Reklama

Aspekty komunii z Bogiem (7)

On zawsze jest i czuwa

O wybieraniu miłości, pozwalaniu sobie na luz i Mszach z bębenkami Małgorzata i Tomasz Kiragowie opowiadają Katarzynie Jaskólskiej

W roku duszpasterskim przeżywanym pod hasłem „W komunii z Bogiem” co miesiąc pokazujemy ludzi, którzy tę komunię przeżywają w swojej codzienności.

Małgorzata: - Życie w komunii z Bogiem to życie w takiej świadomości, że Pan Bóg jest obecny cały czas. Czuwa, nasze życie od Niego zależy, możemy się na Nim oprzeć, możemy na Nim polegać.

Reklama

Tomasz: - To wszystko się przekłada na relacje z innymi, bo nie można przecież kochać Boga, nie kochając bliźniego. Mogę wyjść z kościoła i mówić, że kocham Boga, a wrócę do domu i tam już czeka na mnie sąsiad z pretensjami. I tu mamy weryfikację - jest ta komunia z Bogiem czy jej nie ma. O tym można wiele mówić, ale życie i tak najlepiej pokaże.

M: - Dla nas bardzo istotne jest to, że mamy Boże wsparcie w naszej codzienności. Chodzimy na Eucharystię - to wszystko jest dla nas podporą, żeby umieć kochać innych ludzi, zwłaszcza tych, którzy nas nie lubią czy nawet prześladują, wyśmiewają. Jest się do Kogo odwołać w takich chwilach, kiedy trudno wybrać - czy walka, czy miłość.

Życie to liturgia

M: - Bycie we wspólnocie - w naszym przypadku w neokatechumenacie - na pewno chroni przed takim „niedzielnym” chrześcijaństwem: wychodzę z kościoła i już robię to, co chcę. Wspólnota przypomina nam każdego dnia, że czas jest święty, że nasze życie jest święte, że całe życie jest właściwie liturgią.

Reklama

T: - Wspólnoty w parafiach są bardzo ważne. Niektórzy proboszczowie mówią, że nie potrzebują zakładać u siebie żadnych wspólnot, bo i tak dużo ludzi chodzi do kościoła. Ale wtedy trzeba zapytać, ile jest w tej parafii rozwodów, ilu ludzi chodzi do sądu przeciwko swoim sąsiadom czy rodzinie? Okazuje się, że samo chodzenie do kościoła nie wystarczy.

M: - Nasza wspólnota pomaga nam też w przyjmowaniu dzieci. Teraz oczekujemy jedenastego dziecka. I zdajemy sobie sprawę, że gdyby nie Droga Neokatechumenalna, dużo trudniej byłoby nam to zaakceptować.

T: - Pewnie nawet by ich nie było. Przed ślubem planowaliśmy przecież dwoje lub troje. Bez zaufania Bogu wzięlibyśmy po prostu sprawy w swoje ręce. Jak to mówią: Jesteś inteligentnym człowiekiem, wykształconym, co ty robisz?

Zdać się na Boga

M: - Zaufanie Bogu pozwala nam też na pewien luz, bo nie trzęsiemy się tak bardzo nad dziećmi. Widzimy, że one też mają swoje grzechy, swoje życie, swoją drogę. I Pan Bóg to wszystko prowadzi. Nawet kiedy dzieci nie zawsze robią tak, jak my byśmy tego chcieli. Akceptujemy je takimi, jakie są, bo są dziełem Pana Boga. A przecież pojawiają się nowe problemy, bo dzieci zaczynają dorastać - najstarszy syn ma 18 lat. I nie planujemy za niego przyszłości, nie mówimy, gdzie ma studiować, jak układać życie.

T: - To oparcie w Bogu, we wspólnocie jest potrzebne, szczególnie przy zderzeniu z tym, co niesie świat. Kiedy jestem w pracy, ze mną się nie rozmawia o dzieciach. O swoich dzieciach między sobą panie rozmawiają, ale ze mną nie - wtedy to jest temat wstydliwy. Może myślą, że ja tak strasznie cierpię i lepiej tego nie ruszać. Kiedy jedna się w końcu ośmieliła, to powiedziała, że mieć tyle dzieci to jest przerażające. Ale przecież - patrząc z mojego punktu widzenia - mógłbym odpowiedzieć, że przerażające jest mieć tylko dwoje.

M: - Lata Drogi Neokatechumenalnej pokazały nam, że nie jesteśmy w stanie zapanować nad swoim życiem. Trzeba zdać się na Boga.

„W kościele będzie długo…”

M: - Dzieci od początku uczestniczą w naszych modlitwach, chodzą z nami na Eucharystię. W niedzielę rano po śniadaniu zasiadamy do wspólnej Jutrzni. W jej trakcie są psalmy, odczytujemy fragment Pisma Świętego. I próbujemy się nad tym Słowem trochę zatrzymać. Najpierw rozmawiamy z młodszymi dziećmi, to taka katecheza dla nich. Starsze dzieci różnie - czasem się otwierają i dzielą. A potem modlimy się spontanicznie, każdy w jakiejś swojej intencji. Oprócz tego modlimy się z mężem razem każdego ranka.

T: - Staramy się uczestniczyć regularnie w Mszach naszej wspólnoty. Taka Eucharystia nie jest krótka, bo trwa 1, 5 do 2 godzin. Są wprowadzenia do czytań, jest homilia, jest katecheza dla dzieci. I co ciekawe, kiedy z jakiegoś powodu nie możemy w niej uczestniczyć, tylko idziemy zwyczajnie na Mszę parafialną, to dzieci marudzą, że „w kościele będzie długo…”.

M: - Raczej na Mszach we wspólnocie nie chodzimy za dziećmi, nie uspokajamy ich co chwila. Ale to na pewno też dzięki temu, że wspólnota się do dzieci zdążyła przyzwyczaić - kiedy do niej wchodziliśmy, prawie nikt nie miał dzieci, one się dopiero zaczynały pojawiać, więc wtedy zachowanie dzieci mogło rozpraszać.

T: - Dla dzieci też jest miejsce podczas liturgii. I one o tym wiedzą.

M: - Są zaangażowane - mają swoje grzechotki, bębenki, mogą grać i śpiewać.

T: - W tygodniu mamy też liturgię, na którą chodzimy już sami. Tam jest miejsce na dialog ze Słowem, ale też mówienie o sobie, o swoim życiu.

M: - Do takiej otwartości Bóg wychowuje wspólnotę przez lata.

T: - Myślę, że w ogóle mówienie publicznie o sobie, dzielenie się swoją relacją z Bogiem - to jest łaska.

M: - Ale to też jest tak, że jeśli czymś się cieszę, chcę się tym dzielić. I dlatego wyznaję, że zawsze był przy nas Bóg, również wtedy, kiedy było trudno. On zawsze jest i czuwa.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Msza św. krok po kroku

Rozumienie znaków i symboli, gestów i postaw pozwala nam świadomie i owocnie uczestniczyć we Mszy św.

Każdy, kto poważnie traktuje swoje chrześcijaństwo, wie, że we Mszy św. należy uczestniczyć. Ale nie wszyscy zadają sobie pytanie, czym owo uczestnictwo jest i co należy zrobić, aby stało się ono świadome, czynne i owocne, czyli właśnie takie, jakie powinno być. Na pewno odpowiednie uczestnictwo nie ogranicza się jedynie do wypełnienia pierwszego przykazania kościelnego, czyli do fizycznej obecności w kościele w każde niedzielę i święto nakazane. Aby prawdziwie uczestniczyć we Mszy św., nie wystarczy także być tylko skupionym i pobożnym oraz gorliwie się modlić. To zbyt mało, a nawet można powiedzieć, że nie do końca o to by chodziło. Warto więc przyglądnąć się naszemu uczestnictwu we Mszy św. i spróbować odnaleźć, co w niej jest naprawdę ważne.

CZYTAJ DALEJ

Papież: „Proszę was, módlcie się, bo jestem trochę stary i trochę chory, ale nie bardzo”

2021-09-17 15:08

[ TEMATY ]

papież Franciszek

Grzegorz Gałązka

„Proszę was, módlcie się, bo jestem trochę stary i trochę chory, ale nie bardzo” – napisał papież Franciszek w liście do sędziwych księży z włoskiego regionu Lombardii. W miejscowości Caravaggio koło Bergamo, wraz ze swymi biskupami, także emerytami, wzięli oni udział w Dniu Braterstwa. Podczas specjalnej Mszy modlili się za kapłanów, którzy zmarli we Włoszech z powodu koronawirusa.

W liście do kapłanów seniorów Franciszek napisał, że „przeżywają fazę starości, która nie jest chorobą, ale przywilejem”. Wskazał, że jest to przywilej „bycia podobnym do Jezusa, który cierpi, i niesienia krzyża tak jak On”.

CZYTAJ DALEJ

Obóz godny polecenia

2021-09-18 00:03

Archiwum Obozu Studenckiego w Białym Dunajcu

38. edycja legendarnego Obozu Adaptacyjnego Duszpasterstw Akademickich Wrocławia i Opola w Białym Dunajcu już za nami. Jaki był tegoroczny wyjazd? Co zostawił w sercach młodych ludzi? – opowiadają uczestnicy.

Ela z D.A. Dominik: Przyjechałam na Obóz w Białym Dunajcu nie znając nikogo i przyznaję, że już pierwszego dnia chciałam stąd uciekać. Jednak Obóz stworzył dla mnie przestrzeń do poznania nowych ludzi i nawiązania bliskich relacji z osobami, które kierują się podobnymi wartościami. Dwa tygodnie wspólnego mieszkania, chodzenia po górach, integracji i oczywiście Eucharystii otworzyły mnie – największego introwertyka na ziemi – na relacje z drugim człowiekiem i za to jestem bardzo wdzięczna. Cieszę się, że mogłam tu przyjechać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję