Reklama

Co musiałby zrobić Bóg, abyś Go zauważył?

Maciej Flader
Edycja przemyska 32/2011

Nikt już dzisiaj nie poddaje w wątpliwość słów papieża Pawła VI mówiących o potrzebie świadków. Rzeczową odpowiedzią na to wezwanie jest inicjatywa „Ewangelizacja Bieszczadów”, która już od kilku lat odbywa się w naszej diecezji. W tym roku miała miejsce w dniach 15-24 lipca. Kilkudziesięciu młodych ewangelizatorów przyjechało z całej Polski, by być świadkami Jezusa zmartwychwstałego i żyjącego.
Już w piątek 15 lipca zgromadziliśmy się w naszym wieczerniku, by od modlitwy zacząć przygotowanie ewangelizacji. Tę zaczęliśmy w niedzielę. Najpierw nasi kapłani oraz diakon wraz z ekipami głosili Słowo Boże w parafiach: Myczków, Polańczyk, Cisna, Bóbrka i Lesko. Następnie w Lesku na festynie rodzinnym ewangelizowaliśmy pantomimą, świadectwem oraz chrześcijańską radością. Kolejne dni to rekolekcje. W tym roku poprowadził je ks. Marek Kapłon. Naszym przewodnikiem był bł. Jan Paweł II, który niestrudzenie niósł światło Ewangelii. Rekolekcje zakończyły się całonocnym czuwaniem w Łopience. Tutaj, pod czujnym okiem Matki Pięknej Miłości, uczyliśmy się najpierw kochać tych, do których mieliśmy być posłani. Bez miłości bowiem ewangelizacja byłaby tylko indoktrynacją. To doświadczenie modlitwy we wspólnocie rozpoczęte uwielbieniem prowadzonym przez Twoje Niebo, było ukonstytuowaniem wspólnoty gotowej do rozesłania.
Już tego samego dnia poszliśmy z radością, pełni Boga, by dawać Go wszystkim, których spotkamy. Wyszliśmy ze śpiewem na ulice Polańczyka, następnie ustawiliśmy kilka pomników, czyli obrazów, w których ewangelizatorzy przekazują Dobrą Nowinę. Ludzie zatrzymywali się, rozmawialiśmy, modliliśmy się wspólnie, by Bóg pomagał dokonywać nam dobrego wyboru. Pierwszą była rozmowa z młodym człowiekiem, który sam siebie określił jako szukającego, później - spotkanie z młodzieżą z Warszawy, bardzo ciekawej wiary, nauczania Kościoła i tajemnicy powołania. To było doświadczenie ludzi, którzy mają wielkie pragnienie Boga, choć On sam zdaje im się bardzo daleki oraz wiary, która jawi się jako coś bardzo trudnego. Od Boga spotkanego w drugim człowieku poszliśmy przed Najświętszy Sakrament - uczyniliśmy to z bagażem intencji oraz uwielbieniem za to, że wielkie rzeczy czyni na naszych oczach. Pierwszy dzień ewangelizacji zakończyliśmy obejrzeniem filmu „Prymas”.
W piątkowy poranek wyszliśmy w dwójkach ponownie na ulice Polańczyka oraz Soliny. Ewangelizowaliśmy także podczas rejsu. „Akcent był położony na miłość Bożą i na rolę małżeństwa. Później spotkaliśmy ludzi z rejsu na Mszy św. i na Drodze Krzyżowej. Chociaż dla tych ludzi warto to było robić” - mówi Kuba. Droga Krzyżowa prowadziła wzdłuż najbardziej popularnej ulicy Polańczyka. Był to niesamowity widok. Niektórzy ludzie się dołączali, inni zatrzymywali się, stawali w skupieniu, byli także tacy, którzy wprost wyśmiewali nas i krzyczeli różne obraźliwe hasła. Nigdy nie zapomnę ciszy dwunastej stacji, nawet na tak głośnej ulicy. To był dla nas znak, że obok krzyża nie można przejść obojętnie.
W sobotę ewangelizowaliśmy także na wodzie. Na samym środku Zalewu Solińskiego pływał rowerek wodny z flagą „Bóg Ciebie kocha” oraz wesołą grupką ludzi, wśród których był ksiądz. Ktoś z nich trzymał napis: „Co musiałby zrobić Bóg, abyś go zauważył?”. Śpiewali, machali flagą i zapraszali na festyn ewangelizacyjny. Sobotnia ewangelizacja to szczególne doświadczenia tego, że moc w słabości się doskonali. Kiedy grupka ewangelizatorów z klerykiem trochę zabłądziła i sfrustrowana szukała przystani „Cypel”, pewien człowiek z papierosem i piwem w ręce powiedział: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Kleryk trochę zdziwiony odpowiedział: „Na wieki wieków. Amen”. Ów mężczyzna, zaproszony przez innych ewangelizatorów na festyn, przyszedł i poprosił o rozmowę z księdzem, ale tylko z tym, którego wcześniej spotkał. Owocem rozmowy była modlitwa i umówienie się na spowiedź. Jakkolwiek do spowiedzi nie doszło, bowiem „ksiądz” był dopiero klerykiem, był to jednak wyraźny znak, że Bóg sam jest sprawcą ewangelizacji. Naszą ewangelizację w sobotę zakończyliśmy festynem rodzinnym i koncertem zespołu „PANdamusic”.
Całą Wakacyjną Ewangelizację Bieszczadów zakończyliśmy wspólną Eucharystią pod przewodnictwem ks. prał. Tadeusza Białego. Miłym akcentem tego dnia było także spotkanie ewangelizatorów z abp. Józefem Michalikiem. Podzieliliśmy się świadectwem tegorocznej edycji Bieszczadów dla Jezusa, Ksiądz Arcybiskup dodał nam odwagi i zachęcił do pielęgnowania tego dzieła.
Podczas tego tygodnia spotykaliśmy różnych ludzi. Jedni mówili nam, że bardzo dobrze, że to robimy i że jest to bardzo potrzebne inni, że jesteśmy śmieszni i że uważają nas za głupków. „Ja chcę być śmieszny i głupi, jeżeli tylko ktoś przez to ma się nawrócić” - mówił Adam, a odwagi i animuszu dodaje nam świadectwo Ani, która w tym roku z nami ewangelizowała Bieszczady. Jeszcze dwa lata temu była ze znajomymi na wakacjach nad Zalewem Solińskim. Spotkała dwójkę ewangelizatorów, z którymi nawet nie podjęła dłuższej rozmowy, trochę ich wyszydziła, ale zobaczyła, że są radośni. Kiedy wróciła z wakacji nie dawało jej to spokoju, zmieniła swoje życie, jest teraz we wspólnocie i również jest szczęśliwa z Jezusem. „Jesteście śmieszni, ale widać, że macie w życiu sens, ja go nie mam i dlatego wam zazdroszczę” - mówił młody mężczyzna z Bełchatowa. A co Bóg musiałby zrobić w Twoim życiu, abyś go zauważył?

Oczy Maryi żyją

2014-07-08 13:29

Bernadeta Grabowska
Niedziela Ogólnopolska 28/2014, str. 14-15

Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe, obecny na indiańskim płaszczu uplecionym z włókien agawy, od prawie pięciu wieków spędza sen z powiek zatwardziałym agnostykom i wielu naukowcom. O jego tajemnicy z Ewą Kowalewską rozmawia Bernadeta Grabowska.

Graziako/Niedziela

BERNADETA GRABOWSKA: - Czym jest acheiropoietos?

EWA KOWALEWSKA: - Wolę sformułowanie „nerukotvornyj”, a więc dzieło niewykonane ręką ludzką. Na świecie istnieją trzy takie wizerunki, ukazujące Zbawiciela i Niepokalaną: Całun Turyński, Chusta z Manoppello oraz Tilma św. Juana Diego, na której jest cudownie „zapisany” obraz Maryi Panny. Mówi się błędnie o tych dziełach, że nie mają one autora. Tymczasem ich pochodzenie jest niezwykłe, ponadnaturalne. Wpatrując się w nie, kontemplujemy oblicze samego Boga i jego Matki. To wielka, święta tajemnica. Obcujemy bowiem z czymś, co przekracza nasze ludzkie granice pojmowania. Obraz Matki Bożej z Guadalupe został namalowany ręką Matki Bożej na słabym jakościowo płótnie - z włókien agawy - niemal pięć wieków temu i trwa nienaruszony po dziś dzień...

- Jak doszło do jego powstania?

- 9 grudnia 1531 r. Matka Boża ukazała się prostemu człowiekowi, Indianinowi Juanowi Diego. Zwróciła się do niego w jego ojczystym języku nahuatl z prośbą o wybudowanie na wzgórzu Tepeyac świątyni ku Jej czci. Juan Diego udał się z tą prośbą do biskupa Juana de Zumárragi. Ten jednak - trudno się dziwić - nie uwierzył mu, ale poprosił Juana o jakiś znak. Podczas kolejnego objawienia Madonna kazała Indianinowi wejść na szczyt wzgórza Tepeyac. Jakież było jego zdziwienie, kiedy spostrzegł morze kwiatów - róż kastylijskich, niespotykanych o tej porze roku i w tym rejonie. Przepiękna Pani poleciła Juanowi nazbierać całe ich naręcze i schować do tilmy. Ten natychmiast udał się do biskupa i w jego obecności rozwiązał swój płaszcz. Na podłogę wysypały się kastylijskie róże, a biskup i otaczający go ludzie uklękli w zachwycie. Jednak to nie kwiaty zrobiły na nich takie wrażenie.

- Na tilmie ukazał się wizerunek Maryi...

- Tak, na rozwiniętym płaszczu uwidoczniona była jakby fotografia Madonny. Wszystkim zebranym ukazał się przepiękny wizerunek Matki Bożej ubranej w różową szatę. Jej głowę przykrywał błękitny płaszcz ze złotą lamówką i gwiazdami. Maryja miała złożone ręce, a pod Jej stopami był półksiężyc. Zebrani oniemieli, oniemiał również sam Juan Diego, który nie spodziewał się, że Matka Boża wykorzyta jego stary płaszcz, aby namalować na nim samą siebie...

- Czy naprawdę możemy wierzyć w to, że historia o cudownej Tilmie z Meksyku to nie ciekawa legenda, ale rzeczywistość sprzed prawie pięciu wieków?

- Jest wiele argumentów, które wskazują na to, że wizerunek Matki Bożej to obraz nieuczyniony ludzką ręką. Jednym z nich jest ten, że pomimo licznych naukowych badań nie można określić, jaką techniką obraz został wykonany, jakich barwników użyto przy jego powstaniu. Co więcej, zdjęcie w podczerwieni wykazało brak śladów pędzla, a sam wizerunek wskazuje bardziej na technikę wykonania zdjęcia polaroidem... Potwierdził to m.in. laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii - Richard Kuhn, który ustalił, że nie ma na obrazie śladu ani farb organicznych, ani mineralnych. Na uwagę zasługuje również niebywała trwałość materiału. Płaszcz utkany z liści agawy wytrzymuje nie więcej niż 20-30 lat. Tymczasem niemalże w 500 lat po „różanym cudzie” tkanina z wizerunkiem Madonny pozostaje tak mocna, jak tamtego grudniowego dnia.

- To nie jedyne cudowne znaki ukryte w wizerunku Matki Bożej z Guadalupe...

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe zawiera znacznie więcej ukrytych symboli i znaków, które przybliżają nas do Bożej Tajemnicy. Jesteśmy niczym Jan, który nawiedził grób po zmartwychwstaniu Chrystusa - „ujrzał i uwierzył” (J 20, 8). Podobnie i my, kontemplując ikonę Madonny z Meksyku, przyjmujemy wiarą, ale i rozumem prawdę o Boskim pochodzeniu obrazu.

- Trudno się oprzeć wrażeniu, że Bóg przychodzi z pomocą naszej wierze, która często potrzebuje wzmocnienia...

- Bóg zawsze wychodzi naprzeciw człowiekowi. Daje wiele możliwości „spotkania”. W wizerunku Morenity z Guadalupe jednym z bardziej fascynujących elementów są oczy Matki Bożej. Otóż przy pomocy silnie powiększającego szkła możemy zauważyć w źrenicach Madonny rzecz niebywałą - wizerunek brodatego mężczyzny, podobnego do tego z najstarszych wizerunków Juana Diego. Podobny obraz odnaleziono w drugiej źrenicy Matki Bożej. Podczas badania oftalmoskopem okazało się, że światło skierowane na źrenicę Madonny reaguje refleksem, dając wrażenie wklęsłej rzeźby. Takie zjawisko nie zostało zaobserwowane na żadnym innym obrazie świata. Oznacza to, że oczy Matki Bożej z Guadalupe załamują światło dokładnie tak, jak ludzkie, żywe oczy. Co więcej, dr José Aste Tönsmann, który poświęcił badaniu oczu Matki Bożej z Guadalupe połowę swojego życia, odkrył zadziwiające zjawisko. Otóż przy powiększeniu na źrenicach Madonny widoczna jest dokładnie scena z 12 grudnia 1531 r., kiedy na tilmie pojawił się wizerunek. Widać 13 osób, jak gdyby zastygłych w bezruchu - Indianina siedzącego ze skrzyżowanymi nogami, biskupa Zumárragę, jego tłumacza Gonzaleza, Juana Diego z otwartą tilmą, czarnoskórą dziewczynę i indiańską rodzinę. Oczy Maryi żyją.

- Jak my, katolicy, powinniśmy traktować ten obraz?

- Wizerunek Matki Bożej z Guadalupe jest jednym z najbardziej znanych na całym świecie. Bez wątpienia nie jest on zwykłym wizerunkiem religijnym. Jest ikoną, niosącą ze sobą konkretny przekaz ewangelicznych treści. Maryja ukazana jest jako „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12,1). Świetliste promienie widoczne na ikonie to typowy krąg spotykany w ikonach, zwany mandorlą. Wiele mówi również symbolika kolorów - niebieski oznacza nieśmiertelność i wieczność mieszkańców nieba, różowy oznacza Bożą miłość i męczeństwo za wiarę. Królewskość Niewiasty wyraża się w pięknym, złotym oblamowaniu płaszcza. Wizerunek Madonny z Guadalupe to otwarta księga, pełna znaków i symboli... Im bardziej się w nie zagłębiamy, tym większe zdziwienie wobec dzieł Bożych pojawia się w naszym sercu.

- Dlaczego Maryja wybrała na miejsce swoich objawień w tamtym czasie Meksyk?

- Kiedy Maryja objawiła się Juanowi Diego, był to trudny czas ewangelizacji Meksyku. Do momentu inwazji konkwistadorów Aztekowie oddawali cześć różnym pogańskim bóstwom, pośród nich Quetzalcoatlowi w postaci węża. Ich przekonanie o potrzebie oddawania czci bożkom było wyjątkowo silne. Wierzono, że trzeba ich karmić krwią i sercami ludzkich ofiar. Oblicza się, że rocznie Aztekowie składali ok. 50 tys. ofiar z ludzi. Święta Panienka z Guadalupe miała prosić Juana Diego, aby nadał Jej wizerunkowi tytuł „Guadalupe”. Tymczasem „Guadalupe” jest przekręconym przez Hiszpanów słowem „Coatlallope”, które w nahuatl znaczy „Ta, która depcze głowę węża”. Indianie spostrzegli, że Maryja nie jest jakąś „zwykłą boginią”. Zrozumieli, że jest silniejsza od czczonych przez nich bóstw. Odczytując symbolikę obrazu z Guadalupe zgodnie z azteckim kodeksem, a więc dokumentem, który za pomocą obrazków miał przekazać najważniejsze prawdy Azteków, możemy być zaskoczeni ogromem indiańskich symboli zawartych w wizerunku. Dzięki temu Indianie rozpoznali w Maryi swoją największą Królową. W ciągu zaledwie 6 lat po objawieniach aż 8 mln Indian przyjęło chrzest. Dało to początek ewangelizacji całej Ameryki Łacińskiej. to był prawdziwy cud Matki Bożej, Jej wielkie zwycięstwo. Jan Paweł II nazywał Maryję z Guadalupe Gwiazdą Ewangelizacji.

- Dlaczego Morenitę z Guadalupe nazywa się patronką życia poczętego?

- Obraz Matki Bożej z Guadalupe jest szczególnie bliski wszystkim broniącym ludzkiego życia. Na swoim cudownym autoportrecie Matka Boża przedstawiła się w stanie błogosławionym. W samym centrum wizerunku, na łonie Maryi jest widoczny czteropłatkowy kwiat, przez Meksykanów nazywany Nahui Olin - Kwiatem Słońca. To symbol pełni i nowego życia. Ten niezwykły kwiat, umieszczony na łonie Maryi, z całą pewnością oznacza, że była Ona brzemienna. Dodatkowo Niepokalana ma czarną szarfę na talii, która symbolizuje stan odmienny.

- Jakie było przesłanie Matki Bożej z Guadalupe, co Maryja chce nam powiedzieć dzisiaj?

- Maryja na przestrzeni wieków ukazywała się zawsze najbiedniejszym, odrzuconym. W Lourdes - biednej, niewykształconej Bernadetcie Soubirous, w Fatimie - trojgu portugalskim pastuszkom: Łucji, Hiacyncie i Franciszkowi, w Gietrzwałdzie - dwóm dziewczynkom: Justynce i Barbarze z warmińskiej wsi. Również w Meksyku przychodzi do prostego człowieka - Juana Diego, który sercem ufa Bogu jak dziecko. Przesłanie Matki Bożej zazwyczaj jest podobne. Maryja prosi o modlitwę, o nawrócenie.

- O co dzisiaj prosi Matka Boża z Guadalupe?

- Matka Boża tak jak kiedyś, również i dziś przychodzi bronić tych najbardziej wykluczonych, bezbronnych - nienarodzonych. Maryja prosi nas o poszanowanie każdego ludzkiego życia, które jest najcenniejszym darem Boga - jest ono święte i nienaruszalne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Milanów: w niedzielę kampania Caritas Polska w TVP

2019-12-13 15:00

C M Caritas Polska, tk / Siedlce (KAI)

Odzyskujący dawny blask pałac Uruskich w Milanowie, gdzie powstaje Centrum Kulturalne Caritas Diecezji Siedleckiej, w niedzielę, 15 grudnia, stanie się sceną kampanii „Polska pomaga”, w ramach której na antenach TVP są przedstawiane dzieła Caritas w całej Polsce.

Archiwum

O tym jak uratować cenny zabytek XIX-wiecznej architektury i sprawić, aby służył lokalnej społeczności – opowiedzą m.in. ks. Marek Bieńkowski (dyrektor Caritas Diecezji Siedleckiej) oraz Elżbieta Zielińska-Gomółka (kierowniczka Warsztatu Terapii Zajęciowej Caritas Diecezji Siedleckiej w Parczewie, odpowiedzialna z ramienia Caritas za powstanie Centrum Kulturalnego w Milanowie). W remontowanym obecnie obiekcie, oprócz Centrum Kulturalnego, znajdzie siedzibę dom samotnej matki, a już teraz, dzięki wykorzystaniu części zabudowań i pięknego parku, odbywają się tu spotkania integracyjne dla okolicznych mieszkańców.

W relacjach telewizyjnych, nadawanych z Milanowa, zostaną też przedstawione prężnie działające centra wolontariatu Caritas Diecezji Siedleckiej, a z sąsiadującego z nim Parczewa prace podopiecznych Warsztatów Terapii Zajęciowej, przygotowane specjalnie na potrzeby kiermaszu świątecznego.

W ramach specjalnych bloków tematycznych będą też emitowane materiały z Krakowa i Zielonej Góry. Partnerem kampanii jest Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi.

To już trzecia niedziela tegorocznego adwentu, podczas której ekipy TVP odwiedzają placówki Caritas, przedstawiając widzom działalność pracowników i wolontariuszy, a także losy ich podopiecznych. W poprzednich tygodniach relacje były nadawane m.in. z Sanoka i podkieleckiego Piekoszowa.

– Dzięki tym programom zachęta do niesienia pomocy w duchu chrześcijańskiej miłości bliźniego ma szansę mocno wybrzmieć w polskich domach. Okres przedświąteczny służy takiej mocnej refleksji nad sobą, nad tym, co daję z siebie innym. Wierzę, że pokazanie tak wielu przykładów dobra będzie inspirujące – mówi ks. Marcin Iżycki, dyrektor Caritas Polska.

Zapraszamy do śledzenia niedzielnego programu w TVP1 oraz TVP Info  oraz programów regionalnych.  Relacje w postaci wywiadów, połączeń z placówkami Caritas w różnych rejonach Polski z kolejnych niedziel adwentu są dostępne na stronie https://polskapomaga.tvp.pl/

KAMPANIĘ „POLSKA POMAGA” MOŻNA WESPRZEĆ POPRZEZ: SMS charytatywny o treści POLSKAPOMAGA pod numer 72052 (koszt 2,46 zł z VAT), Świecę – cegiełkę Caritas dostępną w parafiach, Wpłaty na konto CARITAS POLSKA, ul. Okopowa 55, 01-043 Warszawa: 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384 z dopiskiem „POLSKA POMAGA”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem