Rada Polityki Pieniężnej podniosła tzw. stopy procentowe. Co to oznacza? Jak może ta decyzja przełożyć się na polską codzienność?

Decyzja ta oznacza przede wszystkim, że kredyt bankowy stanie się droższy. Wiadomo, że na kredycie bankowym opiera się poważna część gospodarki, a zwłaszcza działalność inwestycyjna. Droższy kredyt oznaczać będzie więc zmniejszenie się inwestycji, więc spadek produkcji, wiec i spadek zatrudnienia. A przecież i tak już bezrobocie w Polsce jest bardzo wysokie, sięgające prawie 14%.

Dlaczego więc Rada Polityki Pieniężnej zdecydowała się na taki krok? Wydaje się, że Rada Polityki Pieniężnej próbowała w ten sposób powstrzymać rosnącą inflację, uznając ją właśnie za największe zło gospodarcze. Aby powstrzymać inflację - Rada Polityki Pieniężnej zaryzykowała osłabienie tempa wzrostu gospodarczego.

Jeśli jednak rzeczywiście inflacja jest dla polskiej gospodarki zjawiskiem bardzo groźnym - to rodzi się pytanie o przyczyny inflacji. Czy nie jest aby tak, że to polityka podatkowa samego rządu wywołuje inflację, z którą później trzeba "walczyć", ryzykując nawet zahamowaniem rozwoju gospodarczego?

Podatki w Polsce wywindowane są na bardzo wysoki pułap. Wielkie podatki ukryte są w cenach (VAT, akcyza, cła) wielu podstawowych towarów, mających wpływ na ceny innych artykułów: w cenie beznyny, prądu, materiałów budowlanych... Jeśli zliczyć wszystkie obciążenia podatkowe pracującego obywatela (przymusowy podatek ubezpieczeniowy, przymusowa składka na kasy chorych, podatek dochodowy, VAT, akcyzę, cła) - Polak okaże się najbardziej obciążonym podatkami obywatelem Europy. Na dłuższą metę nie da się pogodzić rozwoju gospodarczego z taką polityką fiskalną.

Już dziś obserwuje się w naszej gospodarce szczególne zjawisko: utrzymuje się jeszcze wzrost gospodarczy, ale zarazem - rośnie bezrobocie. Może dzieje się tak dlatego, że ci, którzy mają pracę, pracują coraz wydajniej, nierzadko na kilku etatach, jakże często dłużej niż ustawowe 8 godzin?.. Ci szczęśliwcy, którzy mają pracę zarabiają może i więcej, ale przy takiej polityce podatkowej wzrost zarobków jest słabo odczuwalny: coraz wyższe ceny "przeżerają" wyższe zarobki. Rośnie natomiast rzesza bezrobotnych, których szanse na znalezienie pracy maleją.

Jednocześnie nie ma niemal dnia, żebyśmy nie słyszeli o rażącym marnotrawstwie pieniędzy w sektorze państwowym. Jakże często są sytuacje, gdy przedsiębiorstwo państwowe lub spółka z udziałem skarbu państwa przynosi straty, a mimo to kierownictwo wypłaca sobie niebotyczne uposażenia. Dysproporcje między zarobkami gremiów kierowniczych w sektorze publicznym a szeregowymi pracownikami stały się wręcz w Polsce absurdalne.

Tak się jednak jakoś dziwnie składa, że "polityka podatkowa" nie stała się dotąd przedmiotem żadnej poważnej debaty. Jest tak, jak gdyby wszystkie kolejne rządy zapuściły na tę tematykę kurtynę milczenia. Czyżby dlatego, że jest to polityka korzystna dla biurokracji państwowej i samorządowej, bez względu na jej polityczne korzenie? Mogłoby to wskazywać, że nasz nieukształtowany jeszcze, młody system gospodarczo-państwowy dryfuje w stronę państwa etatystycznego, owszem, demokratycznego, ale w której to demokracji biurokracja zajęła już uprzywilejowaną pozycję społeczną. I coraz bardziej dba o jej zachowanie.