Reklama

Jak zbudować kościół

Witold Dudziński
Edycja warszawska 26/2011

Kto nie postawił kościoła, ten nie wie, ile ta budowa kosztuje. Wyrzeczeń, determinacji proboszcza, cierpliwości i hojności parafian

Trwająca od ponad dziesięciu lat budowa kościoła pw. św. Łukasza Ewangelisty na Bemowie na trzy lata musiała zostać przerwana. Z prostego powodu: brak funduszy na jej kontynuowanie. - Początek budowy bardzo nadszarpnął nam finanse. Przerwa była potrzebna do zebrania pieniędzy i spłacenia pożyczek - tłumaczy proboszcz ks. Jan Popiel.
W ubiegłym roku budowę wznowiono. A że do jej zakończenia jest jeszcze daleko, konieczne będą dalsze wyrzeczenia. - Musimy bazować na „tacy”, inne formy zbierania ofiary nie wchodzą w grę - mówi ks. Popiel. - Na budowę przeznaczone są ofiary z dwóch niedziel w miesiącu. Zresztą nie tylko one: odkładamy na nią każdy grosz, jaki zostanie po opłaceniu rachunków.
Liczą się nawet drobne sumy, ale i z nimi bywają kłopoty. - Wielu mieszkańców jest na dorobku, spłacają kredyty, trudno wymagać od nich większych poświęceń - mówi ks. Popiel. Dlatego, jak tłumaczy, budowa idzie powoli. - Jesteśmy zdani na siebie. Parafie bardziej zasobne budują szybciej. My zasobni nie jesteśmy.
Duchowni budujący kościoły w obu warszawskich diecezjach (razem ok. 50 świątyń w różnym stadium budowy) nie ukrywają, że brak funduszy to ich podstawowa bolączka. - Dziś wszystko da się zrobić, budowlańcy są w stanie wykonać każde zamówienie. To tylko kwestia funduszy - podkreśla ks. Marian Rowicki, proboszcz parafii Objawienia Pańskiego w podwarszawskim Bliznem, gdzie budowa trwa od ponad 10 lat.

Ziemia dobra, czyli tania

Najpierw trzeba znaleźć ziemię pod budowę. I choć ks. Grzegorz Kowalczyk, referent ds. gospodarczo-budowlanych w kurii warszawsko-praskiej, na pytanie „Niedzieli” ogólnie odpowiada, że „diecezja kłopotów z budowami nie ma, ze względu na gospodarne zarządzanie dobrami przez wszystkich biskupów i proboszczów tej diecezji, jak również dzięki doskonałej współpracy z samorządami”, mogą pojawić się jednak nieprzewidziane problemy.
Dowodem na to jest podwarszawski Ossów, gdzie nieoficjalnie wiadomo, że budowa kościoła nie może rozpocząć się m.in. ze względu na tamtejsze warunki terenowe. A jak już się rozpocznie, natrafi na kłopoty związane z tym, że grunt jest grząski i budowa wymagać będzie specjalnego, kosztownego wzmocnienia.
Nawet gdy znajdzie się odpowiednia ziemia, jej zakup może być problemem. - Ciężar zakupu spoczywa na parafii macierzystej, a jej po prostu nie stać na zakup ziemi po zawrotnych cenach - mówi ks. Sławomir Nowakowski, dyrektor ds. budowy kościołów w archidiecezji warszawskiej.
Trzeba szukać sposobu na tanie pozyskanie ziemi. Często duchowni zwracają się do samorządów. - Są na to otwarte, wszak jego działacze to często także parafianie, doskonale widzą problem i społeczne potrzeby - podkreśla ks. Nowakowski. Udzielają uzasadnionych zniżek, jeśli są one możliwe. Świątynia ma przecież służyć całej społeczności. Jednak w wielu miejscach samorządy nie mają wolnych terenów. Niełatwo np. znaleźć tereny na Bemowie i w Ursusie. Tam są one szczególnie poszukiwane. - Przy planowaniu nowych parafii ważne jest myślenie perspektywiczne, na wiele lat - zaznacza ks. Nowakowski. To ułatwia znalezienie odpowiednich terenów pod budowę.

Im trudniej, tym łatwiej

Ks. Jan Bijak, proboszcz parafii Posłania Uczniów Pańskich na Kępie Zawadowskiej, jeszcze nie ma zmartwień dotyczących bezpośrednio budowy. Co innego spędza mu sen z powiek. Już w fazie projektowania natrafił na trudności, niezależne od parafii, które spowodowały opóźnienie w rozpoczęciu budowy. Ta będzie dopiero w przyszłym roku.
- Budowa kościoła to skomplikowany proces. To gabarytowo i formalno-prawnie duże przedsięwzięcie. I inna inwestycja z punktu widzenia społecznego, bo inwestorem jest parafia, ale lokalna społeczność też ma sporo do powiedzenia. Wszak kościół budowany jest z ich ofiar i dla nich - podkreśla ks. Bijak.
Dla wielu architektów taka budowa stanowi trudność, bo nikt ich nie uczył projektów sakralnych. Muszą korzystać z doświadczenia księdza. - Ksiądz jest w stanie powiedzieć najwięcej w kwestii funkcjonowania kościoła. Co jest potrzebne, żeby go odpowiednio urządzić, żeby był podobny do kościoła, a nie fabryki. To wbrew pozorom kluczowa sprawa - zaznacza ks. Bijak.
Im dokładniejszy zrobi się projekt i wszystko określi precyzyjnie, tym później inwestycja przebiega w bardziej harmonijny sposób, tłumaczy ks. Paweł Bijak. - Praca nad projektem trwa i musi trwać, bo odkładanie problemów w tym względzie powoduje potem jeszcze większe problemy. Im wcześniej, na etapie wstępnym, jest trudniej, tym później jest łatwiej. Za nowe projekty, przeprojektowania itd. trzeba płacić - zaznacza.
Dziś długo się projektuje, a stan surowy osiąga się szybko: po 1-1,5 roku od rozpoczęcia budowy uzyskuje się możliwość odprawiania Mszy św. - mówi ks. Bijak. Potem jednak czas zaczyna się dłużyć. Trwa długotrwały i powolny proces adaptacji i wyposażania wnętrza. Ołtarz, obrazy, konfesjonały, ławki. Wreszcie upragniony moment, kiedy wydaje się, że wszystko już gotowe.

Reklama

Powoli, ale systematycznie

Obchodzący właśnie ćwierćwiecze od święceń kapłańskich ks. kan. Grzegorz Jankowski, proboszcz parafii św. Wyznawców o. Rafała i br. Alberta na warszawskim Marymoncie, ostatnie sześć lat spędził na budowie. Zaczął ją jego poprzednik, on ją kontynuuje, nie bez kłopotów. Powstał kościół dolny, górny musi być przeprojektowany. Pierwotne plany budowy dziś trudno zrealizować.
- Opracowujemy nowy projekt, który pozwoli zbudować mniejszy obiekt. Poprzedni był za duży, kosmiczny. Aż taki, ze względu na zmniejszenie się liczby parafian, nie jest potrzebny - mówi ks. Grzegorz Jankowski. Parafianie nie udźwignęli ciężaru inwestycji, władze kurii nakazały zmniejszenie projektu inwestycji. Budowa ma ruszyć na nowo w przyszłym roku.
Mała parafia nie wymaga wielkiego kościoła. Ale mała parafia to także mniej pieniędzy z ofiar. Budowa kościoła św. Marka Ewangelisty w Dąbrowie Leśnej k. Łomianek ruszyła przed czterema laty, a idzie, jak zastrzega proboszcz ks. Andrzej Kostrzębski, powoli ze względu na ograniczone możliwości parafian.
- Nie mamy zbyt wielu środków na tę budowę - mówi ks. Kostrzebski. - Strach pomyśleć, ile ich będzie potrzebne na wykończenie świątyni.
Prace są prowadzone powoli, ale systematycznie. - Staramy się zachować ciągłość. Zatrzymanie budowy nie jest dobre, zniechęca ludzi - zastrzega ks. Kostrzębski. Będzie jeszcze wymagać sporych kosztów. - Nie podaję ile, żeby nie straszyć ludzi - dodaje ksiądz.
Zaawansowana budowa kościoła w wiejsko-miejskiej parafii pw. Objawiania Pańskiego na osiedlu Blizne nieraz już przeżywała trudne - finansowo - dni. Na zewnątrz kościół jest otynkowany, zadaszony, w środku też zaczyna się dziać, ale zanim budowa się zakończy, w Wiśle upłynie jeszcze sporo wody.
- Po założeniu części instalacji będzie czas na otynkowanie wnętrza, potem na założenie ogrzewania i wylewkę posadzki. Dopiero potem na wyposażanie, ołtarz, obrazy, ławki - mówi proboszcz ks. Marian Rowicki. Wszystko mogłoby iść szybciej, gdyby były odpowiednie fundusze. Niedawny zakup parafii - trzy wielkie dzwony przyjechały z ludwisarni Felczyńskich w Taciszewie pod Gliwicami - poważnie nadwyrężył parafialne zasoby. Ale był już na nie najwyższy czas. Na początku lipca zostaną poświęcone. Potem zawisną na gotowej już dzwonnicy.

Godna JP2

13 maja mieszkańcy Radzymina byli świadkami oficjalnych narodzin nowej parafii. To jedna z pierwszych wspólnot pw. bł. Jana Pawła II. Dekret w tej sprawie wydał w końcu kwietnia biskup warszawsko-praski abp Henryk Hoser. Wszedł w życie w dniu beatyfikacji Jana Pawła II. Parafia jest, budowa kościoła jeszcze trochę potrwa.
- Niedawno wykończyliśmy kaplicę tuż obok kościoła. Jest już z prawdziwego zdarzenia, godna Jana Pawła II - mówi proboszcz ks. Krzysztof Ziółkowski. Natomiast budowa kościoła, która została zatrzymana w końcu ub.r., ruszy na przełomie lipca i sierpnia. Ks. Ziółkowskiemu udało się w tym czasie spłacić długi, które powstały w ub.r. w związku z budową. Jak się udało? - Dzięki ofiarom parafian, sprzedaży książki „Nasz Papież” i cegiełek. Pomógł też ks. Stanisław Kuc, dziekan z Radzymina - mówi ks. Ziółkowski.
Ubiegły rok dla ks. Ziółkowskiego był dobry. W czerwcu, w rocznicę wizyty Jana Pawła II w mieście, wmurowano kamień węgielny w fundamenty świątyni. A w końcu roku kościół nabrał konkretnego kształtu. - Udało się wybudować dom parafialny i kilka metrów murów kościoła. To sukces - uważa kapłan, choć przecież wie, że na zakończenie budowy trzeba będzie długo czekać. Kościół będzie rósł razem z powstającymi w okolicy osiedlami.
Tak jak będzie rosła świątynia budowana przez ks. Pawła Bijaka na Kępie Zawadowskiej. - To dobrze wpływa na integrację miejscowej społeczności. Pod względem religijnym i społecznym. Równocześnie tworzy się świątynia i integruje społeczność - mówi ks. Bijak. Jednocześnie powstaje kościół i Kościół, świątynia i wspólnota.

Reklama

Na Jasnej Górze „Hołd z kwiatów” na wzór rzymski

2019-12-08 11:44

it / Jasna Góra (KAI)

Dziś na Jasnej Górze „Hołd z kwiatów”. Uroczystość stanowi nawiązanie do rzymskiego zwyczaju tzw. omaggio floreale (hołdu z kwiatów), który sięga 1938 r., kiedy to papież Pius XI polecił Papieskiej Akademii Niepokalanej przygotować 8 grudnia na placu Hiszpańskim w Rzymie uroczysty akt oddania czci Maryi Niepokalanej. Odtąd każdego roku Ojciec Święty składa Maryi wieniec z kwiatów. W częstochowskim sanktuarium kwiaty składa nie tylko arcybiskup, ale i pielgrzymi.

Krzysztof Świertok
Zobacz zdjęcia: „Hołd z kwiatów” na Jasnej Górze

Na Jasnej Górze hołd Maryi składany jest pod figurą Niepokalanej na placu przed szczytem. Figura stoi pośrodku placu, gdzie do 1917 r. znajdował się pomnik cara Aleksandra II. W stanie wojennym pod tą figurą układany był krzyż z kwiatów i zniczy na znak jedności Polaków, pamięci o aresztowanych i prześladowanych, z prośbą o wyzwolenie z komunistycznej niewoli. Pod rzeźbą Niepokalanej przez cały rok trwa modlitwa pielgrzymów, którzy wchodzą na Jasną Górę od strony Alei NMP. W sezonie pielgrzymek pieszych pątnicy składają Maryi tysiące kwiatów.

Tegoroczne uroczystości „Hołdu z kwiatów” upływają nie tylko w łączności z papieżem Franciszkiem, ale i z kościołem Ducha Świętego w Warszawie, skąd wyrusza Warszawska Pielgrzymka Piesza na Jasną Górę i gdzie rozpoczęła się modlitwa w obronie życia, Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego. Świątynia od dziś stanie się Sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia.

Jak powiedział przeor Jasnej Góry, o. Marian Waligóra „w hołdzie z kwiatów będziemy dziękować za Maryję, która jest Matką Życia, i która zaprasza nas do tego, byśmy byli świadkami życia”.

8 grudnia to na Jasnej Górze od 10 lat dzień łączności Wzgórza Jasnogórskiego ze Wzgórzem Watykańskim. - W jakimś sensie ten nasz hołd jest przedłużeniem tego papieskiego w Rzymie. Stamtąd zaczerpnęliśmy wzór, ale tu na Jasnej Górze nie tylko ks. Arcybiskup składa białe róże, lecz czynią to wszyscy, to jest taki jasnogórski zwyczaj, który ma szczególną wymowę - wyjaśnia o. Przeor. Podkreśla, że „w tym symbolicznym kwiecie każdy z nas składa swoje życie Niepokalanej”. - Chcemy wspierać też papieża w jego zmaganiach, w trudnych dla Kościoła czasach, naszą solidarną, wspólną modlitwą - zapewnia o. Waligóra.

Uroczystości jasnogórskie rozpocznie o godz. 16.15 Akatyst w Kaplicy Matki Bożej, po czym w procesji światła pielgrzymi i wierni arch. częstochowskiej przejdą na plac jasnogórski pod figurę Niepokalanej.

Tam ok. godz. 17.15 dokonany zostanie akt zawierzenia Kościoła, Ojczyzny i świata. Po czym na wzór rzymski, główny celebrans w koszu drabiny strażackiej zostanie wyniesiony w górę i złoży u stóp figury Maryi Niepokalanej wiązankę białych róż.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Mastalski o związkach niesakramentalnych: nie znaczy, że gorsi

2019-12-09 21:33

BPAK / Kraków (KAI)

Nawet jeśli nie żyjemy w związku sakramentalnym, to nie znaczy, że jesteśmy gorsi, że nie jesteśmy przyjaciółmi Jezusa. To nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni z podążania za Nim – mówił bp Janusz Mastalski podczas adwentowego dnia skupienia Duszpasterstwa Niesakramentalnych Związków Małżeńskich w archidiecezji krakowskiej.

Joanna Adamik

Spotkanie adwentowe odbyło się 7 grudnia w kościele pw. Miłosierdzia Bożego na Wzgórzach Krzesławickich. Rozpoczęło się Mszą św., której przewodniczył bp Janusz Mastalski. W homilii wyjaśnił, iż zawarte w Ewangelii polecenie Jezusa „Idźcie i głoście” jest skierowane do każdego z nas. – Nawet jeśli jesteśmy ludźmi, którzy nie mają do końca łączności z Jezusem, ponieważ nie mogą przystępować do komunii św., nawet jeśli gdzieś te nasze drogi się poplątały, często nie z własnej winy, to na pewno nadal możemy być świadkami i pokazywać, ze Bóg, Kościół jest dla mnie ważny – powiedział biskup i zaznaczył, że powyższe słowa Jezusa są wskazaniem, jak być świadkiem.

Jak tłumaczył, słowo „idźcie” zawiera w sobie trzy konkretne elementy: kierunek, cel oraz wysiłek. – To, że nie przystąpię do komunii św., lecz do komunii duchowej, nie oznacza, że nie idę za Jezusem. To nie oznacza, że On nie jest dla mnie ważny. Znać kierunek, to znaczy iść za Jezusem, a nie obok albo przed Nim. Znać kierunek, to likwidować wszystko, co przysłania Jezusa – wymieniał. – Dzielenie się doświadczeniem wiary, głoszenie Ewangelii jest poleceniem, które Pan daje całemu Kościołowi, także tobie. Jest to nakaz, który nie wynika jednak z woli panowania czy władzy, ale z miłości, z faktu, że Jezus pierwszy przyszedł do nas i dał nam całego siebie. Jezus nie traktuje nas jako niewolników, lecz ludzi wolnych, przyjaciół, braci. Nawet jeśli nie żyjemy w związku sakramentalnym, to nie znaczy że jesteśmy gorsi, że nie jesteśmy przyjaciółmi Jezusa. To nie oznacza, że jesteśmy zwolnieni z podążania za Nim – podkreślił bp Mastalski.

Następnie wskazał, że do celu, jakim jest zbawienie, świadectwo i realizacja powołania prowadzi angażowanie się w duszpasterstwo, a poprzez to coraz większe przybliżanie się do Boga i drugiego człowieka, a także pokazywanie Go innym, gdyż „Pan poszukuje wszystkich, pragnie, aby wszyscy poczuli ciepło Jego miłosierdzia i Jego miłości”.

Decyzja o wyruszeniu w konkretnym kierunku i do określonego celu wiąże się także z wysiłkiem. Bycie dobrym mężem, dobrą żoną, dobrym rodzicem, to zgoda na ofiarę. – To zgoda na to, aby walczyć, kiedy już nie mam siły. Jak ważne jest to, żebyście poprzez swoją miłość ciągle zapraszali Jezusa do swojej rodziny i do swojego domu. I mówili: „Panie, może nie mogę przyjąć komunii, ale mogę się modlić, przekraczać siebie, bo Cię kocham, bo jestem zdecydowany na ofiarę” – mówił biskup. Na koniec przytoczył wypowiedź papieża Franciszka, która zawiera zapewnienie Jezusa, iż On „nigdy nikogo nie zostawia samym, zawsze nam towarzyszy”.

Po komunii św. została odczytana modlitwa komunii duchowej, zaś później nastąpiło indywidulane błogosławieństwo. Po Eucharystii wszyscy zebrani udali się do salki na konferencję dotyczącą małżeństwa. Bp Mastalski podzielił się dziewięcioma zasadami, które odgrywają ważną rolę w małżeństwie, związku i rodzinie.

Jedną z nich jest zasada przebaczenia. Zakłada ona dawanie drugiej szansy, ale również świadomość doznanych krzywd. Przebaczenie wymaga dojrzałości, która umożliwia pokonanie siebie i zachowanie dystansu, by móc powiedzieć „Wybaczam, ale im częściej będzie się to zdarzało, tym trudniej będzie ci przebaczyć”. – Nie ma normalnego związku bez zasady przebaczenia. To jest wpisane w naszą wiarę, bo przecież Bóg jest przebaczający, miłosierny, a nie taki, który chodzi i się mści. Może właśnie w Adwencie warto zastanowić się nad tym, czego jeszcze nie przebaczyłem albo komu nie przebaczyłem – zachęcał biskup.

– Ale to, że trudno przebaczyć nie oznacza, że łatwo powiedzieć „przepraszam”. I tutaj jest kolejna kwestia, ponieważ „przepraszam” oznacza: pomyliłem się albo zrobiłem coś z premedytacją, albo nie wiedziałem, że to tak wyjdzie. Ale zawsze będzie to przekaz „Tak, skrzywdziłem cię”. Dlatego nie jest łatwo powiedzieć „przepraszam”, szczególnie kiedy ma się dogmat o nieomylności i generalnie zawsze ma się rację. Jaki jest piękny człowiek, kiedy potrafi powiedzieć „przepraszam”. To słowo ma weryfikować moje postępowanie. Nie chodzi o takie „dla świętego spokoju”; to „przepraszam” nic nie da, nie o takie nam chodzi – podkreślił bp Mastalski.

Duszpasterstwo Niesakramentalnych Związków Małżeńskich zostało założone przez ks. dr. Jana Abrahamowicza w 2000 r. przy kościele św. Krzyża w Krakowie. Od 2010 r. działa ono w parafii Miłosierdzia Bożego. Jego celem jest towarzyszenie osobom, które żyją w niesakramentalnych związkach małżeńskich, w dorastaniu do dojrzałej wiary i w szukaniu dróg do Jezusa. – Przyznam się, że początkową trudnością, na jaką uskarżali się przychodzący na spotkania, było to, że czuli się odrzucani przez Kościół. A tymczasem słyszą tutaj, że są w Kościele, więcej - jako ochrzczeni mają określone obowiązki i możliwości. Owszem, nie mogą korzystać ze wszystkich sakramentów, ale klucz do problemu leży w ich rękach. Można tak pokierować swoim życiem, żeby to, co dziś niemożliwe, w końcu stało się możliwe – wyjaśniał ks. Abrahamowicz. – Niektórzy z duszpasterstwa mogą już przyjmować komunię św. sakramentalną; spełnili wszystkie warunki, które są konieczne i uznali Chrystusa za wartość najważniejszą – dodał duszpasterz. Spotkania odbywają się w trzeci piątek miesiąca o godz. 18. Na formację składają się również wyjazdy, które umożliwiają wspólne przeżywanie wiary i doświadczenie wspólnoty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem