczynki na rzecz innych, którzy są fizycznie zdrowi, ale chore mają dusze. Tym z pomocą spieszy apostolska wieloraka posługa pani Sabiny, którą Bóg na takie tory życia skierował przed 34 laty, zsyłając na nią dolegliwości nieuleczalnej choroby.
Zawsze buduję się wewnętrznie życiem osób, które umieją odważnie i posłusznie powiedzieć Stwórcy: Bądź wola Twoja.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

USA: znany lider ewangelikalny Mark Galli przyjął wiarę katolicką

2020-09-21 15:15

[ TEMATY ]

wiara

twitter.com

Mark Galli - jeden z najbardziej wpływowych liderów wspólnot ewangelikalnych w Stanach Zjednoczonych przyjął wiarę katolicką. Przez ostatnich siedem lat pełnił funkcję redaktora naczelnego ewangelikalnego miesięcznika „Christianity Today”. W przeszłości był pastorem Kościoła prezbiteriańskiego.

Mark Galli zasłynął w ostatnich latach z krytyki prezydenta Donalda Trumpa. Zastrzega jednak, że jego nawrócenie nie miało motywów politycznych, lecz jest owocem osobistego dojrzewania. Zapewnił zarazem, że wstępując do Kościoła katolickiego, nie wyrzeka się swych ewangelikalnych przekonań.

Informujący o nawróceniu Marka Galli dziennik „La Croix” zauważa, że nie jest to przypadek odosobniony. Podobną drogę wybrało w ostatnich latach wiele ważnych osobistości wspólnot ewangelikalnych w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w środowisku akademickim.

CZYTAJ DALEJ

Niebo daje znak! Małe cuda Ojca Pio

2020-09-23 08:20

Archiwum Karoliny Szybiak

Ojciec Pio to nie tylko surowy zakonnik. To pomocnik i święty z poczuciem humoru.

Ojciec Pio to święty bliski mojej rodzinie. Już w czasach mojego dzieciństwa obraz włoskiego zakonnika z groźnym spojrzeniem wisiał na ścianie. Patrzył złowrogo, ale nie bałam się go. Mama powtarzała, że był to ciepły człowiek, a pod jego szorstkim sposobem bycia miało się ukrywać dużo miłości i czułości. Wtedy do końca to do mnie nie docierało.

Pierwszą znaczną pomoc od Ojca Pio otrzymał mój młodszy brat, Mateusz. Podczas jego pobytu na misjach w Brazylii Mateusz musiał dostarczyć do urzędu dokument, którego nie wystawiała strona polska. Brat zaczął modlić się do świętego zakonnika, aby ten wstawiał się w tej sprawie. Kontynuowanie misji i pomocy najuboższym mieszkańcom Brazylii stało pod znakiem zapytania. Zbliżał się termin wręczenia dokumentów – a Mateusz dalej miał puste ręce. W końcu w wyznaczonym dniu brat wstawił się w odpowiednim okienku i przedstawił jedynie to, co miał. Urzędnik odpowiedział: „Dziękuję, mam już wszystko”. Niebo dało znak!

Moja relacja ze świętym rozpoczęła się podczas narodowej kwarantanny spowodowanej koronawirusem. Zamknięta na wszystkie spusty w moim mieszkaniu, trafiłam na stronę z żartami Ojca Pio. W tych trudnych, mrocznych dniach epidemii, to było jak promyk jasnego światła. Pomyślałam – ale przeuroczy człowiek! Pomodliłam się. Zapytałam, czy zostanie moim przyjacielem, szczególnym orędownikiem, opiekunem.

Następnego dnia – pomimo nowych rygorów i limitów w kościołach – postanowiłam pójść na Mszę św. i przypieczętować naszą przyjaźń. W drodze na Eucharystię zatrzymała mnie kobieta i zaproponowała zakup kwiatów. Odpowiedziałam, że nie mam pieniędzy, a wtedy ona... wręczyła mi 13 białych róż. Później przeczytałam, że 13 róż jest symbolem i zaproszeniem do… dozgonnej przyjaźni.

Dziś idziemy przez życie razem. Często powierzam mu moje radości i kłopoty. Towarzyszy mi na co dzień. Mój nowy przyjaciel. Ojciec Pio.

Karolina Szybiak

Karolina Szybiak

Róże od Ojca Pio

Róże od Ojca Pio
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję