Reklama

Księża neoprezbiterzy A.D. 2012


Edycja bielsko-żywiecka 22/2012

14 nowych kapłanów wyświęcił bp Tadeusz Rakoczy 26 maja podczas Mszy św. celebrowanej w katedrze św. Mikołaja

KS. TOMASZ DRABEK

Parafia rodzinna: św. Urbana w Kobiernicach
Parafia praktyk: św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej

Motto: „Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1 J 4, 16)

- Motto to jest wynikiem moich kilkuletnich poszukiwań. Długi czas zastanawiałem się, jak skutecznie mówić o Bogu, jak Go odnaleźć również w swoim życiu? Szukałem argumentów „niepodważalnych”, ale ostatecznie zrozumiałem, że takich nie ma. Bóg jest miłością, a tej nie da się po prostu poznać, zrozumieć, wydedukować. W miłość trzeba uwierzyć, trzeba jej ślepo zawierzyć - dopiero wtedy człowiek zaczyna ją „rozumieć”. Powołanie jest dla mnie planem, jakie na moje życie ma Bóg. Jest zadaniem, które należy tylko do mnie.

Reklama

KS. IRENEUSZ ROJCZYK

Parafia rodzinna: św. Stanisława BM w Łodygowicach Górnych
Parafia praktyk: Matki Bożej Różańcowej w Zabłociu

Motto: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj” (Rz 12, 21)

- Kapłan, „alter Christus”, ma kochać na wzór samego Mistrza. Słowa te mają prowadzić mnie przez moje życie, przypominając mi o czynieniu dobra i postawie miłości, która niszczy wszelkie zło.
Dla mnie powołanie to osobisty sposób na bycie blisko Boga. Człowiek w swoim życiu jest istotą, która ma wiele relacji. Człowiek wypełniając zamysł Boga, jest blisko Niego.

KS. DAWID TABOR

Parafia rodzinna: Świętych Bartłomieja i Łukasza w Zagórniku
Parafia praktyk: św. Andrzeja Apostoła w Gilowicach

Motto: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13)

- Wybrałem to motto, ponieważ sam bez Boga nic nie mogę uczynić. To, kim jestem, zawdzięczam przede wszystkim Bogu. To On mnie prowadzi, umacnia i dodaje sił. Jemu zawierzam siebie, bo mogę być kapłanem uczestnicząc jedynie w Jego kapłaństwie.
Powołanie jest dla mnie drogą, którą każdy człowiek otrzymuje od Boga. Jest to najlepsza droga, którą człowiek może wybrać spośród innych dróg prowadzących do zbawienia.

KS. ŁUKASZ LISTWAN

Parafia rodzinna: św. Maksymiliana w Nowej Wsi
Parafia praktyk: św. Marcina w Ochabach

Motto: „Zrzuć swą troskę na Pana, a On cię podtrzyma” (Ps 55, 23)

- Słowa te towarzyszyły mi od moich pierwszych wakacyjnych rekolekcji, kiedy to znalazły się na pamiątkowej kartce podarowanej mi przez moją animatorkę. Później wielokrotnie do mnie wracały, przywoływane niczym lekarstwo na chwile słabości i różnorakie kryzysy. Z całą pewnością żaden inny cytat z Pisma Świętego nie wyrył się w moim życiu tak mocno i nie był tak często przytaczany. W pewien sposób opisuje on moje doświadczenie Boga.
Powołanie jest dla mnie wolą Boga wobec mnie. Jest to droga, dla której zostałem przez Boga stworzony i wyposażony w odpowiednie talenty, a zarazem najdoskonalszy sposób mojego uświęcenia.

KS. GRZEGORZ PASTERNAK

Parafia rodzinna: Wniebowzięcia NMP w Wiśle
Parafia praktyk: św. Floriana w Żywcu-Zabłociu

Motto: „Panie, każ mi przyjść do Ciebie po wodzie” (Mt 14, 28)

- Te słowa mają być wyrazem mojego przekonania, że bez łaski Chrystusa kapłaństwo jest niemożliwe. Tylko On może pomóc mi posługiwać jako ksiądz mimo mojej grzeszności.
Powołanie to dla mnie konkretna droga do świętości, czyli do nauczenia się przyjmowania miłości i kochania Świętej Trójcy.

KS. GRZEGORZ PIEKIEŁKO

Parafia rodzinna: Narodzenia NMP w Porąbce
Parafia praktyk: św. Wojciecha w Dankowicach

Motto: „Kto nie bierze swego Krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z Mego powodu, znajdzie je” (Mt 10, 38-39)

- Krzyż motywuje, aby nigdy się nie poddać i realizować to, co się wybrało z poświęceniem i miłością. Wziął go na swoje ramiona Chrystus i dlatego jest dla mnie prawdziwym znakiem na drodze do nieba.

KS. TOMASZ NIEDZIELA

Parafia rodzinna: św. Wojciecha BM w Bulowicach
Parafia praktyk: św. Karola Boromeusza w Koszarawie

Motto: „Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było dane z nieba” (J 3, 27)

- Człowiek może zabiegać o wiele, jednak otrzymać może tylko to, co będzie mu dane z nieba. Od Boga człowiek otrzymuje wszystko, począwszy od daru życia. Również powołanie do kapłaństwa jest darem, którego człowiek sobie nie wybiera, jest ono mu dane od Boga.
Powołanie jest dla mnie jednym z etapów na drodze do nieba.

KS. PAWEŁ MARCZYK

Parafia rodzinna: św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej
Parafia praktyk: Niepokalanego Serca NMP w Polance Górnej

Motto: „Każdy arcykapłan spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany” (Hbr 5, 1)

- Każdy kapłan jest „wybierany” (powołany) z ludzi po to, by im później służyć.
Powołanie jest darem Boga dla konkretnego człowieka, wymodlonym przez wspólnotę.

KS. PRZEMYSŁAW GAWLAS

Parafia rodzinna: św. Mikołaja w Pierśćcu
Parafia praktyk: Matki Bożej Bolesnej w Jawiszowicach, os. Brzeszcze

Motto: „Posłał mnie, abym głosił Dobrą Nowinę ubogim, bym opatrywał rany serc złamanych” (Iz 61, 1)

- To zdanie z Księgi Izajasza, z którym wyruszam w moją kapłańską posługę, ma ciągle przypominać mi o tym, że Bóg chce mnie uczynić szczęśliwym. A tym wielkim szczęściem, na które z pewnością nie zasłużyłem, a za które jestem wdzięczny Dobremu Ojcu, jest głoszenie Ewangelii, która uwalnia z niemocy i jest w stanie uleczyć nawet najbardziej połamane serca.
Myślę, że istotą powołania jest fakt, iż możemy spełnić marzenie Pana Boga o nas. On mówi do człowieka w ciszy. Ta jest najbardziej narażona na zagłuszanie przez świat, innych ludzi i samego siebie. Stąd istnieje ciągła potrzeba modlitwy o to, aby młodzi ludzie usłyszeli to Boże wezwanie.

KS. ANDRZEJ KUŹMA

Parafia rodzinna: św. Urbana w Roczynach
Parafia praktyk: NMP Niepokalanie Poczętej w Świnnej

Motto: „Oby mi Bóg dał słowo odpowiednie do myśli i myślenie godne tego, co mi dano!” (Mdr 7, 15)

- Powołanie kapłańskie jest dla mnie sposobem doświadczania obecności Boga w pełnionej posłudze. Jednocześnie powołanie kapłańskie jest budowaniem wiary innych ludzi przez przykład własnego życia. Aby móc świadczyć o Bogu tak jak On tego oczekuje, aby wyrazić to co niewyrażalne, czyli świadomość obecności Żywego, działającego Boga - konieczna jest łaska Boża. Dlatego moim mottem uczyniłem słowa z Księgi Mądrości. Zawarta prośba o dar wymowy, która buduje wspólnotę wierzących, zakłada, by ta wymowa pochodziła z Bożego myślenia. Jednocześnie pragnę, aby moje myślenie wynikało ze świadomości otrzymania daru kapłaństwa i było godne tego daru.

KS. TOMASZ STANEK

Parafia rodzinna: św. Michała Archanioła we Włosienicy
Parafia praktyk: NMP Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Zaborzu

Motto: „Któż jak Bóg”

- Archanioł Michał otworzył swój umysł na Mądrość Bożą i pojął, że Bóg jest dla niego wszystkim, że nic nad Boga, a więc tylko to jedno: Któż jak Bóg!
Wszystko, co o Bogu i sobie samym poznał jako duch czysty, skłoniło go jeszcze bardziej do pokornego wyznania całym sobą: Któż jak Bóg! Tylko te trzy słowa, nic więcej, podobnie jak na obrazie Jezusa Miłosiernego: Jezu ufam Tobie! Trzy ważne słowa, w których jest tyle uroku, prostoty, głębi i skuteczności! Dlatego też wybrałem takie, a nie inne wezwanie na moje życie kapłańskie. Po to, żebym nigdy nie zapomniał o tym, że Bóg jest zawsze pierwszy i jedyny godzien chwały!
Powołanie jest dla mnie systematyczną odpowiedzią na Miłość, którą zostałem obdarowany.

KS. JAKUB STUDZIŃSKI

Parafia rodzinna: Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach
Parafia praktyk: św. Stanisława BM w Łodygowicach Górnych

Motto: Pan mi powiedział: „Wystarczy ci Mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12, 9)

- To motto pojawiło się moim życiu jakieś 3 lata temu. Często do niego powracam, by rozważać przed sakramentem pokuty. Chodzi tutaj o moc Bożą, życie Boże, które daje Bóg w każdym sakramencie. Życie Boże w nas św. Paweł nazywa skarbem. Mocą moją w życiu kapłańskim niech będzie Chrystus ukrzyżowany. I taka jest perspektywa mojego powołania - być narzędziem w ręku mocnego Boga.
A powołanie kapłańskie to właśnie bycie narzędziem w ręku Boga, ale wśród ludzi, a dokładniej rodzin - dla rodzin pracować i pomagać im żyć Bogiem, by rodziny były Bogiem silne.

KS. GRZEGORZ GAWEŁ

Parafia rodzinna: św. Maksymiliana Marii Kolbego w Ciścu
Parafia praktyk: Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach

Motto: „Żarliwością zapłonąłem o Pana, Boga Zastępów” (1 Krl 19, 14)

- Zafascynowała mnie postać proroka Eliasza. Żył w czasach, gdy Naród Wybrany zapomniał o Bogu Jahwe. Fascynujące w opisie rozmowy Eliasza z Bogiem jest to, że zarówno w tamtych czasach, jak i teraz, Bóg przemawia do nas w postaci łagodnego powiewu wiatru. Sztuką wiary jest nie tyle poczuć ten ożywczy powiew, co otworzyć się na Niego i pozwolić mu w sobie działać. Człowiek powołany staje się tabernakulum Bożego Słowa, nawracając siebie każdego dnia. W powołaniu nie chodzi jednak o to, by ten dar pozostawić dla siebie, trzeba się nie dzielić z innymi przez posługę sakramentalną. To druga strona powołania, którą jest pomoc drugiemu człowiekowi, by i on poczuł dotyk ręki kochającego Boga.

KS. MATEUSZ WOJTUSIAK

Parafia rodzinna: Matki Bożej Różańcowej w Ostrem-Twardorzeczce
Parafia praktyk: Wszystkich Świętych w Zarzeczu

Motto: „Pójdź za Mną” (Mt 9, 9)

- Słowa, które Jezus wypowiadał do powoływanych, w tym także do mojego patrona - św. Mateusza, stały się dla mnie ważne i towarzyszyły mi od samego początku mojej drogi do kapłaństwa. Przypominają mi one, że moje życie przebiegać powinno tam, gdzie On tego chce. Jednak, abym mógł iść tą drogą, ciągle muszę się w Niego wpatrywać i mieć Go przed oczyma, a jeślibym zbytnio się od Niego oddalał, to zawsze mogę Go odnajdywać po śladach, które pozostawia w moim życiu.
Powołanie jest dla mnie tajemnicą takiego nieustannego poszukiwania drogi, na której chce mnie mieć Chrystus, aby w Jego bliskości służyć drugiemu tak jak On.

Oprac. PB

Zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conv, który uratował 150 sierot

2019-10-12 19:32

Dr Małgorzata Brykczyńska

W piątek rano 11 pażdziernika 2019, w Enfield, CT (USA) zmarł o. Łucjan Królikowski OFM Conf, autor książki Skradzione Dziecinstwo i Pamiętnik Sybiraka i Tułacza. Odznaczony najwyższymi orderami Polski, (ostatnio z okazji 100 rocznicy urodzin Prezydent RP przyznał mu order Orła Białego), Harcmistrz, i wielki franciszkanin, który przed miesiącem obchodził 100 urodziny w Chicopee, MA. Na uroczystość zjechali się ludzie z całego świata, włącznie z sierotami z Tengeru których uratował, ich rodzinami i inni “Afrykańczycy”.

Marie Romanagno

Ks Łucjan był seniorem franciszkanów (najstarszy żyjący franciszkanin) i ostatni który jeszcze odbył nowicjat u Św Maksymiliana Kolbe. Ojciec Łucjan zmarł w powszechnej opinii świętości. Wielki człowiek, polak, kapłan.

Łucjan Królikowski urodził się 7 września 1919 r. Do zakonu franciszkanów wstąpił w Niepokalanowie. W 1939 r. udał się na studia do Lwowa, ale już rok później został aresztowany przez NKWD i wywieziony na Syberię. Wolność przyniósł mu układ Sikorski-Majski z 1941 r., który gwarantował „amnestię” dla Polaków. Ojciec Łucjan z trudem przedostał się do Buzułuku, gdzie stacjonował sztab Armii Andersa. Wraz z nią przemierzył Kazachstan, Uzbekistan i Kirgizję. Później ukończył szkołę podchorążych i dotarł do Persji i Iraku.

Nadal jednak chciał być zakonnikiem, nie żołnierzem. Wiosną 1943 r. dotarł do Bejrutu, gdzie rozpoczął studia teologiczne. Ukończył je i otrzymał święcenia kapłańskie. W czerwcu 1947 r. wypłynął do Afryki Równikowej, gdzie podjął pracę wśród polskich dzieci w Tengerze (przebywały tam dzieci z matkami oraz sieroty, które NKWD wywiozło na Sybir – te, które ocalały, zostały uratowane przez Armię Andersa). Po okropieństwach Syberii małym tułaczom osiedle położone niedaleko równika wydawało się rajem.

Szczęście nie trwało jednak długo. Kiedy w 1949 r. Międzynarodowa Organizacja Uchodźców postanowiła zlikwidować polskie obozy w Afryce, a dzieci odesłać do komunistycznej Polski, o. Łucjan zdecydował, by wraz z nimi wyemigrować do Kanady. Na początku czerwca 1949 r. prawie 150 polskich sierot wyruszyło z Afryki.

W Kanadzie o. Łucjan był prawnym opiekunem dzieci, zajmował się także ich edukacją i wychowaniem. Tymczasem w Polsce komuniści wpadli w szał. Do próby odzyskania sierot chciano wykorzystać nawet ONZ. Na próżno – dzieci o. Łucjana były już wolne.

Można zadać sobie pytanie: Skąd ta chęć bezinteresownej pomocy? Sam o. Łucjan udzielał najlepszej odpowiedzi: „Życie człowieka jest grą, sztuką, realizacją Boskiego utworu, który nosi tytuł: miłość. Ona jest tak wpleciona w życie, że stanowi pobudkę ludzkich myśli, słów, czynów i działań. Miłość, która nie skrzywdzi biednego, bezbronnego jak dziecko, nie zerwie kwiatka, by go za chwilę podeptać, ani nie zgładzi psa czy kota”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Znaleziska z Ochędzynia Starego już w Muzeum Ziemi Wieluńskiej

2019-10-16 08:34

Zofia Białas

W dniu 15.10 o godz. 11.00 w Muzeum Ziemi Wieluńskiej nastąpiło przekazanie przedmiotów z ekshumacji w Ochędzynie Starym w gminie Sokolniki.

Zofia Białas

W jednym grobie po 2 września 1939 roku spoczęli trzej żołnierze. Byli to Stanisław Kim, Józef Dudaczyk i Zygmunt Piechociński. Poszukiwania prowadzone wiosną 2019 roku dotyczyły jednego z żołnierzy, członka Wieluńskich Batalionów Obrony Narodowej. Trzej żołnierze, wedle opowieści mieszkańców zginęli k. Ochędzyna podczas wycofywania się po bitwie pod Krajanką. Wszyscy zostali pochowani pod płotem, a po miesiącu ciała dwóch przeniesiono do środka cmentarza. Tylko jeden pozostał na miejscu pierwszego pochówku, mówił dr Krzysztof Latocha z Łódzkiego Oddziału IPN. Ekshumacja dotyczyła właśnie tego jednego, pozostawionego w starej mogile.

Podczas prac ekshumacyjno – poszukiwawczych prowadzonych przez pracowników Biura Poszukiwań i Identyfikacji IPN znaleziono drobiazgi świadczące o tym, że spoczywa tu żołnierz polski. Odnalezione artefakty mówią, że był to żołnierz września 1939 roku. Odnaleziono czaszkę żołnierza, kości (materiał porównawczy do identyfikacji), elementy umundurowania, grzebień, dwie rogatywki, paski, kompas, bagnet, niezbędniki, guziki. Do którego z nich te przedmioty należały? Na to pytanie nie ma jeszcze odpowiedzi.

 Badania rozpoczęto dzięki zabiegom Stowarzyszenia Historycznego „Wieluńskie Bataliony Obrony Narodowej ”i do których, jak mówił Przemysław Bucki – prezes Stowarzyszenia Historycznego „ Wieluńskie Bataliony Obrony Narodowej - zachęcał IPN Dawid Boryczko z Chobanina, jeden z tych mieszkańców, którzy kultywowali pamięć o żołnierzach sprzed 80 lat, świadek wydarzeń.

Odnalezione artefakty, zrekonstruowane w pracowni archeologicznej prof. Anny Drążkowskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zostały protokolarnie przekazane do Muzeum Ziemi Wieluńskiej i wzbogaca już istniejąca wystawę stałą „Świadkowie mówią”.

Epilogiem ekshumacji i kończonych prac badawczych będzie uroczysty pochówek znalezionych szczątków wieluńskiego żołnierza.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem