- Ale Łukasz urósł! - zachwyciła się moja żona wzrostem synka dawno nie widzianych znajomych, których przypadkiem spotkaliśmy na koncercie.

- Tak, już ma osiem lat i w czerwcu idzie do Pierwszej Komunii - odpowiedziała mama drugoklasisty.

Gdy dzieci poszły do bufetu po batoniki i soczki, tata Łukasza - ku naszemu zdumieniu - niespodziewanie powiedział :

- Dość już mam wtrącania się Kościoła we wszystkie sfery naszego życia.

- A o co konkretnie panu chodzi? - próbowałem dokładnie ustalić źródło powyższej opinii.

- Księża to już naprawdę przesadzają. Na zebraniu rodziców dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii, nasz proboszcz wyraził się, że nie wyobraża sobie, by w dniu takiej uroczystości na stole mógł się znaleźć alkohol!

- Co pan widzi złego w takim przekonaniu? - próbowałem bronić proboszcza.

- Jak to "co złego"? - tata Łukasza zaperzył się - Przecież rodzina z całej Polski się zjedzie, i jak to tak - nie wypić? Co by oni o nas pomyśleli? Że chytrusy jakieś jesteśmy, albo niegościnni - mowy nie ma! Flaszka będzie, i już! - obwieścił na koniec triumfalnie.

Widząc jednak nasze zdegustowane miny i wyczuwając brak aprobaty, dopowiedział już spokojniej:

- Proszę się nie obawiać. Dzieci o niczym nie będą wiedziały. Wódkę się przeleje do butelki po wodzie mineralnej, wstawi się do lodówki, dzieciom się powie, że zimnego pić nie mogą, więc my to... wysączymy, i wszyscy będą zadowoleni.

Dzwonek kończący antrakt i wzywający na widownię przerwał rozmowę.

Czy Polak potrafi się obejść bez alkoholu? - oto jest zasadnicze pytanie, ukazujące według mnie istotę opisanego problemu. Alkoholizm był i jest plagą o wymiarze społecznym. Kościół, dostrzegając to, niejednokrotnie podejmował wysiłek wychowania narodu do trzeźwości. Wielkim jej propagatorem był św. Maksymilian Kolbe oraz sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, twórca oaz. Przyrzeczenia zachowania abstynencji do osiemnastego roku życia, składane przez dzieci komunijne, to jeden z istotnych elementów tej edukacji, wykształcenia umiejętności panowania nad sobą, nieulegania nałogom.

Pierwszymi nauczycielami takich postaw powinni być rodzice. Jakże to przykre - gdy nie są, gdy nie dorastają do zadań, które stawia przed nimi życie i prawidłowo pojęty proces wychowania dzieci.